بزرگترین سایت پیش بینی و کازینو آنلاین در ایران

سایت انفجار هات بت : Astronomers Spy Phosphine on Venus, a Potential Sign of Life

سایت انفجار هات بت hot bet

On Monday, an international team of astronomers exhaustively showed the cloud tops of Venus contain traces of phosphine — a toxic, rancid gas that is produced by microbial life (and some industrial processes) on Earth. What’s more, they say, the chemical’s presence is a mystery. No known non-biological processes can create phosphine in the conditions found on Venus.

If the find is confirmed, it raises the tantalizing possibility that the hellish world may harbor alien life in its weird and mysterious clouds. Alternatively, the phosphine could turn out to be the result of some unknown chemical process, which would be enticing in its own right.

The researchers behind the discovery sought to project a mix of both enthusiasm and restraint when they announced their find during a Zoom press conference on September 14.

“There is a chance we have detected some kind of living organism in the clouds of Venus,” Jane Greaves, an astronomer at Cardiff University who led the observations, said during the conference. “This is very exciting and was really very unexpected.”

“We are not claiming we have found life on Venus,” MIT planetary scientist and study co-author Sara Seager emphasized a few minutes later. “We are claiming a confident detection of phosphine gas whose existence is a mystery.”

The research wasn’t published until Monday in Nature Astronomy, but word of the news quickly spread through the field during the previous week after the embargoed paper was distributed to journalists.

The discovery puts a spotlight on the prospect of life in the venusian clouds, which was once considered a fringe idea. In addition to igniting much debate, the detection of unexplained phosphine in the clouds of Venus has already spurred more research and unofficial proposals about how future Venus missions could hunt for more signs of alien life.

“What’s exciting about the phosphine discovery is that it demands follow-up,” Bethany Ehlmann, a planetary scientist at Caltech who was not part of the discovery team, tells Astronomy. “The top three destinations to look for life in the solar system are Mars, Enceladus, and Europa — and now we should perhaps add Venus to the list.”

An Aerial Ocean


The thick clouds that obscure Venus’ surface are visible in this artist’s concept. (Credit: ESO/M. Kornmesser & NASA/JPL/Caltech)

Although the surface of Venus is hot enough to melt lead — nearly 900 degrees Fahrenheit, or 480 Celsius — Carl Sagan and Harold Morowitz proposed in 1967 that life could thrive in its clouds. After all, some 10 miles (16 km) above the surface, temperatures and pressures are much more Earth-like.

But that was before scientists discovered just how extreme Venus is. The planet’s clouds are made of at least 80 percent sulfuric acid — a corrosive, deadly compound that’s thousands of times more acidic than battery acid. The idea that life could persist in those conditions, which many have doubted in the past, fell even further out of favor, astrobiologist David Grinspoon of the Planetary Science Institute (LPN) in Houston tells Astronomy. In fact, he adds, “it had kind of almost been forgotten about”

But in recent years, the notion of venusian life has made something of a comeback.

In the early 1990s, NASA’s Magellan probe mapped the surface of Venus with radar, revealing belching volcanoes that feed the world’s sulfuric clouds. These clouds also interact with sunlight, linking the surface, the atmosphere, and the sun through chemistry and creating a rich cycle of activity that has no other analog in the solar system except Earth. The energy and minerals stirred up in these clouds could provide a temperate niche that’s rich in the nutrients necessary for life, says Grinspoon, who advanced this argument in his 1997 book Venus Revealed.

“The clouds are like the ocean of Venus,” he says.

More recently, scientists have also learned that microbes are more adaptable than once thought. So-called extremophiles can survive and thrive in environments previously considered uninhabitable. Plus, modern climate models have also shown that early in Venus’ history, the planet was a much more inviting, with stable, long-lived oceans on its surface.

“You get this picture where these two habitable — and maybe inhabited — worlds [Earth and Venus] are right next door to each other for billions of years, who knows, exchanging life or evolving in parallel,” says Grinspoon. So, when a runaway greenhouse effect finally overcame Venus and sterilized its surface, perhaps life took refuge in the clouds.

In a paper published last month, Seager and her colleagues proposed a hypothetical life cycle that would allow venusian microbes to survive at altitudes between 30 to 37 miles (48 to 60 kilometers) above the surface. The idea depends on the microbes hibernating as “spores” cocooned inside sulfuric acid cloud droplets, episodically falling to lower cloud layers as acid rain, before later surfing back skyward on updrafts of air.


The proposed life cycle for microbes surviving in the acid clouds of Venus is seen in this illustration. (1) Dehydrated microbes survive in a vegetative state in Venus’ lower haze layer. (2) The spores are lifted by updrafts into the habitable cloud layer. (3) Once encapsulated by liquid, the spores become metabolically active. (4) These microbes divide, and the droplets grow through coagulation. (5) The droplets grow large enough that they sink through the atmosphere, where they begin to evaporate due to higher temperatures, prompting microbes to transform into spores that float in the lower haze layer. (Credit: Seager et al. (2020))

Finding Phosphine

Intrigued by the potential for cloud-dwelling life on Venus, in 2016, Greaves set out to search for evidence. She began her quest by researching what chemicals could be detected by radio telescopes. “She dug through the literature and found this very obscure gas that would be a unique biosignature,” Seager said during the conference, referring to phosphine. “It’s so obscure — no one cares about it.”

In June 2017, Greaves obtained time on the James Clerk Maxwell Telescope (JCMT), a radio telescope on Mauna Kea in Hawaii, training it on Venus, which naturally emits radio waves. She hoped to find a dip in brightness at a specific wavelength of light that cloud-borne phosphine would absorb.

“It took about 18 months [of analysis] to convince ourselves there was a signal,” said Greaves. They then followed up in March 2019 with the powerful Atacama Large Millimiter/submillimeter Array (ALMA) in Chile, which uncovered the same phosphine signal at a higher resolution.


Spectral data from both the Atacama Large Millimeter/submillimeter Array in Chile (white) and the James Clerk Maxwell Telescope in Hawaii (grey) is superimposed on this image of Venus taken by ALMA. Astronomers claim the dip in signal strength is due to phosphine in the clouds of Venus absorbing radio waves. (Credit: ALMA (ESO/NAOJ/NRAO), Greaves et al. & JCMT (East Asian Observatory))

These independent detections — at a level of about 20 parts per billion — from two different facilities gave the team confidence that the phosphine signal was real. Twenty parts per billion may not seem like a lot, but because phosphine easily breaks down when exposed to the ultraviolet sunlight, the researchers say something must be replenishing it.

So where could phosphine come from?

On Earth, phosphine is generated by microbes in oxygen-free environments that are rather unpleasant by human standards — inside the guts of penguins, for example. Absent of life, the production of phosphine requires great temperatures and pressures, and typically a source of hydrogen to react with. But the team doesn’t think Venus can provide all three. However, phosphine has been detected in the hydrogen-rich atmospheres of Jupiter and Saturn, where it’s generated deep inside the gas giants in conditions far more extreme than those found on Venus.

“The presence of phosphine is telling us something interesting,” Ehlmann tells Astronomy. “Either there’s something about the chemistry of Venus’ atmosphere we don’t understand, or — the far more extraordinary claim — maybe there’s a biological source.”

A Great Debate

Some researchers are skeptical of the detection itself; perhaps the signal is from another chemical masquerading as phosphine.

The paper was initially rejected by the journal Science by referees who objected to the data analysis, says Seager. But, she adds, the techniques the team used were standard to radio astronomy. (It’s worth noting that a journal rejection in and of itself arguably says little, as the list of papers rejected by prestigious journals that eventually won Nobel Prizes is rather extensive.)

Compounds typically absorb at numerous wavelengths, and together, they create a unique, recognizable chemical fingerprint. However, the team has identified phosphine by absorption at only a single wavelength — one that is also shared by sulfur dioxide.

This gives some researchers pause.

“As a geochemist, I always worry about detection from one peak,” says Justin Filiberto, a geochemist at LPI. “A single line is a coincidence, not a detection,” adds Kevin Zahnle, an astrobiologist at NASA Ames Research Center in Mountain View, California.

The team behind the new find agrees that more phosphine lines should be sought to confirm its presence. But they also argue they can rule out sulfur dioxide based on their current observations. If it were a signal from sulfur dioxide, they say, other spectral lines should have been present, which they did detect.

This is convincing to some. However, “I’m told there has been much skepticism, including from journal referees, about the detection,” tweeted Chris Lintott, an astrophysicist at the University of Oxford and host of the BBC’s program The Sky at Night. “JCMT and ALMA were not made to look at things as bright as Venus and this is a difficult observation.”

But Greaves and radio astronomers Anita Richards of the University of Manchester “know JCMT and ALMA very well,” Lintott added. “I’d bet the detection is real.”

Modeling Mysteries


The temperature on Venus’ surface is 900 degrees Fahrenheit (465 degrees Celsius), but some suspect its clouds could play host to some acid-loving microbes. (Credit: ESO/M. Kornmesser)

If the phosphine detection is confirmed, could there be some non-biological process that’s missing from the team’s models that could explain it?

The researchers tried modeling the complex atmospheric chemistry of Venus to see if they could explain the levels of phosphine they detected. But they could only reproduce a signal about a thousandth as strong as what they observed. More exotic ideas fell short, too, including lightning and meteorites. (The details of their full modeling analysis, led by MIT’s Williams Bains and Janusz Pekowski, are being published in a separate paper currently going through peer review.)

The team also argues that observed volcanic activity on Venus can’t account for all the phosphine. However, Filiberto thinks that conclusion may be premature.

He has co-authored two papers in the last year reporting evidence of fresh lava flows on Venus’ surface. That would mean the planet “is a lot more volcanically active than we thought,” he says. “And we don’t know what gases are coming out of those volcanoes.” (An independent team at ETH Zurich and the University of Maryland reported further evidence of venusian volcanism in July.)

These volcanoes could be pumping phosphine directly into the atmosphere, Filiberto says. They could also be belching hydrogen, which might allow phosphorus acid from the atmosphere to react and form phosphine, thanks to the high temperatures near the surface. “I don’t think we can discredit this at this point and say it can’t be volcanoes, or at least that there can’t be a volcanic contribution,” he says.

There’s also the intriguing possibility that the chemistry of Venus is simply stranger than expected.

“The team, I think, did a nice job in kind of presenting a set of first-order models,” says Ehlmann. “But now we can dig a little deeper and consider weird chemistry.” For instance, she says, perhaps the modeled chemical reactions behave differently in Venus’ extremely acidic environments, or maybe air moves between atmospheric layers in unexpected ways.

Then again, maybe the chemistry isn’t even really that strange, given how little we know about surface conditions on Venus. “Phosphine is easy to make,” tweeted Lee Cronin, an inorganic chemist at the University of Glasgow. “Rocks [could] get thrown into the air by some process and react in the atmosphere,” he added. “There are just so many…possible options.”

There’s also the possibility the phosphine is coming from a totally unknown source. Sarah Hörst, a planetary scientist at Johns Hopkins University, likewise took to Twitter to point out that in the early 1980s, astronomers detected carbon monoxide on Saturn’s moon Titan. Models failed to explain that find for decades. Then in 2008, the Cassini mission discovered that another Saturnian moon, Enceladus, had cracks on its surface that were spraying water into space, effectively injecting it into Titan’s atmosphere. Researchers hadn’t included that possibility in their models.

“The less you know about an atmosphere,” Hörst tweeted, “the harder it is to use a model to draw conclusions about it, and the more careful you have to be about how you use it.”

For now, the team behind the phosphine detection is letting the rest of the community digest their work, as well as waiting to see if someone else can explain it.

“When I first heard about it, honestly, I was very skeptical too,” says Seager. When the team’s models failed to find a non-biological explanation for the phosphine, she admits to having mixed feelings. “Dare I even say, we wanted it to go away,” she says. “Like, no one wants to be out there claiming there’s life.”

“And when we got better data,” Seager adds, “eventually I had to [say], ‘Wow, this is real.'”

Now that the work is out there, the team is prepared — even eager — for other researchers to challenge their assumptions. But so far, Seager thinks many of the critiques being raised are already addressed by the team in their analysis.

“The team has had years … to digest this, and to criticize, and to work through our self-criticism,” she says. “We’ve had reviewers take months to give us more criticisms. So, we’ve had a long time to sort of cycle through all these. It’s been interesting, watching everybody trying to digest this in a day or two, right? All their questions are legit and natural, but they do need to read the paper.”

Mission to Venus?


The Venus Emissivity, Radio Science, InSAR, Topography, and Spectroscopy (VERITAS) spacecraft, seen here in this artist’s concept, is a proposed mission for NASA’s Discovery-class program. (Credit: NASA/JPL-Caltech)

Many scientists argue the most straightforward way to definitively confirm phosphine is to go to Venus and sample it. And fortunately for Venus exploration advocates, a flurry of potential mission are already being planned.

NASA has funded a team to study the concept of a flagship mission to Venus that would include balloons that float through the atmosphere, similar to the European/Russian Vega missions in 1985. The team’s mission concept will be considered as part of the ongoing Planetary Science and Astrobiology Decadal Survey — a once-a-decade process that outlines the field’s consensus on funding priorities for the next 10 years. A strong recommendation from the Decadal Report, due out by March 2022, is the surest path for NASA to greenlight a Venus mission.

The space agency is also currently considering two proposals that target Venus as part of its low-budget Discovery-class mission program: an orbiter called VERITAS and an atmospheric probe called DAVINCI+. Fillberto, who is a member of the DAVINCI+ team, says the probe could directly detect phosphine as it descends through the dense venusian atmosphere.

NASA administrator Jim Bridenstine also seemed to throw his weight behind Venus exploration on Monday, tweeting “It’s time to prioritize Venus.” Bridenstine went on to call the discovery of phosphine on Venus “the most significant development yet in building the case for life off Earth.”

But it’s not just NASA and academia who have their sights set on Venus; private organizations do, too. Breakthrough Initiatives, a foundation focused on the search for extraterrestrial life created by Russian tech magnate Yuri Milner, announced on Tuesday it was funding a team led by Seager (including Ehlmann and Grinspoon, among others) to investigate the possibility of sending a new mission to Venus.

The effort is still in the earliest of stages, with a formal kickoff meeting set for September 18. And although the team members signed up for this mission development project a while back, Seager says she couldn’t tell them about the phosphine paper until just before it was published.

Seager’s team also has been talking to the private space company Rocket Lab, which had been independently pursuing their own missions to Venus, with ambitions to launch as soon as 2023. When Rocket Lab got word of the phosphine detection, the company and its CEO Peter Beck even offered to give Seager’s team a lift there.

Rocket Lab’s booster is designed for small satellites, so their spacecraft would be smaller in scale than a NASA flagship mission. But a fast, cheap, and targeted mission could beat the NASA missions by years.

And besides, Ehlmann says, “you don’t need a Cadillac spacecraft to do good Venus science.”

While detecting venusian life itself would be challenging, detecting organic molecules — a strong indicator of life — “is actually not that tricky. You can do that measurement relatively straightforwardly. You just need sufficient time in the Venus atmosphere.”

Grinspoon, however, is reluctant to push phosphine as the sole motivation for a mission to Venus before the detection has undergone more scrutiny.

“But, certainly if it does stand up,” he says, “then hell yeah, we gotta go and see what’s going on there.”

بازی انفجار هات بت
بازی انفجار hotbet
سایت بازی انفجار شرط بندی

بازی انفجار حضرات : وبلاگ نویسی جمعه مرکب: SQUIDS به اندازه نانو

انفجار حضرات
بازی انفجار حضرات بت

وبلاگ نویسی جمعه مرکب: SQUIDS به اندازه نانو

اخبار SQUID:

فیزیکدانان یک جمع و جور کوچک و کوچک را توسعه داده اند دستگاه تداخل کوانتومی ابررسانا (SQUID) که می تواند میدان های مغناطیسی را تشخیص دهد. تیم بر روی هسته ساز متمرکز شد ، که شامل دو لایه موازی از گرافن.

طبق معمول ، می توانید از این پست ماهی مرکب برای صحبت در مورد داستانهای امنیتی در اخباری که من آنها را پوشش نداده ام ، استفاده کنید.

رهنمودهای ارسال وبلاگ من را بخوانید اینجا.

ارسال شده در 18 سپتامبر سال 2020 در ساعت 4:14 بعد از ظهر
5 نظر

عکس نوار کناری بروس اشنایر توسط جو مک ایننیس.

سایت انفجار پویان مختاری
انفجار شرطی نیلی حضرات

سایت انفجار هات بت : چرا احساس می کند نمی توانید درون ماسک صورت خود نفس بکشید – و در مورد آن چه باید کرد؟

سایت انفجار هات بت hot bet

با ورود بیماری همه گیر COVID-19 به خود هفتمین ماه متوالی، متخصصان موافقت می کنند که پوشاندن برای مهار شیوع ویروس مانند همیشه مهم است. مقامات سازمان بهداشت جهانی تایید شده در ماه جولای ، SARS-CoV-2 ، ویروسی که باعث COVID-19 می شود ، می تواند از طریق قطرات تنفسی (از طریق سرفه یا عطسه) یا از طریق انتقال هوا منتقل شود ، هنگامی که ذرات ویروسی مسافت زیادی را از طریق هوا پخش می کنند. در هر دو مورد ، ماسک های صورت مانع از ورود ویروس به بینی و ریه ها می شوند و می توانند به طور کلی از انتقال جلوگیری کنند از عفونت های شدید جلوگیری کنید اگر شخصی مریض شود

اما علیرغم اینکه ماسک ها به طور بالقوه می توانند جان خود را حفظ کنند ، پذیرش ماسک برای برخی از آنها سخت بوده است. یکی نظرسنجی ملی تقریباً 60،000 پاسخ دهنده دلیل اصلی نارضایتی برخی از ماسک زدن در جمع را “ناراحتی” عنوان می کنند. بسیاری از کاربران نفس نفس ، تعریق ، حالت تهوع و افزایش ضربان قلب ناشی از پوشاندن را گزارش می کنند – حتی اگر پزشکان بارها گفته اند که ماسک ها جریان اکسیژن را مهار نمی کنند.

بنابراین این عوارض از کجا ناشی می شود ، و مردم برای رفع ناراحتی خود چه کاری می توانند انجام دهند؟

ناراحتی بر نحوه نفس کشیدن تأثیر می گذارد

اولین موارد اول: استفاده از ماسک صورت استاندارد جراحی یا ماسک پارچه ای سطح اکسیژن فرد را کاهش نمی دهد. کریستوفر یوینگ ، متخصص ریه ، مستقر در آلبرتا ، کانادا ، می گوید: پوشیدن ماسک مقدار قابل توجهی دی اکسید کربن را به دام نمی اندازد. یوینگ ، که به طور مرتب بیماران اطفال مبتلا به آسم و فیبروز کیستیک را می بیند ، می گوید که قبل از همه گیری ، بیماران او معمولاً در ملا public عام ماسک جراحی می کشند تا از بیماری های تنفسی که با توجه به شرایط آنها تهدید کننده زندگی است ، جلوگیری کنند. در اکثر موارد ، به غیر از شدیدترین موارد ، آنها توانسته اند با خیال راحت نقاب بزنند.

یوینگ می گوید ، پوشیدن ماسک هنوز هم می تواند بر تنفس شما تأثیر بگذارد – فقط به روشی که فکر می کنید نیست.

یوینگ می گوید: “بیشتر ما عادت به ماسک زدن نداریم و احساس داشتن ماسک روی صورت ممکن است کسی را مضطرب یا ناراحت کند.” “اگرچه بیشتر تنفس ما بیهوش است و توسط مرکز تنفسی ما هدایت می شود ، اما می تواند تحت تأثیر ذهن نیز باشد. وقتی حتی ناخودآگاه احساس ناراحتی می کنیم ، می تواند نحوه تنفس ما را تغییر دهد. ” به عنوان مثال ، اگر نفس خود را بیرون دهیم و باعث مه آلود شدن عینک شود ، ممکن است با عدم بازدم کامل در دم بعدی ، این ناراحتی را جبران کنیم.

دم ، بازدم

تغییر الگوهای تنفسی به طور ناخودآگاه می تواند منجر به الگوی تنفسی غیرطبیعی شود: یا ما بیش از حدتهویه کنید ، یعنی خیلی سریع نفس می کشیم یا اینکه هیپوتنفس کنیم ، یعنی خیلی آرام یا خیلی کم نفس می کشیم. هر یک از این الگوهای تنفسی ناکارآمد می تواند منجر به سرگیجه یا نفس نفس شود که افراد اغلب به دلیل کمبود اکسیژن یا تجمع دی اکسید کربن در داخل ماسک خود اشتباه می گیرند. یوینگ می گوید: “وقتی کسی بیش از حد هوا را تخلیه می کند ، شروع به نفس کشیدن خیلی عمیق و بیش از حد می کند ، احتمالاً به دلیل اینکه ماسک باعث اضطراب یا عصبی شدن او می شود.” از آنجا که بدن C02 را سریعتر از توانایی تولید آن ، دفع بیش از حد هوا را به میزان کم دی اکسید کربن در جریان خون منتقل می کند. به نوبه خود ، این باعث سرگیجه ، سبکی سر می شود و گاهی اوقات می تواند باعث غش شود. از طرف دیگر ، هایپونتیلیشن زمانی اتفاق می افتد که بیش از حد آهسته نفس می کشیم یا نفس خود را بیرون نمی دهیم. در این حالت سطح دی اکسید کربن بدن بالا رفته و میزان اکسیژن موجود در جریان خون فرد را کاهش می دهد. هیپوونیلاسیون می تواند باعث خواب آلودگی و احساس “گرسنگی هوا” شود ، احساسی که در آن قادر به ورود هوای کافی به ریه ها نیستید. این احساس نفس نفس زدن همچنین می تواند باعث اضطراب شود.

چگونه بهتر نفس بکشیم

یوینگ می گوید ، خبر خوب این است که اگر خود را در الگوی تنفسی ناکارآمد ببینیم ، می توانیم به راحتی آن را نادیده بگیریم و از هرگونه علائم خلاص شویم. یوینگ می گوید: “بهترین استراتژی برای تنظیم مجدد الگوی تنفس طبیعی چیزی است که در یوگا رایج است و همچنین چیزی است که نیروی دریایی ایالات متحده از آن استفاده می کنند.” استراتژی موسوم به “تنفس جعبه ای” یا “تنفس گوشه ای” ، فرد را مجبور می کند جعبه ای را تجسم کرده و رئوس چهار طرف چشم خود را در هنگام استنشاق و بازدم آرام ردیابی کند. به دنبال رئوس مطالب جعبه ، کاربران به مدت چهار ثانیه به آرامی نفس می کشند ، مکث می کنند ، کاملاً نفس می کشند و سپس دوباره مکث می کنند. (یک تصویر خوب برای تنفس در جعبه است اینجایوینگ می گوید: “این روش به ما کمک می کند تنفس خود را با روشی آگاهانه تنظیم کنیم و همچنین با فعال سازی سیستم عصبی پاراسمپاتیک استرس و اضطراب را کاهش می دهد.”

تنفس شکمی روش سریع دیگری برای تنظیم مجدد است. یوینگ می گوید: “بعضی اوقات با این الگوهای تنفسی نامنظم فقط از عضلات قفسه سینه و گردن برای تنفس استفاده می کنیم ، که ناکارآمد و ناراحت کننده است.” درعوض ، وی توصیه می کند چند دقیقه به استفاده از دیافراگم ، عضله ای گنبدی شکل که بین شکم و قفسه سینه زندگی می کند ، بپردازید. تنفس دیافراگم یا تنفس شکمی شما را تشویق می کند تبادل بهینه اکسیژن و دی اکسید کربن، در حالی که ضربان قلب را نیز عادی کرده و فشار خون را کاهش می دهد. برای تمرین تنفس شکمی ، دست خود را شل کرده و آن را روی دیافراگم ، درست در زیر قفس دنده قرار دهید. هنگام نفس کشیدن ، دیافراگم باید دست شما را از بدن دور کند. در بازدم ، دست شما باید به سمت شما برگردد.

یوینگ می گوید ، در حالی که تنفس به طور طبیعی به بیشتر ما می رسد ، تنفس با ماسک مهارتی است که تمرین می کند. هنگامی که به بیماران اطفال وی مبتلا به فیبروز کیستیک نیاز است که به مدت طولانی ماسک استفاده کنند ، وی توصیه می کند این کار را برای مدت کوتاهی در طول روز انجام داده و سپس تحمل ایجاد کند. اگر استفاده از ماسک به خصوص ناراحت کننده است ، کودکان – و بزرگسالان – می توانند هنگام استفاده از حواس پرتی مانند تماشای تلویزیون یا بازی های ویدیویی ، با پوشیدن ماسک آن را عادی کنند. به زودی ، اوینگ می گوید ، تنفس با ماسک طبیعت دوم می شود.

وی می گوید: “این بسیار شبیه به مواردی است که یاد می گیرید چگونه از عینک استفاده کنید یا از تماس استفاده کنید.” “هرچه بیشتر تمرین کنید ، بیشتر به آن عادت می کنید. ماسک ها نیز همین طور است. ”

بازی انفجار هات بت
بازی انفجار hotbet
سایت بازی انفجار شرط بندی

بازی انفجار حضرات : You Won’t Believe My Morning — Wait But Why

انفجار حضرات
بازی انفجار حضرات بت

You won’t believe my morning.

I went out on my daily excursion to sit on the front step of my building for ten minutes holding my breath when people walked by. Normally, I spend the time diddling around my phone, but I forgot to bring my phone this morning, so I just looked around.

As I was taking in the emptiness of the street, a little glint caught my eye in a patch of dirt on the sidewalk. I bent over to look closer, and there was the glint again. It wasn’t a normal glint like from a shiny rock or a piece of metal—it was a little pinprick of flashing light.

Intrigued, I was now on all fours looking closer. And I saw the most surreal thing.

Tiny houses.

Like tiny houses. Each about a millimeter high, like ornately carved grains of sand.

I was either dreaming or looking at the coolest, cutest little art project ever.

As I examined the microscopic village, I noticed what looked like a scrawl of teeny letters on the dirt next to the houses. It said:


Now fully having the time of my life, I looked around for an oval. I searched for a few minutes with no luck until I saw, a bit outside the area where the houses were, a little strip of silver, maybe two millimeters long and a millimeter wide. Careful not to damage the houses, I put my thumb on it.

I won’t be able to accurately describe what happened next, but I’ll try my best. Imagine if the ground underneath you suddenly felt like a furiously spinning liquid whirlpool, combined with the feeling of freefalling, combined with your entire visual field turning into a blurry gray, combined with the worst nausea of your life.

And then, just as fast as it started, it all stopped. I cowered for a few seconds trying to catch my breath, and when I opened my eyes, I wasn’t in New York anymore.

I was on a pastoral ranch, surrounded by big log cabins and a bunch of people staring down at me as I looked up at them, still on all fours. One of the people said to me, “Are you okay?”

“I feel okay, but I’m having severe hallucinations.”

They all started cheering and hugging and high-fiving each other.

“Are you doctors?” I asked.

“He thinks he has the virus,” one of them said, and they all roared with laughter.

A woman shushed the crowd and said, “Okay, back to work everyone. I’ll give him the briefing.”

The others left, and the woman smiled at me. “I’m Layla.”

“Hi Layla. Do I have coronavirus?” I asked.

“You don’t have coronavirus,” she said. “You’re just tiny. We shrunk you to 1/10,000th of your normal size. You haven’t moved anywhere, you’ve just gotten much smaller.”

“Fuck,” I explained.

“Yeah, I imagine it’s a lot to take in,” she said. “Let me try to clear things up. There are different tiers of human life, not just the one you’re used to. Our tier is exactly 1/10,000th the size of yours. In yours, people are about 180 centimeters tall. Here, we’re about 0.18 millimeters tall. We’d say 180 micrometers tall, but I know in your world, micrometers don’t mean very much.”

I stared at her. “You’re telling me I’m 0.18 millimeters tall right now?”

“Correct,” she said. “About half the size of a dust mite, or a little taller than the width of a human hair up in your world. A person in your world with really good eyesight could barely see you, if they looked closely. And see that house over there?” She pointed to a large, three-story house. “In the scale you’re used to, that would be about 10 meters high. Here, it’s about the size of a cubic millimeter—the size of a grain of sand on the sidewalk. Some of our houses were actually carved from grains of sand.”

“Hold on.” I stopped her. “I’m very scared of bugs. I wrote a whole post about it once. Are there giant bugs here?”

“Yes and no. There are no bugs in our village because we lined the perimeter with a poison that kills any insects that come too close. But you wouldn’t want to walk too far away from the houses—about three centimeters from here, you’ll cross that barrier and run into things you won’t like.”

“How about flying bugs?” I asked diligently.

“Oh, I haven’t mentioned time yet. Okay so time here moves 100 times faster than it does up on your tier. Time scales up inversely with the square root of the size difference. So 1/10,000th of the size means 100X faster time. So when a flying insect starts to descend into the village, our defense crew has over a minute here to handle the situation. They fire a jet of air at the insect that deflects it away from us. Same deal for dogs. Every year or two, a dog will pee on us. The defense crew keeps track of every dog walking by. At 1/100th the speed of our world, we first see an approaching dog about ten minutes before it gets near us, and by the time a peeing dog is lifting its leg over us, we’ve had plenty of time to draw the tarps, which roll over the entire village and cover everything—the same tarps we use every time it rains or snows.”

“Good to know. But why am I here?”

“Right, I was about to get to that. After a heated debate in the village, we voted to bring someone from your world here, because we wanted to show you something. We’ve been trying to catch someone’s eye in your world for three of your weeks. That’s almost six years here. That’s why everyone was so excited to see you.”

“How did you catch my attention?”

“With that.” She pointed at a tube on the roof of one of the houses that looked like large telescope. “That’s a super-powered laser that we’ve been trying to shine in people’s eyes as they walked by on the sidewalk. But no one noticed. Until today. Way out on the horizon, we piled boulders into the shapes of letters that spelled out the instructions, and you were dicking around just hard enough that you actually bent down to read them. We’re thankful.”

“What was that oval in the instructions?”

“Look down.”

I was standing on a metallic oval about the size of a swimming pool.

“This is our trans-tier station. When you touched this with your thumb, it shrunk you down to our tier.

“Wait.” I looked up at her. “Do I live here now?”

She laughed. “Don’t worry. We’ll send you back to your world in a little bit. Now come with me.”

I walked with Layla towards the other side of the village. I looked around. Everyone was staring at me. Some people waved.

“What’s that?” I asked Layla, pointing up at what looked like a sheet of color stretching into the sky.

“That’s your apartment building. All you can see from here is the first brick. That band of light way up in the sky is the mortar between the first and second brick in the wall.”

We walked into a small building and entered a room with a long white table in the middle. Layla turned towards a wall on the side of the room, and suddenly the outline of a square formed in the wall. The square moved outwards into the room and rotated downwards until it was parallel to the floor. Layla pulled a tweezer-like tool from her pocket and carefully pinched what looked like nothing a few centimeters above the panel.

She walked over to me. “Open your palm.”

She put her tweezers into my hand and dropped something the size of a grain of sand. I raised up my palm to look at it. It was reddish and fuzzy.

“What is it?” I asked.

“SARS-CoV-2. What you’ve been calling ‘coronavirus.’”

I flung it across the room. “What the fuck.”

Layla laughed, touched the square, and the little object flew back across the room into its spot above the square.

“It can’t hurt you here. The viruses of your world are way too big to do any damage in our bodies.”

I stared at her, trying to process the situation. “How do you know about coronavirus? And how did you…get one?”

“Oh we know everything about your world. Your tier moves so slowly compared to ours that your technology is eons behind ours. Our tools have allowed us to watch your world since your prehistoric days. As for how we got a coronavirus particle, we didn’t get it—we made it.”

You made the coronavirus?”

“Well, with a little help. Follow me.”

Again I followed Layla, again dumbfounded, this time out of the building toward a fenced-in area outside. When we got close, a door in the fence opened and inside, we stood together on the edge of what looked like a barren circle of land.

Layla opened her hand. The little virus was sitting neatly on her palm. “SARS-CoV-2 is a standard sized Coronavirus—about 120 nanometers in diameter. 120 nanometers is ridiculously small in your world, but in ours, you can roll it around in your fingers.

“Cool…let me think about that for a minute.”

“Wait, I can explain this better. In your world, this is a perfect size analogy:

SARS-CoV-2 : grain of sand :: grain of sand : house

In both cases, the relationship is 1-to-10,000, which is also the relationship of our world to yours. In your world, your apartment building is huge, a grain of sand is tiny, and this coronavirus is unfathomably microscopic. In ours, the virus is tiny, a grain of your sand is huge enough to live in, and your apartment building is unfathomably large.”

“Makes sense.”

“Now, what’s a virus made of? Atoms. And atoms are about 0.1 nanometers in diameter—about 1/1,000th of the diameter of a SARS-CoV-2 particle. That’s small even for us. An atom is almost as small for us as a virus is for you. Constructing a virus requires incredibly complex engineering and tools that can interact with the quantum field. We can’t do it ourselves.”

“So how—”

“Look down.”

I looked at the ground.

She pulled me toward the center of the circle of land and then pulled me to an abrupt stop.

“Look closer.”

I bent over as far as I could and strained my eyes. No. Fucking. Way.

Another microscopic world.

“Is that…”

“Yup. That’s the tier below us. Give me your thumb.”

She carefully placed the virus particle onto the ground. Then she guided my hand to the ground, touching both of our thumbs to a little metallic spot.

Whirlpool. Falling. Gray. Nausea. Misery.

I eventually got a hold of my trembling and drooling and opened my eyes. In every direction, as far as I could see, stretched a hazy blue-ish / purple-ish plane. It also began to dawn on me that I wasn’t standing or sitting on anything—I was floating.

After about a minute of wondering what the hell was going on in my life, a patch of the sky darkened. The dark region became smaller and more defined until it condensed into Layla floating next to me.

“Please don’t leave me again,” I said.

“Sorry, my thumb hit the pad a split second later than yours did. Time moves 100 times faster here than up there, so you got to spend some reflective time here by yourself.”

“Okay where are we?”

“We’re outside your apartment building. Remember?”

“Righttt. So what size are we?”

“We went down the same jump you did when you transitioned from your world to ours—we shrunk to 1/10,000th of our previous size. So you’re now 18 nanometers tall. If you stood on the edge of a cross-section of a human hair, it would take you about two hours to walk across it.”


“Time here is now going by at 100X the speed of time in my world, which means it’s moving 10,000 times faster than the speed of time in yours. You could spend a year here and less than an hour would pass in your world.”

“Kind of like Inception?”

“Not really. Anyway, nothing down here works the way it does in our worlds. Like see how the ground is all eternal and purply?”


“That’s not really ground, and it’s not really purple. When you’re this small, there aren’t any solid objects in the sense you understand. And your eyes are too small now to perceive the visible light spectrum.”

“So what the hell?”

“I don’t really get it either. But the people who live here have incredibly advanced ways of manipulating the quantum field so we can feel like we’re intact humans, floating in place, seeing purple. They set it up this way because it’s something we can make sense of.”

“That’s nice of them. Where are they all anyway?”

“The thing is, they don’t like our world, and they really don’t like your world. They interact with us occasionally, when it’s necessary, but they’ll never allow you or anyone from your world to see them or know anything about how they live. This is actually the first time anyone from your world has been allowed down here, other than Andy Kaufman, who’s lived here since 1984.”

“Then why am I allowed to be here?”

“So I can show you this.”

Layla straightened her arm in front of her, with her palm facing outwards. Her palm lit up and when it did, a bizarre-looking giant object was revealed in front of us.

“This,” Layla said, “is SARS-CoV-2. Down here, it’s the size of a house.”

I looked up at the vast virus in front of me. It looked nothing like it had when it was a fuzzy grain of sand in my hand. It was transparent, like a massive, intricately structured, sphere-shaped jellyfish. There was a kind of furious movement within the transparency, but I couldn’t see anything specific moving. It was confusing.

Layla motioned for me to come close to the virus. She took my hand and placed my palm onto the virus’s almost invisible surface. It felt kind of like palming a grape bunch except instead of grapes it was tapioca balls like the ones in those bubble teas—if the tapioca balls were vibrating so vigorously that it felt a little like being mildly electroshocked, like when you put your finger in an electrical outlet. It was an unpleasant sensation, though not quite painful, and super weird and cool-feeling.

“Pull one off,” Layla said.

It took me a few tries to latch onto one of the atoms, because they’re “slippery” (quotes because there is no word for what it felt like, but “slippery” gets the general idea across), and when I finally got one and pulled, there was a lot of resistance. When I pulled it, it dragged the adjacent atoms along with it, and the harder I pulled, the more ferociously and unpleasantly it vibrated. Finally it snapped free. I looked at my fist—I had an atom.

Layla smiled. “Cool right?”

So cool. Can I keep it?”

“Sure good luck with that.”

I was so awe-struck by so many things, I had forgotten how intensely confused I was.

“Wait, so why did you make this?”

She turned towards me. “As I said, because of the way time moves—”

“Your world has been around a lot longer than ours.”

“Yes. And this world we’re in now has been around a lot longer than mine. They know much more about everything than we do, and they can do things we can’t even begin to understand. The stuff they can do is so over our heads they can’t even explain it to us. And we’re that far ahead of your world.

For a long time, as advanced as this world was, it relied on us to preserve our world for its own survival. It exists on a patch of dirt in our village. If our village were destroyed, they would be destroyed with it. But a while back, they worked out the technology for how to be location independent, which means they can move from wherever they are to any other place in the universe instantly.

We don’t have that technology yet. We tried to learn from them, but we couldn’t grasp the fundamental ideas well enough to develop it ourselves. So we’re stuck in our location.”

“In New York City?”

“Yup. We migrated here in the 1800s when we determined it would be a good place to interface with your world, should the need ever arise. We’re also not the only people in our world. There are lots of villages like ours in different parts of the Earth. Once we connected with you, the others stopped broadcasting their location. There’s no reason for more than one of us to be revealed to your world.

For most of time, Earth was a safe and stable home for our world. But over the last century, your world has been advancing exponentially in technology but remaining stagnant in wisdom. You’re rapidly gaining tremendous powers but still behaving like short-sighted primates. The voice of wisdom is there, but it’s being trampled over by political parties, religions, and nations too mired in blind conflict to lift their heads up and see the bigger picture.”

“It’s funny you say that Layla. I’m actually writing a whole thing about—”

“Oh I know. We did our research on everyone who lives in your vicinity so we’d know how to communicate with the person we brought to us if we caught someone’s attention. That’s why I’m speaking English and speaking in the odd way you do. Your little series is cute, even if it took us forever to read—but it will have limited effect. Your world is stubborn about growing up. And in the process of destroying yourselves, we believe you’ll destroy us as well.”

“So you’re trying to kill us off with a pandemic.”

“If we wanted to kill you off, you’d all be dead right now. It’s an option we hope we don’t have to use. We were once like you and we empathize with your struggle.

We created this coronavirus to fall into a certain sweet spot—not damaging enough to destroy your world, but bad enough to cause a long and scary global crisis. Short of an alien attack, it is the one thing that could make all humans in your world feel like they’re on the same team against a common enemy. The first and most crucial step on the road to a long-lasting species is the epiphany that you truly are a single team, alone in a dark and dangerous universe. We’re hoping the virus can help push you in that direction.”

“I feel like there was a better way to do this.”

“We probably could have thought a little harder about it.”

“Yeah cause it’s going pretty badly up there is the thing.”

“Totes. Anyway, we couldn’t make the virus on our own. It’s hard enough to make something that small and complex that involves atomic and subatomic construction, but we wanted the virus to be precisely as harmful as it is. We needed help. The tier below us is less vulnerable to your world than we are, but for reasons I’m not entirely sure about, they also believe living in a multi-tiered ecosystem may be important in the future—so they share our interests. They agreed to build the virus for us.”

“How did you manage to get the virus into our world?” I asked.

“It’s funny. You have to imagine it from our perspective. If you’re us, the world you’re planning to transform is a planet with nearly an AU diameter, full of 18-kilometer tall people—people so tall, your world’s airplanes could accidentally fly into their belly buttons. Now imagine you’re standing on that planet, smaller than one of their dust mites, pinching between your fingers something the size of a grain of sand on your scale. You find your way onto one of these giants’ football-field-size teeth, and you flick the grain of sand into his kilometer-wide chasm of a mouth. And that’s supposed to change the trajectory of their future. It seems impossible.

“And yet.”

“And yet. With some very clever maneuvers, we flicked our little particle into the mouth of an unlucky giant, and it did the trick. By the way, we were dying when you blamed it on a pangolin of all things.”

“He seemed guilty. I still don’t understand why you brought me down here.”

“We weren’t originally planning to reveal any of this backstory to your world. But after watching things unfold for the first few weeks, we don’t see enough of the effect we were hoping for. Maybe if your world learns that there are other worlds out there—worlds that did manage to triumph in the wisdom game—it’ll empower the wise voices to stand up with a bit more courage in this struggle and in even greater challenges that lie ahead. It’s a long shot, but these are desperate times.”

“I guess it’s worth a try. I’ll write a post explaining what I learned from you.”

“And tweet out the post and send it out to your email list and stuff?”

“Eh. Fine.”

“Ready to go back up to your life? Only 23 seconds have passed there since you shrunk down.”

“Yeah let’s do it.”

Layla and I moved ourselves on top of the big metal oval.

“I’m going to increase my size 10,000-fold and yours 100,000,000-fold, so you can go back home in one shot…which is a good thing because transporting up is even worse than transporting down.”



“I have one more question.”


“How many tiers are there?” I asked.

“No one knows for sure. The people on this atomic-level tier tell us they know of at least one tier below them, though they won’t tell us more than that. And no one seems to know about tiers above yours. Your world is thinking about that, with all your multiverse talk. We’re still working on that one too.”

“If you ever figure it out, will you let me know?”

“One thing at a time.”

We touched our thumbs to the metal.


If you like Wait But Why, sign up for the email list and we’ll send you new posts right when they come out.

To support Wait But Why, visit our Patreon page.

More Posts:

As discussed, why bugs ruin everything.

Another time we transported ourselves.

And a puzzle for your quarantine.

سایت انفجار پویان مختاری
انفجار شرطی نیلی حضرات

سایت انفجار هات بت : چگونه آب و هوای متغیر ما طوفان ها را بدتر می کند

سایت انفجار هات بت hot bet

فصل توفان های آتلانتیک 2020 می تواند یک نوع باشد – و البته به روش خوبی نیست. در تاریخ 6 اوت ، در حال حاضر 9 طوفان به اندازه کافی شدید بود که بتوانند نامی دریافت کنند. به طور معمول تا اوایل ماه اکتبر طول می کشد تا این تعداد رویداد شدید آب و هوایی ظاهر شود.

اداره ملی اقیانوسی و جوی پیش بینی می کند امسال یکی از شلوغ ترین فصول طوفان در 22 سال پیش بینی خود را به ارمغان می آورد. با نگاهی به ماههای آینده ، در پی خسارت گسترده طوفان لورا و امواج گرما، غیرممکن است که نپرسید: تغییرات آب و هوایی چگونه به این طوفان ها کمک می کند؟

انواع مختلفی برای اندازه گیری میزان بد بودن یک طوفان یا نوع خسارت ممکن است وجود داشته باشد. اما وقتی نوبت به تفسیر کدام یک از این پارامترها می رسد که از چه طریقی تأثیر می گذارد ، برخی از ایده ها اجماع علمی بیشتری نسبت به دیگران دارند.

بالا آمدن آبها و وزش باد سریعتر

یکی از پذیرفته ترین تحولات طوفان که ممکن است به دلیل تغییر آب و هوا شاهد آن باشیم ، در واقع مربوط به خود طوفان ها نیست. در عوض ، تغییر کاربری مربوط به نحوه تعامل توفان ها با یک محصول جانبی دیگر از تغییر اقلیم است – افزایش سطح دریا.

آندرا گارنر ، دانشمند زیست محیطی که در زمینه طغیان طوفان و تغییرات آب و هوایی در دانشگاه رووان در نیوجرسی مطالعه می کند ، می گوید: “در جامعه علمی ، عاملی که ما بیشتر به آن اطمینان داریم این است که با افزایش سطح آب ، طغیان بدتر خواهد شد.”

با ذوب شدن ورقه های یخ و خزش آبها به داخل کشور ، طوفان های موجی که قبلاً آورده اند ، بزرگتر خواهند شد. هر کسی که شاهد یک مسابقه چلپ چلوپ کنار استخر بوده است ، شاهد برگزاری این زنجیره از حوادث بوده است. گارنر می گوید: “اگر گلوله توپ را به استخر بزنید ، سیلابی که از لبه خارج می شود به میزان پر بودن استخر مربوط می شود.”

تغییرات آب و هوایی همچنین باعث شدیدتر شدن توفان ها خواهد شد ، تغییری که دانشمندان مدتها تصور می کردند می آید و اخیراً شروع به ارائه شواهد برای آن کرده اند. برای تشکیل توفان ، اقیانوس ها باید بالاتر از 80 درجه فارنهایت باشند. دلیل این امر آنست که آبهای گرم تبخیر شده و گرما را آزاد می کنند و فضای بالا را از رطوبت و انرژی پر می کنند که یک رعد و برق در حال عبور می تواند در یک طوفان بپیچد. بنابراین منطق می گوید ، اگر تغییرات آب و هوایی باعث گرمتر شدن اقیانوس ها شود ، این مواد اساسی – هوا و گرما مرطوب – طوفان های بزرگتری را تأمین می کنند. پدرام حسن زاده ، محقق دینامیک سیالات در دانشگاه رایس ، می گوید: “این چیزی است که ما به طور کلی در مورد عملکرد طوفان درک می کنیم.” تحقیقات اخیر بازگشت به طوفان ها طی 40 سال گذشته دریافت که احتمال رسیدن طوفان به بالاترین رده های سرعت باد با گذشت زمان افزایش می یابد.

جنبه های دیگر طوفان های آینده عدم اطمینان بیشتری دارند. به عنوان مثال ، اگر حرکت در طول زمین بیشتر طول بکشد ، یک طوفان می تواند خسارت بیشتری به آب وارد کند. هر چه طوفان طولانی تر شود ، آب بیشتری می ریزد. برای مثال طوفان هاروی ، کند شد تا خزیدن برای چندین روز ، در حال ریختن آب در تگزاس و لوئیزیانا است. برخی از تجزیه و تحلیل ها نشان می دهد که توفان ها ایجاد خواهد شد زمین را کندتر طی کنید در مناطقی از آمریکای شمالی ، بخشی به دلیل تأثیر تغییرات آب و هوا بر الگوهای باد در مقیاس گسترده است. بدون هجوم حرکت طوفان های چرخشی در مسیر خود ، بارندگی طوفان های آینده می تواند افزایش یابد. وقتی حسن زاده و تیمش طوفان های محدود در تگزاس را بررسی کردند ، متوجه شدند که ممکن است این طوفان ها باشد با گذشت زمان سریعتر حرکت کنید. حسن زاده می گوید ، اگر طوفان های سریعتر نگران کننده باشند ، شاید جلوگیری از آسیب باد به اولویت بیشتری تبدیل شود.

این خبر بد چه فایده ای دارد؟

جلوگیری از خسارت ، یکی از دلایلی است که محققان در حال بررسی روش های تغییر آب و هوا برای تغییر این طوفان های گرمسیری هستند. هرچه جامعه ساحلی از خطرات پیش روی خود آگاه شود – وزش باد شدید ، باران شدید ، موج طوفان و موارد دیگر – هر کس می تواند برای کاهش آسیب آماده شود.

این مقدمات باید شامل جلوگیری از تغییر اقلیم باشد. اگرچه برخی از شرایط تحریک کننده طوفان های آسیب رسان و خطرناک تر ، مانند افزایش سطح دریا ، بخشهایی از آینده ما را تضمین می کند ، اما کاهش انتشار گازهای گلخانه ای و توقف تغییرات آب و هوایی می تواند از تحقق سناریوهای دورتر – و کابوس آمیزتر جلوگیری کند. گارنر می گوید: “این می تواند وحشتناک و ترسناک به نظر برسد ، اما اگر اکنون اقدام کنیم ، می توانیم از بدترین شبیه سازی هایی که در تحقیقات خود می بینیم جلوگیری کنیم.”

بازی انفجار هات بت
بازی انفجار hotbet
سایت بازی انفجار شرط بندی

سایت انفجار هات بت : 8 آزمایش علمی سرگرم کننده که می توانید به راحتی در خانه انجام دهید

سایت انفجار هات بت hot bet

Citizen Science Salon یک همکاری بین است کشف کردن و SciStarter.org.

در سراسر جهان ، میلیون ها کودک به روشی کاملاً متفاوت به مدرسه برمی گردند. کلاسها بصورت آنلاین است. معلمان در کلاس های مجازی با دانش آموزان صحبت می کنند. و والدین اغلب در جستجوی فرصتهای جدید عملی یادگیری علم نیستند.

ما پشت شما هستیم در اینجا هشت آزمایش علمی سرگرم کننده و آسان آورده شده است که می توانید در خانه با کودکان در هر سنی انجام دهید. چه بیشتر ، هر یک از اینها پروژه های علمی به تلاش های تحقیق در زندگی واقعی از طریق علم شهروندی، جایی که داوطلبان به متخصصان کمک می کنند تا داده ها را جمع آوری و تجزیه و تحلیل کنند.

خمیر مایه وحشی درست کنید

آغازگر مایه ترش

حباب های تازه خمیر مایه که اخیراً تغذیه شده اند و فعالیت آن از مخمر طبیعی است. (اعتبار: پروژه Wild Sourdough)

به نظر می رسد که هم اکنون همه دنیا در حال پخت نان خمیر مایه خانگی هستند. وقتی مخمر نانوا از قفسه های فروشگاه ناپدید شد ، سوردو جذابیت زیادی پیدا کرد. برخلاف سایر پروژه های پخت ، خمیر مایه به مخمر خریداری شده فروشگاه نیاز ندارد. درعوض ، با استارتر مایه ترشی درست می شود.

اگر آرد دارید می توانید به راحتی آزمایش کنید تهیه کننده شروع مایه خود. غذای خمیر مایع وحشی به مخمر فراوان خانه های ما ضربه می زند و آنها را برای تهیه نان خوشمزه آماده می کند. وقتی نوبت به آزمایش های علمی می رسد که می توانید در خانه انجام دهید ، تعداد کمی از آنها می توانند از این آزمایش خوشمزه تر و مفیدتر باشند. همچنین در این راه به دانشمندان کمک خواهید کرد.

پروژه خمیر ترش وحشی یک آزمایش علمی جهانی است که امیدوار است کشف کند که جوامع مبتدی مایه ترشی در طول زمان چگونه شکل می گیرند تیم پشتیبان این تلاش برای کشف چگونگی تأثیر عواملی مانند جغرافیا و انواع آرد بر جوامع مخمر است. از همه بهتر ، تلاش برای شما یک راهنمای گام به گام دارد که به شما امکان می دهد یاد بگیرید چگونه خودتان شروع به کار مایه ترشی کنید.

شرکت کنید: خمیر مایه خود را برای علوم درست کنید

ایجاد یک ابر در یک شیشه

مواد ابر -640x350

تمام مواد آزمایش علمی شما برای ایجاد ابر در یک شیشه نیاز دارید. (اعتبار: NASA / JPL)

ابرها محرک مهم و غالباً غافل از دمای زمین هستند. آنها نور خورشید را به دام می اندازند ، اما همچنین باعث بازتاب آن به فضا می شوند. این نقش دانشمندان اقلیم را برای بررسی ابرهای سیاره ما ، و چگونگی تغییر آنها عجله می کنند. ناظر GLOBE ناسا: ابرها این پروژه از دانشمندان شهروند برای تهیه تصاویری از آسمان ، به علاوه مشاهدات پوشش ابر ، نوع ، شرایط آسمان و دید استفاده می کند. این داده ها به تحقیقات علمی واقعی و تأیید آنچه ماهواره ها از فضا می بینند کمک می کند.

شما می توانید با بچه های خود درگیر شوید و با افزودن درسهایی درباره ابرها ، تجربه را غنی کنید. به عنوان مثال ، ناسا تعدادی روش سرگرم کننده و آسان برای یادگیری در مورد علم آب و هوا و ابرها از جمله آزمایش های علمی اضافه کرده است. یکی از بهترین پروژه های مرتبط این است که ابر را در شیشه درست کنید. این آزمایش ساده علمی راهی قدرتمند برای نشان دادن نحوه کار ابرها است. شما فقط به آب ، یخ ، شیشه و چند دقیقه وقت نیاز دارید.

شرکت کنید: به Globe Observer: Clouds ناسا بپیوندید

باران و برف را با CoCoRaHS اندازه گیری کنید


پروژه CoCoRaHS از داوطلبان می خواهد میزان باران و برف را در خانه اندازه گیری کنند. (اعتبار: CoCoRaHS)

پاییز به سرعت نزدیک می شود ، این بدان معناست که بسیاری از ما به زودی در خانه خواهیم بود و از پنجره باران و برف را تماشا می کنیم. چرا به جای تسلیم در تاریکی ، این آب و هوا را به یک آزمایش علمی سرگرم کننده برای بچه های خود تبدیل نکنید؟

برنامه نظارت بر آب و هوا CoCoRaHSیا شبکه مشترک باران ، تگرگ و برف ، شبکه ای از داوطلبان است که میزان بارش را اندازه گیری و گزارش می کنند. CoCoRaHS بر آموزش و آموزش تأكید دارد و آنها حتی یك وب سایت تعاملی سرشار از منابع آموزشی و حتی برنامه های درسی سرویس ملی آب و هوا دارند كه می توانید در خانه استفاده كنید.

به عنوان یک داوطلب ، از همان اندازه گیرهای کم هزینه هواشناسی که هواشناسان و شهرها استفاده می کنند استفاده خواهید کرد. سپس ، هنگامی که باران ، برف یا تگرگ می بارد ، داده های بارش خود را به وب سایت ارسال می کنید تا بتوانید آنها را در زمان واقعی با دیگران مقایسه کنید. این اطلاعات همچنین به خدمات ملی آب و هوا و همچنین محققان ، کشاورزان ، مدیران اورژانس - و افراد کنجکاو در همه جا کمک می کند.

شرکت کنید: به شبکه نظارت بر آب و هوا CoCoRaHS بپیوندید

یک باغ گرده افشانی بکارید

آفتابگردان و زنبورعسل

گرده افشان ها جز component اساسی یک اکوسیستم سالم هستند. آنها همچنین 35 درصد از محصولات زراعی جهان را تحت تأثیر قرار می دهند. (اعتبار تصویر: USFWS)

گرده افشان ها در اکوسیستم های زمین نقش حیاتی دارند و با این حال توسط آفت کش ها ، بیماری ها ، از بین رفتن زیستگاه و حتی تغییرات آب و هوایی تهدید می شوند. بسیاری از افراد در جستجوی آن هستند روش هایی برای کمک به نجات زنبورها و سایر گرده افشان ها.

گزینه های زیادی برای تراشه وجود دارد ، اما یکی از تأثیرگذارترین کارهایی که شما و بچه هایتان می توانید در خانه انجام دهید کاشت باغ گرده افشان است.

این نه تنها برای کمک به گرده افشان ها که مبارزه می کنند ، بلکه می تواند به عنوان یک آزمایشگاه علمی طولانی مدت در خانه باشد. SciStarter ، گروه علوم شهروندی در پشت این پست وبلاگ ، یک گروه کامل از پروژه های علمی در خانه را جمع آوری کرده است که می تواند از طریق باغ گرده افشان شما. شما می توانید پروانه ها ، پروانه ها ، زنبورهای عسل ، مرغ مگس خوار و موارد دیگر را تماشا کنید ، سپس به دانشمندان کمک کنید تا مهاجرت آنها را در سراسر کشور ردیابی کنند.

شرکت کنید: یک باغ گرده افشان بکارید

کاندو زنبورعسل بسازید

پروژه گرده افشانی کالیفرنیا

با ساخت یک کانکس زنبور عسل یا کاشت باغ گرده افشان ، می توانید در انبوهی از پروژه های علوم شهروندی شرکت کنید که از داوطلبان می خواهد موجوداتی را که در حیاط خانه خود می بینند ثبت کنند. (اعتبار: پروژه گرده افشانی کالیفرنیا)

اگر قبلاً در خانه باغ سپر دارید یا هنوز خیلی سرد است که هنوز به فکر کاشت نیستید ، می توانید در خانه بمانید و به گرده افشان کمک کنید. گروهی که هفته ملی گرده افشانی را پشت سر می گذارند ، دستورالعمل هایی برای چگونگی ساخت خانه ای برای زنبورهای بومی ، به نام کاندو زنبور عسل ، گردآوری کرده اند. برخلاف زنبورهای عسل اهلی که در زنبورستان ها زندگی می کنند ، بیشتر زنبورهای وحشی بومی و وحشی که در حیاط خانه خود پیدا می کنید در واقع خانه های خود را در خاک یا درخت فرو می برند.

توسط ساخت یک کانکس زنبور عسل، شما می توانید زنبورهای عسل را به زندگی در نزدیکی تشویق کنید و همچنین یک آزمایش علمی سرگرم کننده را انجام دهید که در خانه انجام می شود. پس از پایان کار ، می توانید ببینید که انواع مخلوقات در آنجا اقامت دارند و نتایج علمی را گزارش می دهند.

شرکت کنید: یک کاندو زنبور عسل بسازید

آسمان شب را اسکن کنید

فرد آسمان شب

(اعتبار: رصدخانه جنوب اروپا / ص. هورالک)

در سراسر جهان ، آلودگی نوری ساختمان ها و چراغ های خیابانی مانع از دید ما نسبت به آسمان شب می شود. بیشتر افرادی که در شهرها زندگی می کنند ، هرگز آسمان تاریک یا راه شیری را ندیده اند. این فقط برای انسان مضر نیست ، بلکه برای گیاهان ، حیوانات و حشرات که در اثر آلودگی نور مختل می شوند نیز مضر است.

اگر در خانه یک عاشق جوان عاشق هستید ، می توانید در یک پروژه علمی به نام شرکت کنید گلوب در شب که هدف آن ایجاد یک جهان است اندازه گیری میزان آلودگی نوری در آسمان شب ما

برای این آزمایش علمی ، می توانید مشاهدات را فقط با استفاده از تلفن هوشمند شروع کنید. تاریکی آسمان را با تعداد ستاره هایی که می بینید مشخص خواهید کرد. و می توانید برای کمک به ثبت داده های بهتر ، یک متر سنجش کیفیت آسمان را از طریق این پروژه تهیه کنید.

شرکت کنید: آلودگی نور را در جامعه خود اندازه بگیرید

کیفیت آب را اندازه گیری کنید


(اعتبار: EarthEcho Water Challenge)

بیش از 1.5 میلیون داوطلب از سراسر کره زمین در حال حاضر در یک آزمایش علمی برای ردیابی - و محافظت - از آبراه های زمین شرکت می کنند. تلاش علم شهروندی را می نامند EarthEcho Water Challenge، و این باعث شده است که کاربران یک کیت تست آب را با قیمت 25 دلار خریداری کنند ، سپس شروع به جمع آوری اطلاعات اولیه آب کنند.

داوطلبان مواردی مانند وضوح آب ، دما ، pH و اکسیژن محلول را ثبت می کنند. این داده ها به یک پایگاه داده بزرگ متصل می شوند ، جایی که برای تحقیقات علمی واقعی و کمک به محافظت از آبراه ها مورد استفاده قرار می گیرند.

شرکت کنید: به زمین چالش آب اکو بپیوندید

ویتامین C موجود در آب خود را مطالعه کنید

اسکوربوت فضا

پروژه علمی شهروندی Space Scurvy از داوطلبان می خواهد محتوای ویتامین C آب آنها را اندازه گیری کنند. (اعتبار: Space Scurvy)

با بازگشت به دوران طلایی قایقرانی ، ملوانان نگران بودند که به اسکوربوت مبتلا شوند. کمبود ویتامین C در طول سفرهای طولانی می تواند باعث ایجاد مشکلات بهداشتی شود. اسکوربوت شما را ضعیف می کند ، باعث مشکلات پوستی و بیماری های لثه می شود و بهبود آن را دشوار می کند. اسکوربوت حتی می تواند شما را بکشد. این فقط یک نگرانی قدیمی نیست. کاشفان فضایی آینده هنگام حرکت برای کشف منظومه شمسی ، باید نگران ویتامین C باشند. و این زاویه ای است که توسط یک پروژه علمی سرگرم کننده شهروند به نام استفاده می شود اسکوربوی فضایی.

این پروژه از دانش آموزان می خواهد تا از وسایل خانه برای آزمایش ویتامین C آب میوه های موجود در مدارس و خانه هایشان استفاده کنند. دستیابی به ابزارهای لازم برای این آزمایش علمی باید آسان باشد و سایت برای شما سرگرم کننده و دستورالعمل های ساده ای را دنبال می کند.

شرکت کنید: ویتامین C را برای پروژه اسکوروی فضایی اندازه گیری کنید

توجه: برخی از این پروژه ها وابسته به SciStarter هستند و شما می توانید با اضافه کردن نام کاربری خود در بخش "اطلاعات و تنظیمات" در داشبورد SciStarter ، اعتبار مشارکت خود را کسب کنید.

بازی انفجار هات بت
بازی انفجار hotbet
سایت بازی انفجار شرط بندی

بازی انفجار حضرات : اعلامیه مهم – تلاش خیار

انفجار حضرات
بازی انفجار حضرات بت

سلام به همه! از خواندن Cucumber Quest متشکرم. دوست دارم کمی در مورد آینده کمیک صحبت کنم. این یک نوع سخت خواهد بود ، اما من را بشنوید.

درست به این نکته پی می برم: من نمی توانم همانطور که هستم روی CQ کار کنم. من نمی خواهم در مورد جزئیات غر بزنم ، اما همه چیز در زندگی من تغییر می کند و من فقط وقت و انرژی ندارم که این وب کم را به عنوان اولویت شماره یک خود ادامه دهم.

من می دانم که این برای بسیاری از شما ناامید کننده خواهد بود ، و متاسفم. لطفاً وقتی می گویم تصمیم گیری برای تصمیم گیری آسان نبود ، باور کنید. مدتها بود که سعی در جلوگیری از نوشتن این پست داشتم ، اما وقت آن رسیده است که درمورد آنچه قادر هستم با خودم صادق باشم. بنابراین ، صفحه 931 آخرین صفحه این داستان به شکل فعلی خواهد بود.

طرح اینجاست: Cucumber Quest در یک وقفه طولانی است. در پایان این وقفه ، داستان در یک به روزرسانی بزرگ – نه بصورت کمیک ، بلکه در قالب متن مصور – به پایان می رسد. اگر از خود می پرسید که چگونه به نظر می رسد ، با ما همراه باشید! من باقی مانده فصل 5 را به عنوان یک متن مصور کامل کردم ، که می توانید بعد از این پست بخوانید.

یک بار دیگر ، بسیار سپاسگزارم که کمیک من را تا این لحظه خواندید ، چه در 8 سال گذشته حضور داشته باشید و چه اینکه امروز فقط به آن برخورد کرده اید. از اینکه خیار را با شما تقسیم کرده ام بسیار خوشحال کننده بوده است و من فروتنانه تا آخر صبر شما را طلب می کنم.

آنجا میبینمت!

سایت انفجار پویان مختاری
انفجار شرطی نیلی حضرات

سایت انفجار هات بت : Cropland vs Climate Change: A Conversation with Wolfgang Busch

سایت انفجار هات بت hot bet

For billions of years, plants and their ancestors, the cyanobacteria, have been powerful agents of change on Earth. They pumped out oxygen and squirreled away carbon dioxide, transforming the chemistry of the biosphere. They colonized land and allowed animal life to follow, changing the course of evolution.

Now molecular biologist Wolfgang Busch wants to recast plants into agents of stability, offsetting the tremendous amount of climate-warming carbon dioxide that humans are pouring into the environment. As part of the Harnessing Plants Initiative at the Salk Institute in La Jolla, California, Busch is working on a bold scheme to modify major crop plants so that they grow deeper, bigger root systems, leaving those carbon-rich roots embedded in the soil after harvest time. While we humans get to work cutting back on our carbon emissions, the plants will be busily lending a hand.

A fundamental challenge with this idea is that the shallow roots of crops normally rot and release much of their carbon over the course of the year. The Harnessing Plants team, under the direction of Joanne Chory, has come up with a clever solution. The researchers are modifying plants so that they produce suberin (the primary ingredient in cork) in their roots. Suberin stubbornly resists decomposition, so the roots masses of these "Salk Ideal Plants" could remain in the soil for an extremely long time without sending their carbon back into the air.

Many different parts of the plan have to come together just right for the Harnessing Plants Initiative to work. The plants have to bury carbon efficiently and effectively. The modified crops have to provide all the same seed yield as before. Farmers need to embrace these crops on a global scale. And the rest of the world still needs to keep working on cutting carbon emissions, since plants alone won't save our bacon.

On the other hand, the humongous scale of agriculture provides a unique opportunity for large-scale decarbonization. Busch and his colleagues are therefore plowing full-speed ahead (with some COVID speed bumps along the way) to see whether carbon-sequestering corn and wheat can help us turn down the heat from climate change while also recharging the planet's carbon-depleted soils. An edited version of my conversation with Busch follows.

What drew you to the idea of using plants as a way of burying carbon dioxide in the ground?

I've been conducting research on the genetic and molecular basis of root growth since a long time. I started my own lab almost 10 years ago in Vienna. Then I moved three and a half years ago to the Salk Institute. My main interest has long been the factors in plant genes that determine whether roots grow deep or shallow, and how they respond to the environment.

Just around the time when I was negotiating with the institute, Elizabeth Blackburn [Salk's president at the time] asked the faculty, “What's the most important question that you'd like to address with your fundamental research?” The plant faculty group came up with an answer after considering: Plants are very good at catching carbon, so they thought about how to make this ability useful for addressing climate change. Which they thought, and I thought, was the world’s most pressing problem.

And that fit in with the work you were already doing?

It was a very good coincidence. The main effort at Salk [the Harnessing Plants Initiative] is related to the root system. We're trying to put more carbon in the root system, to make it deeper with more root mass, and to produce molecules such as suberin that keep the carbon longer in the soil. It fits very well my interests. I have been worried about climate
change since I was in middle school. The Harnessing Plants Initiative gives us all the opportunity to merge our research expertise with what we consider the most pressing problem.

Lots of people talk about planting trees, but this is the first I've heard of using crops to fight climate change. Where did the idea come from?

We had an evolving thought process. At first, we thought about using plants to sequester carbon on marginal lands, and we focused on the things that can grow that can grow on those marginal lands. We would do a good thing for the soil there, and for carbon sequestration.

But soon we realized that it's all about acreage. Focusing on [small amounts of] marginal land, we'd have only a small potential to increase its ability to sequester carbon. Plus, every plant species is different in its lifestyle, and if you have to work with the genetics of many different a species, it's a lot of effort.

Then it became obvious that we should be focusing on crops, because there are only a handful of species that populate a vast area. There's more than 600 million hectares worldwide for the four most prevalent crops. There’s also an existing distribution system. You already have people planting and updated seeds every year. You already have a system of incentives that are market-driven, but also government-driven, like crop insurance.

Each year, human activity releases 18 gigatons more carbon dioxide than the Earth can absorb. Enhanced plants could take up some of that excess. (Credit: Salk/HPI)

Human activity releases 18 gigatons more carbon dioxide than the Earth can absorb. Enhanced plants could take up some of that excess. (Credit: Salk/HPI)

With all of that acreage to work with, how much could re-engineered crops do to offset human carbon emissions?

We did a back of the envelope calculation. Taking into account published biomass data and the acreage of the planted crops, how much biomass do they yield above ground? Taking into account root to mass fractions, how much of the plant is root and how much is shoot?

We ran these numbers on five target crops that we think we can deal with: corn, soy, wheat, rice, canola. We considered that at some point in the future, 70 percent of the target crops could be enhanced for carbon-sequestration traits. Then we asked, what would happen if we could stabilize 30 percent of the biomass in the root mass?

If you run the numbers, you end up with 5.5 gigatons of CO2 [per year], which is roughly 30 percent of the annual surplus [anthropogenic emissions] that is leaked in the atmosphere. I have to say, this is just a very rough calculation, but it showed us that if we could make plants better, it would have a global impact. Even if only 10 percent of the biomass is stabilized, you have 1.8 gigatons [of CO2 sequestered].

Essentially, it looked like we could offset 10 percent to 30 percent of the surplus of CO2 that is currently emitted in the atmosphere each year. So, that was to us encouraging.

Those are huge numbers, but to get there you’d also have to make a huge change in the crops we grow. What are the steps to make that happen?

That, basically, is the question driving us. We and others have to do much more research to know how much can we actually sequester. There are so many unknowns. We need to know the residence time of carbon [how long it stays buried]. Soil chemistry and local microbiomes will play a role.

We know that the [plant root] traits that we are working on can make a difference, but we want to get to more quantitative models. We’ve started field research — collaborations
with soil scientists, soil biochemists, soil geochemists — to systematically study these questions. Time is short, so we are developing our [engineered plant] traits and coming up with a better quantification at the same time.

This month we are starting two field trials. We wanted to have more, but COVID makes it really hard. Next year we want to have 10 field sites, and then 15, maybe more, depending on whether we can get additional funding. We will be planting our first plants in a couple weeks. One of our field trials will be located in Yuma, Arizona; one will close to the Central Valley in California. Those are with commercial partner field sites. In the long term, we want to work with a couple of universities on this.

Plants absorb CO2 as they grow, then release it as they decompose. Engineered "ideal" plants would store carbon for many decades in deep roots. (Credit: Salk/HPI)

Plants absorb CO2 as they grow, then release it as they decompose. Engineered "ideal" plants would store carbon for many decades in deep roots. (Credit: Salk/HPI)

What about the central issue of how long the carbon stays buried? Can cropland hold the carbon in place long enough to be useful?

So, we know from the literature that deeper rooting leads to slow decomposition rates. And suberin or potentially other stable compounds go into long-lived carbon pools, which can have interactions with the soil minerals. These pools are considered to be stable from decades to centuries.

Centuries! I had no idea.

The root depth and the root depth distribution are important factors in how much carbon you can put into the long-lived carbon fractions in the soil, including suberin. We know it will be dependent on soil chemistry. The quantities and the residence time [of the buried carbon] will very much depend on these variables. That’s why we need to get the experiments going, to be able to quantify these things better.

Right, I was also wondering about total quantity of carbon that farmland can absorb. Can you keep burying more carbon there, year after year?

One fundamental consideration is that the soil carbon content has been reduced dramatically over the past century in industrialized, monoculture agriculture. We know there's a huge potential, because if the soil carbon was there before, we can at least replenish it. I can't give you a specific number until we do more modeling. But there is definitely many years of potential carbon sequestration that can happen.

How far along are you in developing and testing the engineered, deep-root plants you would need for agricultural carbon sequestration?

In the first year [of field experiments], we are not planting any genetically changed plants. We are basically taking crops that we know and quantifying different properties of rooting under field conditions. We estimate that our first [suberin-enhanced] test lines will hit the field site next year. The bulk of our studies of the potential of our changes will come in three years, say.

Have you done studies yet to make sure that suberin-enhanced crops are just as good as the ones the farmers are planting now — similar in yield, quality and so

That's a very important and interesting question. What we are currently trying to do is to have a first pass at answering these questions with the help of our collaboration partners. We are looking to see whether there are trade-offs.

A trade-off that one would be worried about would be the root mass to yield allocation [with the increase in root mass coming at the cost of the harvest]. I think there is ample evidence from the literature that it’s not a fixed trade-off. We’re going to try a lot of different strains. We're going to evaluate the genetic recipe to store more carbon in the roots, and at the same time we will also measure the yield.

Despite COVID, we just finished the construction of a 10,000-square-foot greenhouse that will allow us to grow the crops we are interested in — corn, soy, wheat, rice, canola — in field-like conditions. Not true field condition, but field-like.

Wolfgang Busch (right) with his postdoc Takehiko Ogura, examining one of his green test subjects. (Credit: Salk Institute)

Wolfgang Busch (right) with his postdoc Takehiko Ogura, examining one of his green test subjects. (Credit: Salk Institute)

Let’s be optimistic and assume the experiments go well. How do you get farmers planting carbon-sequestering crops on the scales needed to have a meaningful impact?

We have started talking to many different agribusiness companies. We are all active scientists in the [Harnessing Plants] initiative. We get invited to talk a lot, we go to a lot of conferences. Most of the companies in this space are very aware of our activities. Some of them have expressed interest in talking more about the specific issues that are important to them.

We know we won’t get the scale we need without partnering with big seed companies and big ag [agribusiness]. Without seed companies that will allow us to distribute seeds to the farmers, and without the farmers who are interested, this project will never fly. We’re also talking to NGOs [non-governmental organizations], because some crops and some parts of the world are not dominated by the big ag companies. We’re trying to spread the word so that NGOs and companies come to us, but we are also talking to as many of them as we can, to see if we can get together.

In the future, there might be market incentives when it comes to things like carbon credits or other ways that governments might reimburse farmers to store carbon in the soil. We’re
exploring all this, because this is more than just a science project. We really want this to succeed.

What about the consumer side? I’m picturing a future in which some customers might seek out products that have a stamp that says “this was made with greenhouse-fighting crops” or something like that.

That would be wonderful if it could be a consumer choice. We are thinking about this, too.
We have this term, the “Salk ideal plant.” It would be wonderful if that would be a label that consumers at some point could say, "Okay, I'm going to make this choice."

How does the Harnessing Planet Initiative fit in with related concepts, like using partially burned plants (biochar) to increase the carbon content of soils? Are these
potentially synergistic approaches?

Absolutely. Just before the COVID lockdown in California, we had a conference called Plant
Carbon Drawdown 2020
at Salk. We wanted to bring together scientists who think about all these different solutions for sequestering carbon, like biochar, enhanced rock weathering, forestry, and enhanced carbon absorption in the oceans and in wetlands.

A lot of these approaches could be important. We just come at the issue from a genetics
perspective because genetics has revolutionized agriculture multiple times. There's a huge potential to make a global impact by changing plants in a manner that's beneficial for humans. But then, everything else, like no-till agriculture [allowing more organic material
to stay in the ground], and supplementing soils with different materials, is also wonderful. The more approaches, the better.

Who is supporting this type of research? Do you get any state or federal funding?

Not yet. We're reaching out to funding agencies to see if that would fit in. The [government] funding is not currently structured in a way that you could say, "Oh, we want to do carbon sequestration using plants." We’re pretty much ahead of the curve. But we're hoping that by providing data and evidence that we can actually do it, we make it possible for the federal government to spend money on this, and to allow other groups to work on this.

We were lucky to get Audacious funding [funded by the TED nonprofit] last year: a large grant to do what we think we have to do, and to show others that there is a potential. Part of where I see us as hopefully having a big impact is to show not only scientists, but also potential funding agencies and the government that there's something else [for agricultural funding] beyond crop yield and stress resilience. That we should, as a society, put money into this because it's really important, and also realistic.

Your idea to remake agricultural crops around the globe is, as you say, rather far ahead of the curve. What are the obstacles you’re most concerned about?

I think the main unknown is, if we change the crop plants, will there be a trade-off? Will there be something that a farmer will not like about it? Until we have the data, we don't know. But we know that we don't need to change the traits radically. Even a small improvement would help. We think that there's not a lot of question that we can make a large impact just by making roots deeper and having more suberin in them. So, we are optimistic about that.

Another unknown is whether governments will be convinced that addressing climate change is something important. Will they take real action on changing the incentives in our systems to make a positive impact?

Personally, I hope there will be an incentive system for storing carbon in the soil, and good protocols for quantifying this. It really depends on governments all around the planet. There are already a lot of incentives given to farmers in the big agricultural regions; it's just a shift in the type of incentives. Countries could say, "We don't really care about providing incentives for drawing down carbon." That's a risk. On the other hand, I'm hopeful, because it seems that governments are more and more willing to think about this.

Clearly you wouldn’t be devoting your energy to a project like this if you weren’t fundamentally hopeful the world will step up and address climate change.

Yeah. We are all really enthusiastic and motivated here! I'm thrilled to be doing this every day.

For more science news and ideas, follow me on Twitter: @coreyspowell

بازی انفجار هات بت
بازی انفجار hotbet
سایت بازی انفجار شرط بندی

سایت بازی انفجار : در حال حرکت ، پرواز و پرتاب در سراسر منظومه شمسی

سایت معتبر بازی انفجار
بازی انفجار هات بت
بازی انفجار حضرات

اگر مانند اکثر مردم هستید ، خواب پرواز را دیده اید (مطالعات نشان می دهد که بیش از نیمی از ما این کار را انجام داده ایم). اگر به جهان کنجکاو هستید ، احتمالاً در مورد دیدن سایر سیارات نیز خواب دیده اید. و اگر می خواهید حدود نه ماه صبر کنید ، خوش شانس هستید – زیرا پس از آن ، دیگر نیازی به خواب دیدن نخواهید داشت.

خانمها و آقایان ، ناسا قصد دارد در مریخ پرواز کند.

مریخ نورد Perseverance که قرار است در 18 فوریه 2021 به زمین بنشیند ، یک هلی کوپتر به اندازه گریپ فروت به نام Ingenuity را که به شکم بسته شده است ، حمل می کند. با فرض اینکه همه چیز با لمس خوب پیش می رود ، استقامت حدود دو ماه در خانه جدید خود مستقر خواهد شد. سپس یک سپر کوچک از آوار آزاد می کند ، یک کابل برش مواد شیمیایی را شلیک می کند ، یک بازوی پر از فنر را از بند باز می کند و آگهی کوچک Ingenuity را آزاد می کند.

مریخ نورد پس از دور شدن از فاصله ایمن ، نبوغ برای شارژ باتری های شش لیتیوم یونی خود ، مانند یک پروانه تازه ظهور شده که بال های خود را خشک می کند ، نور خورشید را خیس می کند. سپس چرخانهای دوقلوی خود را تا دور 2400 دور در دقیقه خواهد چرخاند و یک سری پروازهای اکتشافی را در مریخ آغاز خواهد کرد. سرعت فوق العاده زیاد روتور ، لازم برای ایجاد بالابری در هوای نازک مریخ ، به این معنی است که هر یک از پروازهای Ingenuity مدت زیادی طول نخواهد کشید (به طور رسمی فقط 90 ثانیه) و نه خیلی دور (حداکثر 1000 متر). هنوز اصل موضوع است. اولین پرواز برادران رایت فقط 37 متر طول داشت.

نبوغ پیشینی به همان اندازه چشمگیر ایجاد می کند: اولین پرواز با نیرو در جهان فراتر از زمین. مطمئناً آخرین نخواهد بود.

چشم اندازان علمی و علمی تخیلی برای دهه ها ، حتی قبل از وجود ناسا و موشک های فضایی ، ایده هایی را برای پرواز در مریخ طراحی کرده اند. فیلم سال 1918 سفر به مریخ، یکی از قدیمی ترین فیلم های علمی-تخیلی ، به تصویر کشیده شده هواپیمای غول پیکر غول پیکر و مبهم. نازی سابق ناسا ، ورنهر فون براون ، یک کتاب نوشت طرح کلی برای یک سفر انسانی به مریخ ، که به طور برجسته شامل سفرهای هوایی در سیاره سرخ بود. چسلی بونستل ، هنرمند فضایی ، در نقاشی خود با عنوان «کاوش در مریخ» در سال 1953 به ایده های خود زندگی تجسمی بخشید. بنابراین جای تعجب نیست که مهندسان ناسا در حال حاضر هستند ایده های مزخرف درباره چگونگی “افزودن ابعاد دیگری به شیوه کاوش جهان در آینده”.

"کاوش در مریخ" - چسلی بونستل

“کاوش مریخ” توسط چسلی بونستل ، براساس ایده های ترسیم شده توسط ورنهر فون براون. (اعتبار: چسلی بونستل)

در واقع ، این خیلی فراتر از فقط است ایده ها. ناسا در حال حاضر یک بروشور خارج از جهان را نیز تأیید کرده و در دست توسعه دارد – یکی از آن حتی جسورتر از بالگردهای Ingenuity است. در آوریل 2026 ، آژانس برای راه اندازی برنامه ریزی شده است سنجاقک، یک octocopter مجهز به انرژی هسته ای (بله ، هشت روتور) ، در سفری هشت ساله به ماه غول پیکر کیوان زحل ، تیتان. Dragonfly پس از دست زدن به مزارع تپه های شنگری لا تیتان ، مجموعه ای جسورانه از سفرهای طولانی مدت را در پیش خواهد گرفت و اساساً هر بار که فرود می آید یک مأموریت کاملاً جدید را انجام می دهد.

قابلیت های سنجاقک کاملاً ویژگی های نبوغ را گرفتار می کند. تایتان وزن کمتری نسبت به مریخ دارد و جو آن 200 برابر ضخیم تر است و پرواز را در آنجا بسیار آسان تر می کند. همچنین ، Dragonfly منبع انرژی رادیوتراپی خود را نیز به همراه خواهد داشت ، بنابراین دیگر نیازی به تکیه بر روی برق انرژی از یک صفحه خورشیدی کوچک نخواهد بود. نتیجه خالص این است که ناسا انتظار دارد که هلی کوپتر تایتان در طی یک مبارزات تقریباً 3 ساله در کل 175 کیلومتر مسافت طی کند – و اگر از تلاش های گذشته ناسا قضاوت کنیم ، این اعداد بسیار محافظه کارانه دست کم گرفته می شوند.

سنجاقک روی تیتان ، 2034 - ناسا

سنجاقک همانطور که پس از فرود روی تایتان در سال 2034 ظاهر می شود. بروشور 450 کیلوگرمی هر بار که پایین می آید سطح آن را از طریق پاها نمونه می گیرد. (اعتبار: NASA / JHU-APL)

تیتان یک هدف جذاب برای این نوع اکتشافات است. این جهان عظیم ، تقریباً به اندازه سیاره عطارد است که در ترکیبات آلی سرد پوشانده شده است. متان و اتان به صورت باران می بارند ، در رودخانه ها جاری می شوند و در دریاچه ها جمع می شوند – یک چرخه هیدرولوژیکی متشکل از گاز طبیعی مایع به جای آب. تپه های شنی تیتان احتمالاً از ترکیباتی مانند تار تشکیل شده اند که بر فراز بستری از یخ آب به شدت منجمد می وزند. شیمی عجیب و غریب کربن که امروز در تیتان اتفاق می افتد ممکن است شبیه واکنشی باشد که قبل از ظهور حیات در 4 میلیارد سال پیش روی زمین رخ داده است. ما می خواهیم تا جایی که می توانیم از این مکان بی نظیر دیدن کنیم.

در حال حاضر ، هیچ مأموریت پرواز دیگری برای جهان های دیگر برنامه ریزی نشده است. اما پرواز تنها شکل جدید حمل و نقل فضا در حال توسعه نیست. در اجسام کوچک مانند ستاره های دنباله دار و سیارک ها ، جست و خیز یک روش کارآمد برای رفت و آمد است. واقعاً ، این تقریباً تنها راه دور زدن است ، زیرا جاذبه سطح بسیار کم است.

آژانس فضایی اروپا فیلا لندر پس از آنکه نتوانست خود را به سطح خود برساند ، ناگهان روی ستاره دنباله دار 67P یک هاپ زد. فضاپیمای Hayabusa-2 آژانس فضایی ژاپن سه قیف فعال را روی سیارک ریوگو ریخت. (من نوشتم الف حساب جداگانه کاوشگر Hayabusa-2 قرار ملاقات بوسه و گزاف گویی خود را برای جمع آوری نمونه ها با سیارک انجام داد. OSIRIS-REx ناسا در شرف انجام مانوری مشابه با سیارک بنو است. اکتشافات Martain Moons ژاپن (MMX) کاوشگر بار دیگر بوسه و گزاف گویی را در ماه مریخ Phobos حدود سال 2025 انجام خواهد داد.

اشکال پیچیده تری از پرش فضایی ممکن است به زودی ارائه شود. فیل متزگر در دانشگاه فلوریدا مرکزی است آزمایش کردن رباتی به نام WINE که از یک ستاره دنباله دار یا سیارک بازدید می کند ، از سطح آن آب استخراج می کند و از آن برای اجرای یک سری پرش های مجهز به بخار استفاده می کند. ناسا اخیراً بودجه توسعه مفهومی مشابه به نام گنجشک، که می تواند در سطح یخی قمر مشتری مشتری اروپا پرش کند.

آینده ای برای بالون زدن در دنیای دیگر نیز می تواند باشد. شوروی قبلاً در این نوع حمل و نقل پیشگام بوده است کاوشگر بالون وگادر سال 1985 در جوی بالایی ونوس مستقر شد. در صورت تأیید ناسا کاوشگر جدید ونوس – همانطور که من با جدیت امیدوارم که چنین باشد – یک آزمایش بالون نسل جدید می تواند در دهه آینده در سراسر کره زمین شناور شود.

هرکدام چرا در آنجا توقف کنیم؟ من قبلاً اشاره کردم که تیتان دارای دریاچه هایی است که می تواند مکان های اصلی یک قایق فضایی یا زیردریایی فضایی در آینده باشد. ناسا به طور جدی پیشنهادی برای قایق تایتان (ماموریت TiME) اما آن را به نفع ناوشکن Mars InSight منتقل کرد. هنوز هم ، این کانسپت می تواند به راحتی بازگشت کند. همچنین مفاهیمی در صفحه نقاشی برای وجود دارد زیردریایی تایتان و یک دستگاه تونل زنی در اروپا.

حتی وجود دارد آزمایش کردن در حال انجام است که می تواند امکان پیمایش در اقیانوس های اروپا را فراهم کند ، اگر این دستگاه تونل سازی بتواند یخ ها را بشکند. اگر آرزو دارید مانند ماهی شنا کنید ، این ماموریت برای شما خواهد بود. در زیر پوسته یخی خود ، اروپا بیش از مجموع اقیانوس های زمین دارای آب است. ممکن است در زیر دریچه های آتشفشانی وجود داشته باشد که باعث گرم شدن و بارور شدن اقیانوس می شود. بسیاری از اخترشناسان اکنون اروپا را محتمل ترین مکان برای یافتن زندگی در منظومه شمسی می دانند.

پرواز بر روی مریخ در مقایسه با سفر به اروپا ، 10 کیلومتر یخ شکسته و اکتشاف اقیانوس مشکی زیر زمین ، نسیم است. اما اگر ما می توانیم بر این چالش عظیم … لعنتی ، آنچه می یابیم می تواند به خوبی خطرات رسیدن به آنجا را داشته باشد.

برای اخبار علمی بیشتر ، من را در توییتر دنبال کنید: coreyspowell

بازی انفجار
بازی انفجار شرطی

بازی انفجار شرطی : نوکیا همکاری صوتی OZO را با ASUS به سری جدید ZenFone 7 گسترش می دهد

بازی انفجار حضرات
سایت بازی انفجار ولف بت

سری جدید گوشی های هوشمند ASUS ZenFone 7 سری جدیدترین تلفن هوشمندی است که از فناوری OZO Audio نوکیا استفاده می کند.

سری ZenFone 7 با دوربین Flip ارائه می شود که به کاربران امکان می دهد از همان قابلیت های با وضوح بالا برای تجربه عکس و فیلم روبرو و عقب بهره مند شوند. میکروفن های سه گانه در ZenFone 7 با تکنولوژی برش OZO Audio کاملاً کار می کند و نتیجه ضبط صدا را به ارتفاعات جدید بالا می برد.

ZenFone 7 با بهره گیری از Audio 3D ، Audio Focus ، Audio Zoom و Audio Windscreen ، تجربه صوتی بی نظیری را به کاربران ارائه می دهد. Audio 3D کاربران را قادر می سازد تا ضبط صدای طبیعی و فضایی را در جهت انتخابی ضبط کنند ، در حالی که Audio Focus می تواند صداهای منحرف کننده از کپی های صوتی شلوغ را برای تمرکز بر مهمترین صدا سرکوب کند. قابلیت بزرگنمایی صوتی به بزرگنمایی بصری دوربین گوشی هوشمند متصل است و به کاربران امکان می دهد صداها را به صورت پویا برای مطابقت با فیلم بزرگنمایی شده شناسایی و تقویت کنند. و ویژگی Windscreen Audio به طور چشمگیری اعوجاج باد را کاهش می دهد و وضوح صدا را در شرایط وزش باد به ارمغان می آورد.

جیری هووپانیمی ، رئیس صدور مجوز فناوری نوکیا فن آوری ها ، گفت: "ما واقعاً هیجان زده ایم تا همکاری خود را با ایسوس ادامه دهیم. OZO Audio به استانداردی برای ضبط صدا در همه تلفن های هوشمند ASUS که امسال راه اندازی شده است ، تبدیل شده است و باعث افزایش تجربه کاربر در ضبط و ارائه دید صوتی واضح و واقعی از خاطرات ثبت شده با استفاده از دستگاه های ASUS می شود. "

برایان چانگ ، مدیر کل واحد تجاری تلفن های هوشمند در ASUS ، گفت: "کاربران واقعاً کیفیت صدا را بسیار ارزشمند می دانند ، بنابراین ما از همکاری با نوکیا برای ادغام فناوری OZO Audio خود در سری جدید ZenFone 7 خوشحال شدیم. OZO Audio تجربه صدا را افزایش می دهد و اطمینان حاصل می کند که یک محصول صوتی تمام شده صدا را دقیقاً همانطور که کاربر هنگام ضبط صدا شنیده است ضبط می کند. "

Nokia Technologies در صدور مجوز برای مالکیت معنوی نوکیا ، از جمله حق ثبت اختراع ، فناوری ها و مارک نوکیا ، با تکیه بر ادامه نوآوری نوکیا و دهه ها رهبری تحقیق و توسعه در فناوری های مورد استفاده در تقریباً همه دستگاه های متصل به کار رفته در حال حاضر متمرکز شده است. نوکیا از طریق تجارت و صدور مجوز فناوری ، فناوری های صوتی و تصویری فضایی ابتکاری OZO خود را به تولیدکنندگان گوشی های هوشمند و دوربین مجوز می دهد.

بازی انفجار هات بت
سایت معتبر بازی انفجار