سایت انفجار هات بت : Astronomers Spy Phosphine on Venus, a Potential Sign of Life


سایت انفجار هات بت hot bet

On Monday, an international team of astronomers exhaustively showed the cloud tops of Venus contain traces of phosphine — a toxic, rancid gas that is produced by microbial life (and some industrial processes) on Earth. What’s more, they say, the chemical’s presence is a mystery. No known non-biological processes can create phosphine in the conditions found on Venus.

If the find is confirmed, it raises the tantalizing possibility that the hellish world may harbor alien life in its weird and mysterious clouds. Alternatively, the phosphine could turn out to be the result of some unknown chemical process, which would be enticing in its own right.

The researchers behind the discovery sought to project a mix of both enthusiasm and restraint when they announced their find during a Zoom press conference on September 14.

“There is a chance we have detected some kind of living organism in the clouds of Venus,” Jane Greaves, an astronomer at Cardiff University who led the observations, said during the conference. “This is very exciting and was really very unexpected.”

“We are not claiming we have found life on Venus,” MIT planetary scientist and study co-author Sara Seager emphasized a few minutes later. “We are claiming a confident detection of phosphine gas whose existence is a mystery.”

The research wasn’t published until Monday in Nature Astronomy, but word of the news quickly spread through the field during the previous week after the embargoed paper was distributed to journalists.

The discovery puts a spotlight on the prospect of life in the venusian clouds, which was once considered a fringe idea. In addition to igniting much debate, the detection of unexplained phosphine in the clouds of Venus has already spurred more research and unofficial proposals about how future Venus missions could hunt for more signs of alien life.

“What’s exciting about the phosphine discovery is that it demands follow-up,” Bethany Ehlmann, a planetary scientist at Caltech who was not part of the discovery team, tells Astronomy. “The top three destinations to look for life in the solar system are Mars, Enceladus, and Europa — and now we should perhaps add Venus to the list.”

An Aerial Ocean

venuscloudsglobal

The thick clouds that obscure Venus’ surface are visible in this artist’s concept. (Credit: ESO/M. Kornmesser & NASA/JPL/Caltech)

Although the surface of Venus is hot enough to melt lead — nearly 900 degrees Fahrenheit, or 480 Celsius — Carl Sagan and Harold Morowitz proposed in 1967 that life could thrive in its clouds. After all, some 10 miles (16 km) above the surface, temperatures and pressures are much more Earth-like.

But that was before scientists discovered just how extreme Venus is. The planet’s clouds are made of at least 80 percent sulfuric acid — a corrosive, deadly compound that’s thousands of times more acidic than battery acid. The idea that life could persist in those conditions, which many have doubted in the past, fell even further out of favor, astrobiologist David Grinspoon of the Planetary Science Institute (LPN) in Houston tells Astronomy. In fact, he adds, “it had kind of almost been forgotten about”

But in recent years, the notion of venusian life has made something of a comeback.

In the early 1990s, NASA’s Magellan probe mapped the surface of Venus with radar, revealing belching volcanoes that feed the world’s sulfuric clouds. These clouds also interact with sunlight, linking the surface, the atmosphere, and the sun through chemistry and creating a rich cycle of activity that has no other analog in the solar system except Earth. The energy and minerals stirred up in these clouds could provide a temperate niche that’s rich in the nutrients necessary for life, says Grinspoon, who advanced this argument in his 1997 book Venus Revealed.

“The clouds are like the ocean of Venus,” he says.

More recently, scientists have also learned that microbes are more adaptable than once thought. So-called extremophiles can survive and thrive in environments previously considered uninhabitable. Plus, modern climate models have also shown that early in Venus’ history, the planet was a much more inviting, with stable, long-lived oceans on its surface.

“You get this picture where these two habitable — and maybe inhabited — worlds [Earth and Venus] are right next door to each other for billions of years, who knows, exchanging life or evolving in parallel,” says Grinspoon. So, when a runaway greenhouse effect finally overcame Venus and sterilized its surface, perhaps life took refuge in the clouds.

In a paper published last month, Seager and her colleagues proposed a hypothetical life cycle that would allow venusian microbes to survive at altitudes between 30 to 37 miles (48 to 60 kilometers) above the surface. The idea depends on the microbes hibernating as “spores” cocooned inside sulfuric acid cloud droplets, episodically falling to lower cloud layers as acid rain, before later surfing back skyward on updrafts of air.

Venusfloatingmicrobes

The proposed life cycle for microbes surviving in the acid clouds of Venus is seen in this illustration. (1) Dehydrated microbes survive in a vegetative state in Venus’ lower haze layer. (2) The spores are lifted by updrafts into the habitable cloud layer. (3) Once encapsulated by liquid, the spores become metabolically active. (4) These microbes divide, and the droplets grow through coagulation. (5) The droplets grow large enough that they sink through the atmosphere, where they begin to evaporate due to higher temperatures, prompting microbes to transform into spores that float in the lower haze layer. (Credit: Seager et al. (2020))

Finding Phosphine

Intrigued by the potential for cloud-dwelling life on Venus, in 2016, Greaves set out to search for evidence. She began her quest by researching what chemicals could be detected by radio telescopes. “She dug through the literature and found this very obscure gas that would be a unique biosignature,” Seager said during the conference, referring to phosphine. “It’s so obscure — no one cares about it.”

In June 2017, Greaves obtained time on the James Clerk Maxwell Telescope (JCMT), a radio telescope on Mauna Kea in Hawaii, training it on Venus, which naturally emits radio waves. She hoped to find a dip in brightness at a specific wavelength of light that cloud-borne phosphine would absorb.

“It took about 18 months [of analysis] to convince ourselves there was a signal,” said Greaves. They then followed up in March 2019 with the powerful Atacama Large Millimiter/submillimeter Array (ALMA) in Chile, which uncovered the same phosphine signal at a higher resolution.

Venusphosphinesignal

Spectral data from both the Atacama Large Millimeter/submillimeter Array in Chile (white) and the James Clerk Maxwell Telescope in Hawaii (grey) is superimposed on this image of Venus taken by ALMA. Astronomers claim the dip in signal strength is due to phosphine in the clouds of Venus absorbing radio waves. (Credit: ALMA (ESO/NAOJ/NRAO), Greaves et al. & JCMT (East Asian Observatory))

These independent detections — at a level of about 20 parts per billion — from two different facilities gave the team confidence that the phosphine signal was real. Twenty parts per billion may not seem like a lot, but because phosphine easily breaks down when exposed to the ultraviolet sunlight, the researchers say something must be replenishing it.

So where could phosphine come from?

On Earth, phosphine is generated by microbes in oxygen-free environments that are rather unpleasant by human standards — inside the guts of penguins, for example. Absent of life, the production of phosphine requires great temperatures and pressures, and typically a source of hydrogen to react with. But the team doesn’t think Venus can provide all three. However, phosphine has been detected in the hydrogen-rich atmospheres of Jupiter and Saturn, where it’s generated deep inside the gas giants in conditions far more extreme than those found on Venus.

“The presence of phosphine is telling us something interesting,” Ehlmann tells Astronomy. “Either there’s something about the chemistry of Venus’ atmosphere we don’t understand, or — the far more extraordinary claim — maybe there’s a biological source.”

A Great Debate

Some researchers are skeptical of the detection itself; perhaps the signal is from another chemical masquerading as phosphine.

The paper was initially rejected by the journal Science by referees who objected to the data analysis, says Seager. But, she adds, the techniques the team used were standard to radio astronomy. (It’s worth noting that a journal rejection in and of itself arguably says little, as the list of papers rejected by prestigious journals that eventually won Nobel Prizes is rather extensive.)

Compounds typically absorb at numerous wavelengths, and together, they create a unique, recognizable chemical fingerprint. However, the team has identified phosphine by absorption at only a single wavelength — one that is also shared by sulfur dioxide.

This gives some researchers pause.

“As a geochemist, I always worry about detection from one peak,” says Justin Filiberto, a geochemist at LPI. “A single line is a coincidence, not a detection,” adds Kevin Zahnle, an astrobiologist at NASA Ames Research Center in Mountain View, California.

The team behind the new find agrees that more phosphine lines should be sought to confirm its presence. But they also argue they can rule out sulfur dioxide based on their current observations. If it were a signal from sulfur dioxide, they say, other spectral lines should have been present, which they did detect.

This is convincing to some. However, “I’m told there has been much skepticism, including from journal referees, about the detection,” tweeted Chris Lintott, an astrophysicist at the University of Oxford and host of the BBC’s program The Sky at Night. “JCMT and ALMA were not made to look at things as bright as Venus and this is a difficult observation.”

But Greaves and radio astronomers Anita Richards of the University of Manchester “know JCMT and ALMA very well,” Lintott added. “I’d bet the detection is real.”

Modeling Mysteries

venussurface

The temperature on Venus’ surface is 900 degrees Fahrenheit (465 degrees Celsius), but some suspect its clouds could play host to some acid-loving microbes. (Credit: ESO/M. Kornmesser)

If the phosphine detection is confirmed, could there be some non-biological process that’s missing from the team’s models that could explain it?

The researchers tried modeling the complex atmospheric chemistry of Venus to see if they could explain the levels of phosphine they detected. But they could only reproduce a signal about a thousandth as strong as what they observed. More exotic ideas fell short, too, including lightning and meteorites. (The details of their full modeling analysis, led by MIT’s Williams Bains and Janusz Pekowski, are being published in a separate paper currently going through peer review.)

The team also argues that observed volcanic activity on Venus can’t account for all the phosphine. However, Filiberto thinks that conclusion may be premature.

He has co-authored two papers in the last year reporting evidence of fresh lava flows on Venus’ surface. That would mean the planet “is a lot more volcanically active than we thought,” he says. “And we don’t know what gases are coming out of those volcanoes.” (An independent team at ETH Zurich and the University of Maryland reported further evidence of venusian volcanism in July.)

These volcanoes could be pumping phosphine directly into the atmosphere, Filiberto says. They could also be belching hydrogen, which might allow phosphorus acid from the atmosphere to react and form phosphine, thanks to the high temperatures near the surface. “I don’t think we can discredit this at this point and say it can’t be volcanoes, or at least that there can’t be a volcanic contribution,” he says.

There’s also the intriguing possibility that the chemistry of Venus is simply stranger than expected.

“The team, I think, did a nice job in kind of presenting a set of first-order models,” says Ehlmann. “But now we can dig a little deeper and consider weird chemistry.” For instance, she says, perhaps the modeled chemical reactions behave differently in Venus’ extremely acidic environments, or maybe air moves between atmospheric layers in unexpected ways.

Then again, maybe the chemistry isn’t even really that strange, given how little we know about surface conditions on Venus. “Phosphine is easy to make,” tweeted Lee Cronin, an inorganic chemist at the University of Glasgow. “Rocks [could] get thrown into the air by some process and react in the atmosphere,” he added. “There are just so many…possible options.”

There’s also the possibility the phosphine is coming from a totally unknown source. Sarah Hörst, a planetary scientist at Johns Hopkins University, likewise took to Twitter to point out that in the early 1980s, astronomers detected carbon monoxide on Saturn’s moon Titan. Models failed to explain that find for decades. Then in 2008, the Cassini mission discovered that another Saturnian moon, Enceladus, had cracks on its surface that were spraying water into space, effectively injecting it into Titan’s atmosphere. Researchers hadn’t included that possibility in their models.

“The less you know about an atmosphere,” Hörst tweeted, “the harder it is to use a model to draw conclusions about it, and the more careful you have to be about how you use it.”

For now, the team behind the phosphine detection is letting the rest of the community digest their work, as well as waiting to see if someone else can explain it.

“When I first heard about it, honestly, I was very skeptical too,” says Seager. When the team’s models failed to find a non-biological explanation for the phosphine, she admits to having mixed feelings. “Dare I even say, we wanted it to go away,” she says. “Like, no one wants to be out there claiming there’s life.”

“And when we got better data,” Seager adds, “eventually I had to [say], ‘Wow, this is real.'”

Now that the work is out there, the team is prepared — even eager — for other researchers to challenge their assumptions. But so far, Seager thinks many of the critiques being raised are already addressed by the team in their analysis.

“The team has had years … to digest this, and to criticize, and to work through our self-criticism,” she says. “We’ve had reviewers take months to give us more criticisms. So, we’ve had a long time to sort of cycle through all these. It’s been interesting, watching everybody trying to digest this in a day or two, right? All their questions are legit and natural, but they do need to read the paper.”

Mission to Venus?

veritasmissionconcept

The Venus Emissivity, Radio Science, InSAR, Topography, and Spectroscopy (VERITAS) spacecraft, seen here in this artist’s concept, is a proposed mission for NASA’s Discovery-class program. (Credit: NASA/JPL-Caltech)

Many scientists argue the most straightforward way to definitively confirm phosphine is to go to Venus and sample it. And fortunately for Venus exploration advocates, a flurry of potential mission are already being planned.

NASA has funded a team to study the concept of a flagship mission to Venus that would include balloons that float through the atmosphere, similar to the European/Russian Vega missions in 1985. The team’s mission concept will be considered as part of the ongoing Planetary Science and Astrobiology Decadal Survey — a once-a-decade process that outlines the field’s consensus on funding priorities for the next 10 years. A strong recommendation from the Decadal Report, due out by March 2022, is the surest path for NASA to greenlight a Venus mission.

The space agency is also currently considering two proposals that target Venus as part of its low-budget Discovery-class mission program: an orbiter called VERITAS and an atmospheric probe called DAVINCI+. Fillberto, who is a member of the DAVINCI+ team, says the probe could directly detect phosphine as it descends through the dense venusian atmosphere.

NASA administrator Jim Bridenstine also seemed to throw his weight behind Venus exploration on Monday, tweeting “It’s time to prioritize Venus.” Bridenstine went on to call the discovery of phosphine on Venus “the most significant development yet in building the case for life off Earth.”

But it’s not just NASA and academia who have their sights set on Venus; private organizations do, too. Breakthrough Initiatives, a foundation focused on the search for extraterrestrial life created by Russian tech magnate Yuri Milner, announced on Tuesday it was funding a team led by Seager (including Ehlmann and Grinspoon, among others) to investigate the possibility of sending a new mission to Venus.

The effort is still in the earliest of stages, with a formal kickoff meeting set for September 18. And although the team members signed up for this mission development project a while back, Seager says she couldn’t tell them about the phosphine paper until just before it was published.

Seager’s team also has been talking to the private space company Rocket Lab, which had been independently pursuing their own missions to Venus, with ambitions to launch as soon as 2023. When Rocket Lab got word of the phosphine detection, the company and its CEO Peter Beck even offered to give Seager’s team a lift there.

Rocket Lab’s booster is designed for small satellites, so their spacecraft would be smaller in scale than a NASA flagship mission. But a fast, cheap, and targeted mission could beat the NASA missions by years.

And besides, Ehlmann says, “you don’t need a Cadillac spacecraft to do good Venus science.”

While detecting venusian life itself would be challenging, detecting organic molecules — a strong indicator of life — “is actually not that tricky. You can do that measurement relatively straightforwardly. You just need sufficient time in the Venus atmosphere.”

Grinspoon, however, is reluctant to push phosphine as the sole motivation for a mission to Venus before the detection has undergone more scrutiny.

“But, certainly if it does stand up,” he says, “then hell yeah, we gotta go and see what’s going on there.”



بازی انفجار هات بت
بازی انفجار hotbet
سایت بازی انفجار شرط بندی

سایت انفجار : چگونه تلفن هوشمند خود را به یک ربات تبدیل کنیم


بازی بوم شرطی:بازی انفجار

یک ربات خوب می تواند هزینه های زیادی را برای شما بازگرداند. "قیمت روبات های پا و دستکاری های صنعتی به اندازه اتومبیل های لوکس و حتی ارزان ترین ربات های Franka Emika یا Clearpath است. [Robotics] حداقل 10 هزار دلار هزینه دارد. "ماتیاس مولر و ولادن کلتون در آزمایشگاه های اینتل می گویند.

دلیل آن این است که ربات ها به محرک های دقیق ، مجموعه حسگرها و ریزپردازنده های قدرتمند نیاز دارند. این موارد نیاز به برقراری ارتباط داخلی و با جهان خارج دارند. روبات ها همچنین به نرم افزار سفارشی نیاز دارند که بتواند جهان را معنا کند و کارهای پیچیده ای را انجام دهد. به همین دلیل حتی کمترین گرانترین ربات ها صدها دلار قیمت دارند.

اکنون مولر و کولتون راهی برای ارزان تر و توانمندتر کردن ربات ها ارائه داده اند. آنها اشاره می کنند که تلفن های هوشمند مدرن دارای دوربین های با وضوح بالا ، GPS داخلی و سنسورهای اینرسی همراه با قابلیت پردازش پردازنده قدرتمند هستند.

ایده آنها با نام OpenBot ساخت بدنه های ربات ارزان قیمت است که با الهام از Google Cardboard از تلفن های هوشمند به عنوان چشم ، گوش و مغز خود استفاده می کنند. علاوه بر این ، آنها برنامه های خود را به همراه نرم افزاری منتشر کرده اند که همه این امکان را فراهم می کند تا هر کسی بتواند با حدود 50 دلار (به شرط داشتن تلفن هوشمند) ربات های هوشمند و توانمند بسازد.

روش ساده است. محققان با طراحی یک ربات چهار چرخ که باتری کار می کند شروع می کنند. شاسی ساده است ، متشکل از یک صفحه پایین که چرخ ها ، موتورها و میکروکنترلر را در خود جای داده و یک صفحه بالایی با یک نگهدارنده تلفن هوشمند جهانی دارد. این تیم می گوید با چاپگر سه بعدی مصرفی ، چاپ صفحات یک روز کامل طول می کشد. قیمت این مواد در حدود 5 دلار است.

OpenBot: رباتی که توسط تلفن هوشمند کار می کند

(اعتبار: OpenBot)

اجزای دیگر - چهار موتور و چرخ ، یک سنسور سرعت ، برد آردوینو نانو و راننده موتور - فقط 25 دلار قیمت دارند. در واقع ، بزرگترین هزینه تنها سه باتری لیتیوم قابل شارژ است که با هم 21 دلار قیمت دارند و حدود 45 دقیقه دوام می آورند.

این تیم همچنین نرم افزار را ارائه می دهد که در دو قسمت ارائه می شود. اولی روی برد آردوینو نانو قرار گرفته و پلی بین تلفن هوشمند و موتورها ایجاد می کند. مراقب باتری ها و وظایف اصلی موتور است.

مورد دوم یک برنامه اندرویدی است که داده های دوربین داخلی ، ژیروسکوپ ، شتاب سنج ، GPS و غیره را ادغام می کند. با این کار تصاویری در زمان واقعی از محیط ربات و همچنین اطلاعاتی در مورد شتاب ، مکان و شدت نور ارائه می شود. همچنین این داده ها را با استفاده از زیرساخت AI منبع باز TensorFlow Lite پردازش می کند تا افراد و اشیا را تشخیص دهد و برای برنامه ریزی مسیر در زمان واقعی انجام دهد.

این سیستم همچنین می تواند از طریق بلوتوث به کنترلرهای بازی خارجی مانند کنترلرهای PS4 و Xbox متصل شود که به کاربران امکان تعامل با ربات را می دهد. اما اینها ضروری نیستند. مولر و کولتون می گویند: "استفاده از یک کنترل کننده اختیاری است و برای عملکرد مستقل مورد نیاز نیست."

نتیجه یک روبات کوچک بسیار قدرتمند است که ساخت آن در خانه ، م establishسسات آموزشی یا هرجای دیگر ساده است. محققان با آموزش دادن به او برای دنبال کردن یک شخص و حرکت مستقل در محیط های شناخته شده و ناشناخته نسبتاً ساده ، آن را به سرعت طی می کنند.

پیمایش خودکار

نتایج چشمگیر است. شما می توانید ربات را که به صورت مستقل در حال حرکت و پیروی از یک جوان است ، در اینجا مشاهده کنید. و این تیم بر روی طیف گسترده ای از تلفن های هوشمند اعم از دستگاه های نسبتاً اساسی مانند نوکیا 2.2 تا دستگاه های قدرتمند مانند هواوی P30 و گوگل پیکسل 4 XL تأیید کرده است. مولر و کولتون می گویند: "آزمایشات ما نشان داده است که یک بدنه ربات 50 دلاری که از طریق تلفن هوشمند پشتیبانی می شود قادر است شخص را به طور مستقل و ناوبری مستقل دنبال کند."

تعجب آور نیست که دستگاه های قدرتمندتر بهترین عملکرد را دارند. آنها می گویند: "ارزان ترین تلفن پایین رده (نوکیا 2.2) بدترین عملکرد را دارد اما به طرز شگفت انگیزی هنوز هم قادر است در نیمی از زمان شخص را دنبال کند." این عملکرد باید سریع بهتر شود. "ما انتظار داریم که حتی تلفن های سطح پایین نیز در آینده نزدیک بتوانند مدل های پیچیده هوش مصنوعی را به طور قابل اعتماد اجرا کنند."

البته این اولین باری نیست که سازندگان ربات سعی در استفاده از تلفن های هوشمند در طراحی های خود دارند. اما پروژه های قبلی به دلیل قابلیت های تلفن ها در گذشته با مشکل روبرو شده بود یا از تلفن ها به عنوان کنترل کننده استفاده می کرد تا مغز دستگاه. بیشتر آنها دیگر به روز نمی شوند و هیچ كدام با در دسترس قرار دادن آزادانه طرح ها سعی در ترویج رباتیک در این مقیاس ندارند.

این باعث می شود پروژه OpenBot بی نظیر باشد. محققان گفتند: "ما امیدواریم که کار ارائه شده از طریق هزاران ربات ارزان قیمت مستقر در سراسر جهان فرصت های جدیدی برای آموزش و یادگیری در مقیاس بزرگ فراهم کند." در حال پردازش. "ما همچنین انتظار داریم که ایده های اساسی ارائه شده در این کار به سایر اشکال تجسم ربات ، مانند دستکارها ، وسایل نقلیه هوایی و کشتی های آبی نیز گسترش یابد."

تصور اینکه چگونه می توان از این نوع کارها توسط تیم های ریشه دار در سراسر جهان بهره برداری کرد کار سختی نیست. به عنوان مثال ، این نوع ماشین ها می توانند به عنوان سیستم های امنیتی رباتیک ، به عنوان همراه رباتیک و حتی به عنوان سگ های راهنمای رباتیک عمل کنند.

زمان رفتن به سر کار است!


Ref: OpenBot: تبدیل گوشی های هوشمند به ربات arxiv.org/abs/2008.10631

بازی انفجار شرطی
سایت انفجار
سایت شرط بندی انفجار
سایت بازی انفجار

سایت انفجار هات بت : چرا احساس می کند نمی توانید درون ماسک صورت خود نفس بکشید – و در مورد آن چه باید کرد؟


سایت انفجار هات بت hot bet

با ورود بیماری همه گیر COVID-19 به خود هفتمین ماه متوالی، متخصصان موافقت می کنند که پوشاندن برای مهار شیوع ویروس مانند همیشه مهم است. مقامات سازمان بهداشت جهانی تایید شده در ماه جولای ، SARS-CoV-2 ، ویروسی که باعث COVID-19 می شود ، می تواند از طریق قطرات تنفسی (از طریق سرفه یا عطسه) یا از طریق انتقال هوا منتقل شود ، هنگامی که ذرات ویروسی مسافت زیادی را از طریق هوا پخش می کنند. در هر دو مورد ، ماسک های صورت مانع از ورود ویروس به بینی و ریه ها می شوند و می توانند به طور کلی از انتقال جلوگیری کنند از عفونت های شدید جلوگیری کنید اگر شخصی مریض شود

اما علیرغم اینکه ماسک ها به طور بالقوه می توانند جان خود را حفظ کنند ، پذیرش ماسک برای برخی از آنها سخت بوده است. یکی نظرسنجی ملی تقریباً 60،000 پاسخ دهنده دلیل اصلی نارضایتی برخی از ماسک زدن در جمع را “ناراحتی” عنوان می کنند. بسیاری از کاربران نفس نفس ، تعریق ، حالت تهوع و افزایش ضربان قلب ناشی از پوشاندن را گزارش می کنند – حتی اگر پزشکان بارها گفته اند که ماسک ها جریان اکسیژن را مهار نمی کنند.

بنابراین این عوارض از کجا ناشی می شود ، و مردم برای رفع ناراحتی خود چه کاری می توانند انجام دهند؟

ناراحتی بر نحوه نفس کشیدن تأثیر می گذارد

اولین موارد اول: استفاده از ماسک صورت استاندارد جراحی یا ماسک پارچه ای سطح اکسیژن فرد را کاهش نمی دهد. کریستوفر یوینگ ، متخصص ریه ، مستقر در آلبرتا ، کانادا ، می گوید: پوشیدن ماسک مقدار قابل توجهی دی اکسید کربن را به دام نمی اندازد. یوینگ ، که به طور مرتب بیماران اطفال مبتلا به آسم و فیبروز کیستیک را می بیند ، می گوید که قبل از همه گیری ، بیماران او معمولاً در ملا public عام ماسک جراحی می کشند تا از بیماری های تنفسی که با توجه به شرایط آنها تهدید کننده زندگی است ، جلوگیری کنند. در اکثر موارد ، به غیر از شدیدترین موارد ، آنها توانسته اند با خیال راحت نقاب بزنند.

یوینگ می گوید ، پوشیدن ماسک هنوز هم می تواند بر تنفس شما تأثیر بگذارد – فقط به روشی که فکر می کنید نیست.

یوینگ می گوید: “بیشتر ما عادت به ماسک زدن نداریم و احساس داشتن ماسک روی صورت ممکن است کسی را مضطرب یا ناراحت کند.” “اگرچه بیشتر تنفس ما بیهوش است و توسط مرکز تنفسی ما هدایت می شود ، اما می تواند تحت تأثیر ذهن نیز باشد. وقتی حتی ناخودآگاه احساس ناراحتی می کنیم ، می تواند نحوه تنفس ما را تغییر دهد. ” به عنوان مثال ، اگر نفس خود را بیرون دهیم و باعث مه آلود شدن عینک شود ، ممکن است با عدم بازدم کامل در دم بعدی ، این ناراحتی را جبران کنیم.

دم ، بازدم

تغییر الگوهای تنفسی به طور ناخودآگاه می تواند منجر به الگوی تنفسی غیرطبیعی شود: یا ما بیش از حدتهویه کنید ، یعنی خیلی سریع نفس می کشیم یا اینکه هیپوتنفس کنیم ، یعنی خیلی آرام یا خیلی کم نفس می کشیم. هر یک از این الگوهای تنفسی ناکارآمد می تواند منجر به سرگیجه یا نفس نفس شود که افراد اغلب به دلیل کمبود اکسیژن یا تجمع دی اکسید کربن در داخل ماسک خود اشتباه می گیرند. یوینگ می گوید: “وقتی کسی بیش از حد هوا را تخلیه می کند ، شروع به نفس کشیدن خیلی عمیق و بیش از حد می کند ، احتمالاً به دلیل اینکه ماسک باعث اضطراب یا عصبی شدن او می شود.” از آنجا که بدن C02 را سریعتر از توانایی تولید آن ، دفع بیش از حد هوا را به میزان کم دی اکسید کربن در جریان خون منتقل می کند. به نوبه خود ، این باعث سرگیجه ، سبکی سر می شود و گاهی اوقات می تواند باعث غش شود. از طرف دیگر ، هایپونتیلیشن زمانی اتفاق می افتد که بیش از حد آهسته نفس می کشیم یا نفس خود را بیرون نمی دهیم. در این حالت سطح دی اکسید کربن بدن بالا رفته و میزان اکسیژن موجود در جریان خون فرد را کاهش می دهد. هیپوونیلاسیون می تواند باعث خواب آلودگی و احساس “گرسنگی هوا” شود ، احساسی که در آن قادر به ورود هوای کافی به ریه ها نیستید. این احساس نفس نفس زدن همچنین می تواند باعث اضطراب شود.

چگونه بهتر نفس بکشیم

یوینگ می گوید ، خبر خوب این است که اگر خود را در الگوی تنفسی ناکارآمد ببینیم ، می توانیم به راحتی آن را نادیده بگیریم و از هرگونه علائم خلاص شویم. یوینگ می گوید: “بهترین استراتژی برای تنظیم مجدد الگوی تنفس طبیعی چیزی است که در یوگا رایج است و همچنین چیزی است که نیروی دریایی ایالات متحده از آن استفاده می کنند.” استراتژی موسوم به “تنفس جعبه ای” یا “تنفس گوشه ای” ، فرد را مجبور می کند جعبه ای را تجسم کرده و رئوس چهار طرف چشم خود را در هنگام استنشاق و بازدم آرام ردیابی کند. به دنبال رئوس مطالب جعبه ، کاربران به مدت چهار ثانیه به آرامی نفس می کشند ، مکث می کنند ، کاملاً نفس می کشند و سپس دوباره مکث می کنند. (یک تصویر خوب برای تنفس در جعبه است اینجایوینگ می گوید: “این روش به ما کمک می کند تنفس خود را با روشی آگاهانه تنظیم کنیم و همچنین با فعال سازی سیستم عصبی پاراسمپاتیک استرس و اضطراب را کاهش می دهد.”

تنفس شکمی روش سریع دیگری برای تنظیم مجدد است. یوینگ می گوید: “بعضی اوقات با این الگوهای تنفسی نامنظم فقط از عضلات قفسه سینه و گردن برای تنفس استفاده می کنیم ، که ناکارآمد و ناراحت کننده است.” درعوض ، وی توصیه می کند چند دقیقه به استفاده از دیافراگم ، عضله ای گنبدی شکل که بین شکم و قفسه سینه زندگی می کند ، بپردازید. تنفس دیافراگم یا تنفس شکمی شما را تشویق می کند تبادل بهینه اکسیژن و دی اکسید کربن، در حالی که ضربان قلب را نیز عادی کرده و فشار خون را کاهش می دهد. برای تمرین تنفس شکمی ، دست خود را شل کرده و آن را روی دیافراگم ، درست در زیر قفس دنده قرار دهید. هنگام نفس کشیدن ، دیافراگم باید دست شما را از بدن دور کند. در بازدم ، دست شما باید به سمت شما برگردد.

یوینگ می گوید ، در حالی که تنفس به طور طبیعی به بیشتر ما می رسد ، تنفس با ماسک مهارتی است که تمرین می کند. هنگامی که به بیماران اطفال وی مبتلا به فیبروز کیستیک نیاز است که به مدت طولانی ماسک استفاده کنند ، وی توصیه می کند این کار را برای مدت کوتاهی در طول روز انجام داده و سپس تحمل ایجاد کند. اگر استفاده از ماسک به خصوص ناراحت کننده است ، کودکان – و بزرگسالان – می توانند هنگام استفاده از حواس پرتی مانند تماشای تلویزیون یا بازی های ویدیویی ، با پوشیدن ماسک آن را عادی کنند. به زودی ، اوینگ می گوید ، تنفس با ماسک طبیعت دوم می شود.

وی می گوید: “این بسیار شبیه به مواردی است که یاد می گیرید چگونه از عینک استفاده کنید یا از تماس استفاده کنید.” “هرچه بیشتر تمرین کنید ، بیشتر به آن عادت می کنید. ماسک ها نیز همین طور است. ”

بازی انفجار هات بت
بازی انفجار hotbet
سایت بازی انفجار شرط بندی

سایت انفجار : 5 پروژه علمی که داوطلبان بشری به ماشین آلات کمک می کنند تا کشف های جدیدی انجام دهند


بازی بوم شرطی:بازی انفجار

Citizen Science Salon یک همکاری بین است کشف کردن و SciStarter.org.


با همکاری یکدیگر ، انسان و کامپیوتر می توانند کارهای بزرگی انجام دهند. انسان ها و رایانه ها از اکوسیستم ها محافظت می کنند ، خطرات را پیش بینی می کنند و بیماری های کشنده را تشخیص و درمان می کنند. در اینجا تنها چند مورد از مشارکتهای رایانه ای مورد علاقه ما در انسان وجود دارد که از مشارکت شما استقبال می کنند.

برنامه ای برای شناسایی گونه ها

گل

این مشاهدات در iNaturalist مربوط به گونه ای است که توسط پروژه دیده بان گلهای شمال شرقی آلپ ردیابی شده است. (اعتبار: عکس 5726794 ، (ج) شان بلانی ، برخی از حقوق محفوظ است (CC BY-NC)).

Seek by iNaturalist ابزاری موبایلی است که با شناسایی الگوریتم های قدرتمند بینایی رایانه ای که توسط عکس ها و شناسایی های انجام شده توسط جامعه جهانی iNaturalist ایجاد می شود ، شناسایی قابل توجهی از ارگانیسم ها را انجام می دهد. به سادگی برنامه را بارگیری کنید و شروع به کاوش در گیاهان و حیوانات کنید ، نشان ها را بدست آورید و به صورت اختیاری ، آنچه را که برای بهبود الگوریتم پیدا کرده اید ، به اشتراک بگذارید.


شرکت کنید: برای شناسایی گونه ها و تحقیقات پیشرفته با iNaturalist همراه شوید


با Stall Catchers به ​​یافتن درمانی برای آلزایمر کمک کنید

بازی گیرنده غرفه آلزایمر

Stall Catchers یک بازی آنلاین است که در آن بازیکنان کلیپ های ویدئویی رگ های خونی مغز موش ها را مشاهده می کنند و سپس جریان یا “راکد” بودن آنها را تشخیص می دهند. این داده ها به دانشمندان کمک می کند تا جستجوی درمان آلزایمر را تسریع کنند. (اعتبار: Stall Catchers)

با کمک دانشمندان شهروند ، پروژه Stall Catchers اکنون سه مقاله تحقیقاتی برای چاپ در دست تکمیل دارد که همگی بر روی درمانهای جدید بیماری آلزایمر تمرکز دارند. اما چیزهای بیشتری برای کشف وجود دارد ، و Stall Catchers در حال حاضر پیشگام تکنیک های جدید یادگیری ماشین در ترکیب با تجزیه و تحلیل دانشمندان شهروندی مانند شما است. نیروی مغزی خود را برای مبارزه با عامل اصلی مرگ و معلولیت به کار بگیرید.


شرکت کنید: در مبارزه با آلزایمر به Stall Catcher بپیوندید


یک کارآگاه ژنتیک شوید

phylo.jpg

(اعتبار: Phylo)

با بهینه سازی ترازهای توالی چندگانه ژنتیکی یا MSA ، به دانشمندان کمک کنید تا تکامل و عملکرد DNA ، RNA و توالی پروتئین را مطالعه کنند. خوشبختانه برای متخصصان غیر ژنتیکی ، پروژه Phylo داده ها را به شکل های رنگی جمع می کند و آنها را در یک رابط مانند بازی ارائه می دهد که هر کسی می تواند بازی کند.


شرکت کنید: یک بازی انجام دهید و به متخصصان ژنتیک کمک کنید


به ردیابی کوسه های نهنگ و سایر حیوانات کمک کنید

کوسه نهنگ

(اعتبار: Lindsey Lu / Shutterstock)

Wildbook تحقیقات ساختاری حیات وحش را با هوش مصنوعی ، دانش شهروندی و دید رایانه ای برای سرعت بخشیدن به تجزیه و تحلیل جمعیت و ایجاد بینش های جدید برای کمک به مبارزه با نابودی مخلوط می کند. این پروژه با استفاده از عکس های ارسال شده توسط دانشمندان شهروند ، حیوانات منفرد (مانند کوسه های نهنگ) را شناسایی و ردیابی می کند.


شرکت کنید: کوسه های نهنگ و موارد دیگر را با Wildbook ردیابی کنید


آموزش را با قلعه فضایی بهبود ببخشید

فضاپیما

(اعتبار: قلعه فضایی)

فعالیت شما در Space Fortress به محققان کمک می کند تا در مورد یادگیری یاد بگیرند: چگونه بازیکنان مهارت های بازی خود را پس از دوره های عدم استفاده حفظ می کنند. نتایج برای توسعه مدلی برای بهینه سازی رژیم های آموزشی برای متخصصان در صنایع مختلف استفاده می شود ، به طوری که دروس را به موقع ارائه می دهیم: نه خیلی زود ، نه خیلی دیر.


شرکت کنید: به محققان کمک کنید تا روشهای آموزش را بهبود ببخشند

بازی انفجار شرطی
سایت انفجار
سایت شرط بندی انفجار
سایت بازی انفجار

سایت انفجار هات بت : چگونه آب و هوای متغیر ما طوفان ها را بدتر می کند


سایت انفجار هات بت hot bet

فصل توفان های آتلانتیک 2020 می تواند یک نوع باشد – و البته به روش خوبی نیست. در تاریخ 6 اوت ، در حال حاضر 9 طوفان به اندازه کافی شدید بود که بتوانند نامی دریافت کنند. به طور معمول تا اوایل ماه اکتبر طول می کشد تا این تعداد رویداد شدید آب و هوایی ظاهر شود.

اداره ملی اقیانوسی و جوی پیش بینی می کند امسال یکی از شلوغ ترین فصول طوفان در 22 سال پیش بینی خود را به ارمغان می آورد. با نگاهی به ماههای آینده ، در پی خسارت گسترده طوفان لورا و امواج گرما، غیرممکن است که نپرسید: تغییرات آب و هوایی چگونه به این طوفان ها کمک می کند؟

انواع مختلفی برای اندازه گیری میزان بد بودن یک طوفان یا نوع خسارت ممکن است وجود داشته باشد. اما وقتی نوبت به تفسیر کدام یک از این پارامترها می رسد که از چه طریقی تأثیر می گذارد ، برخی از ایده ها اجماع علمی بیشتری نسبت به دیگران دارند.

بالا آمدن آبها و وزش باد سریعتر

یکی از پذیرفته ترین تحولات طوفان که ممکن است به دلیل تغییر آب و هوا شاهد آن باشیم ، در واقع مربوط به خود طوفان ها نیست. در عوض ، تغییر کاربری مربوط به نحوه تعامل توفان ها با یک محصول جانبی دیگر از تغییر اقلیم است – افزایش سطح دریا.

آندرا گارنر ، دانشمند زیست محیطی که در زمینه طغیان طوفان و تغییرات آب و هوایی در دانشگاه رووان در نیوجرسی مطالعه می کند ، می گوید: “در جامعه علمی ، عاملی که ما بیشتر به آن اطمینان داریم این است که با افزایش سطح آب ، طغیان بدتر خواهد شد.”

با ذوب شدن ورقه های یخ و خزش آبها به داخل کشور ، طوفان های موجی که قبلاً آورده اند ، بزرگتر خواهند شد. هر کسی که شاهد یک مسابقه چلپ چلوپ کنار استخر بوده است ، شاهد برگزاری این زنجیره از حوادث بوده است. گارنر می گوید: “اگر گلوله توپ را به استخر بزنید ، سیلابی که از لبه خارج می شود به میزان پر بودن استخر مربوط می شود.”

تغییرات آب و هوایی همچنین باعث شدیدتر شدن توفان ها خواهد شد ، تغییری که دانشمندان مدتها تصور می کردند می آید و اخیراً شروع به ارائه شواهد برای آن کرده اند. برای تشکیل توفان ، اقیانوس ها باید بالاتر از 80 درجه فارنهایت باشند. دلیل این امر آنست که آبهای گرم تبخیر شده و گرما را آزاد می کنند و فضای بالا را از رطوبت و انرژی پر می کنند که یک رعد و برق در حال عبور می تواند در یک طوفان بپیچد. بنابراین منطق می گوید ، اگر تغییرات آب و هوایی باعث گرمتر شدن اقیانوس ها شود ، این مواد اساسی – هوا و گرما مرطوب – طوفان های بزرگتری را تأمین می کنند. پدرام حسن زاده ، محقق دینامیک سیالات در دانشگاه رایس ، می گوید: “این چیزی است که ما به طور کلی در مورد عملکرد طوفان درک می کنیم.” تحقیقات اخیر بازگشت به طوفان ها طی 40 سال گذشته دریافت که احتمال رسیدن طوفان به بالاترین رده های سرعت باد با گذشت زمان افزایش می یابد.

جنبه های دیگر طوفان های آینده عدم اطمینان بیشتری دارند. به عنوان مثال ، اگر حرکت در طول زمین بیشتر طول بکشد ، یک طوفان می تواند خسارت بیشتری به آب وارد کند. هر چه طوفان طولانی تر شود ، آب بیشتری می ریزد. برای مثال طوفان هاروی ، کند شد تا خزیدن برای چندین روز ، در حال ریختن آب در تگزاس و لوئیزیانا است. برخی از تجزیه و تحلیل ها نشان می دهد که توفان ها ایجاد خواهد شد زمین را کندتر طی کنید در مناطقی از آمریکای شمالی ، بخشی به دلیل تأثیر تغییرات آب و هوا بر الگوهای باد در مقیاس گسترده است. بدون هجوم حرکت طوفان های چرخشی در مسیر خود ، بارندگی طوفان های آینده می تواند افزایش یابد. وقتی حسن زاده و تیمش طوفان های محدود در تگزاس را بررسی کردند ، متوجه شدند که ممکن است این طوفان ها باشد با گذشت زمان سریعتر حرکت کنید. حسن زاده می گوید ، اگر طوفان های سریعتر نگران کننده باشند ، شاید جلوگیری از آسیب باد به اولویت بیشتری تبدیل شود.

این خبر بد چه فایده ای دارد؟

جلوگیری از خسارت ، یکی از دلایلی است که محققان در حال بررسی روش های تغییر آب و هوا برای تغییر این طوفان های گرمسیری هستند. هرچه جامعه ساحلی از خطرات پیش روی خود آگاه شود – وزش باد شدید ، باران شدید ، موج طوفان و موارد دیگر – هر کس می تواند برای کاهش آسیب آماده شود.

این مقدمات باید شامل جلوگیری از تغییر اقلیم باشد. اگرچه برخی از شرایط تحریک کننده طوفان های آسیب رسان و خطرناک تر ، مانند افزایش سطح دریا ، بخشهایی از آینده ما را تضمین می کند ، اما کاهش انتشار گازهای گلخانه ای و توقف تغییرات آب و هوایی می تواند از تحقق سناریوهای دورتر – و کابوس آمیزتر جلوگیری کند. گارنر می گوید: “این می تواند وحشتناک و ترسناک به نظر برسد ، اما اگر اکنون اقدام کنیم ، می توانیم از بدترین شبیه سازی هایی که در تحقیقات خود می بینیم جلوگیری کنیم.”

بازی انفجار هات بت
بازی انفجار hotbet
سایت بازی انفجار شرط بندی

سایت انفجار : 8 آزمایش علمی سرگرم کننده که می توانید به راحتی در خانه انجام دهید


بازی بوم شرطی:بازی انفجار

Citizen Science Salon یک همکاری بین است کشف کردن و SciStarter.org.


در سراسر جهان ، میلیون ها کودک به روشی کاملاً متفاوت به مدرسه برمی گردند. کلاسها بصورت آنلاین است. معلمان در کلاس های مجازی با دانش آموزان صحبت می کنند. و والدین اغلب در جستجوی فرصتهای جدید عملی یادگیری علم نیستند.

ما پشت شما هستیم در اینجا هشت آزمایش علمی سرگرم کننده و آسان آورده شده است که می توانید در خانه با کودکان در هر سنی انجام دهید. علاوه بر این ، هر یک از این پروژه های علمی به تلاش های تحقیقاتی واقعی از طریق علم شهروندی مرتبط می شوند ، جایی که داوطلبان به متخصصان کمک می کنند تا داده ها را جمع آوری و تجزیه و تحلیل کنند.

خمیر مایه وحشی درست کنید

آغازگر مایه ترش

حباب های تازه خمیر مایه که اخیراً تغذیه شده اند و فعالیت آن از مخمر طبیعی است. (اعتبار: پروژه Wild Sourdough)

به نظر می رسد که هم اکنون همه دنیا در حال پخت نان خمیر مایه خانگی هستند. وقتی مخمر نانوا از قفسه های فروشگاه ناپدید شد ، سوردو جذابیت زیادی پیدا کرد. برخلاف سایر پروژه های پخت ، خمیر مایه به مخمر خریداری شده فروشگاه نیاز ندارد. درعوض ، با استارتر مایه ترشی درست می شود.

اگر آرد دارید ، می توانید به راحتی با تهیه غذای آغازین مایه خود ترجیح دهید. غذای خمیر مایع وحشی به مخمر فراوان خانه های ما ضربه می زند و آنها را برای تهیه نان خوشمزه آماده می کند. وقتی نوبت به آزمایش های علمی می رسد که می توانید در خانه انجام دهید ، تعداد کمی از آنها می توانند از این آزمایش خوشمزه تر و مفیدتر باشند. همچنین در این راه به دانشمندان کمک خواهید کرد.

پروژه خمیر ترش وحشی یک آزمایش علمی جهانی است که امیدوار است بتواند کشف کند که جوامع مبتدی مایه ترشی در طول زمان چگونه شکل می گیرند. تیم پشتیبان این تلاش برای کشف چگونگی تأثیر عواملی مانند جغرافیا و انواع آرد بر جوامع مخمر است. از همه بهتر ، تلاش برای شما یک راهنمای گام به گام دارد که به شما امکان می دهد یاد بگیرید چگونه خودتان شروع به کار مایه ترشی کنید.


شرکت کنید: خمیر مایه خود را برای علوم درست کنید


ایجاد یک ابر در یک شیشه

مواد ابر -640x350

تمام مواد آزمایش علمی شما برای ایجاد ابر در یک شیشه نیاز دارید. (اعتبار: NASA / JPL)

ابرها محرک مهم و غالباً غافل از دمای زمین هستند. آنها نور خورشید را به دام می اندازند ، اما همچنین باعث بازتاب آن به فضا می شوند. این نقش دانشمندان اقلیم را برای بررسی ابرهای سیاره ما ، و چگونگی تغییر آنها عجله می کنند. ناظر GLOBE ناسا: پروژه ابرها از دانشمندان شهروند برای تهیه تصاویر آسمان ، به علاوه مشاهدات پوشش ابر ، نوع ، شرایط آسمان و دید استفاده می کند. این داده ها به تحقیقات علمی واقعی و تأیید آنچه ماهواره ها از فضا می بینند کمک می کند.

شما می توانید با بچه های خود درگیر شوید و با افزودن درسهایی درباره ابرها ، تجربه را غنی کنید. به عنوان مثال ، ناسا تعدادی روش سرگرم کننده و آسان برای یادگیری در مورد علم آب و هوا و ابرها از جمله آزمایش های علمی اضافه کرده است. یکی از بهترین پروژه های مرتبط ایجاد ابر در کوزه است. این آزمایش ساده علمی راهی قدرتمند برای نشان دادن نحوه کار ابرها است. شما فقط به آب ، یخ ، شیشه و چند دقیقه وقت نیاز دارید.


شرکت کنید: به Globe Observer: Clouds ناسا بپیوندید


باران و برف را با CoCoRaHS اندازه گیری کنید

CoCoRaHS-300x200.png

پروژه CoCoRaHS از داوطلبان می خواهد میزان باران و برف را در خانه اندازه گیری کنند. (اعتبار: CoCoRaHS)

پاییز به سرعت نزدیک می شود ، این بدان معناست که بسیاری از ما به زودی در خانه خواهیم بود و از پنجره باران و برف را تماشا می کنیم. چرا به جای تسلیم در تاریکی ، این آب و هوا را به یک آزمایش علمی سرگرم کننده برای بچه های خود تبدیل نکنید؟

برنامه نظارت بر آب و هوا CoCoRaHS یا شبکه مشترک باران ، تگرگ و برف ، شبکه ای از داوطلبان است که میزان بارش را اندازه گیری و گزارش می کنند. CoCoRaHS بر آموزش و آموزش تأكید دارد و آنها حتی یك وب سایت تعاملی سرشار از منابع آموزشی و حتی برنامه های درسی سرویس ملی آب و هوا دارند كه می توانید در خانه استفاده كنید.

به عنوان یک داوطلب ، از همان اندازه گیرهای کم هزینه هواشناسی که هواشناسان و شهرها استفاده می کنند استفاده خواهید کرد. سپس ، هنگامی که باران ، برف یا تگرگ می بارد ، داده های بارش خود را به وب سایت ارسال می کنید تا بتوانید آنها را در زمان واقعی با دیگران مقایسه کنید. این اطلاعات همچنین به خدمات ملی آب و هوا و همچنین محققان ، کشاورزان ، مدیران اورژانس – و افراد کنجکاو در همه جا کمک می کند.


شرکت کنید: به شبکه نظارت بر آب و هوا CoCoRaHS بپیوندید


یک باغ گرده افشانی بکارید

آفتابگردان و زنبورعسل

گرده افشان ها جز component اساسی یک اکوسیستم سالم هستند. آنها همچنین 35 درصد از محصولات زراعی جهان را تحت تأثیر قرار می دهند. (اعتبار تصویر: USFWS)

گرده افشان ها در اکوسیستم های زمین نقش حیاتی دارند و با این حال توسط آفت کش ها ، بیماری ها ، از بین رفتن زیستگاه و حتی تغییرات آب و هوایی تهدید می شوند. این باعث می شود بسیاری از افراد در جستجوی راه هایی برای کمک به نجات زنبورها و سایر گرده افشان ها باشند.

گزینه های زیادی برای تراشه وجود دارد ، اما یکی از تأثیرگذارترین کارهایی که شما و بچه هایتان می توانید در خانه انجام دهید کاشت باغ گرده افشان است.

این نه تنها برای کمک به گرده افشان ها که مبارزه می کنند ، بلکه می تواند به عنوان یک آزمایشگاه علمی طولانی مدت در خانه باشد. SciStarter ، گروه علوم شهروندی در پشت این پست وبلاگ ، یک گروه کامل از پروژه های علمی در خانه را که می تواند از باغ گرده افشان انجام شود ، جمع آوری کرده است. شما می توانید پروانه ها ، پروانه ها ، زنبورهای عسل ، مرغ مگس خوار و موارد دیگر را تماشا کنید ، سپس به دانشمندان کمک کنید تا مهاجرت آنها را در سراسر کشور ردیابی کنند.


شرکت کنید: یک باغ گرده افشان بکارید


کاندو زنبورعسل بسازید

پروژه گرده افشانی کالیفرنیا

با ساخت یک کانکس زنبور عسل یا کاشت باغ گرده افشان ، می توانید در انبوهی از پروژه های علوم شهروندی شرکت کنید که از داوطلبان می خواهد موجوداتی را که در حیاط خانه خود می بینند ثبت کنند. (اعتبار: پروژه گرده افشانی کالیفرنیا)

اگر قبلاً در خانه باغ سپر دارید یا هنوز خیلی سرد است که هنوز به فکر کاشت نیستید ، می توانید در خانه بمانید و به گرده افشان کمک کنید. گروهی که هفته ملی گرده افشانی را پشت سر می گذارند ، دستورالعمل هایی برای چگونگی ساخت خانه ای برای زنبورهای بومی ، به نام کاندو زنبور عسل ، گردآوری کرده اند. برخلاف زنبورهای عسل اهلی که در زنبورستان ها زندگی می کنند ، بیشتر زنبورهای وحشی بومی و وحشی که در حیاط خانه خود پیدا می کنید در واقع خانه های خود را در خاک یا درخت فرو می برند.

با ساخت یک کانکس زنبور عسل ، می توانید زنبورها را به زندگی در نزدیکی ترغیب کنید و همچنین یک آزمایش علمی سرگرم کننده را انجام دهید که در خانه انجام می شود. پس از پایان کار ، می توانید ببینید که انواع مخلوقات در آنجا اقامت دارند و نتایج علمی را گزارش می دهند.


شرکت کنید: یک کاندو زنبور عسل بسازید


آسمان شب را اسکن کنید

فرد آسمان شب

(اعتبار: رصدخانه جنوب اروپا / ص. هورالک)

در سراسر جهان ، آلودگی نوری ساختمان ها و چراغ های خیابانی مانع از دید ما نسبت به آسمان شب می شود. بیشتر افرادی که در شهرها زندگی می کنند ، هرگز آسمان تاریک یا راه شیری را ندیده اند. این فقط برای انسان مضر نیست ، بلکه برای گیاهان ، حیوانات و حشرات که در اثر آلودگی نور مختل می شوند نیز مضر است.

اگر عاشق نجوم نوپا در خانه هستید ، می توانید در یک پروژه علمی به نام Globe at Night شرکت کنید که هدف آن ایجاد مقیاس جهانی آلودگی نوری در آسمان شب ما است.

برای این آزمایش علمی ، می توانید مشاهدات را فقط با استفاده از تلفن هوشمند شروع کنید. تاریکی آسمان را با تعداد ستاره هایی که می بینید مشخص خواهید کرد. و می توانید برای کمک به ثبت داده های بهتر ، یک متر سنجش کیفیت آسمان را از طریق این پروژه تهیه کنید.


شرکت کنید: آلودگی نور را در جامعه خود اندازه بگیرید


کیفیت آب را اندازه گیری کنید

خاکی

(اعتبار: EarthEcho Water Challenge)

بیش از 1.5 میلیون داوطلب از سراسر کره زمین در حال حاضر در یک آزمایش علمی برای ردیابی – و محافظت – از آبراه های زمین شرکت می کنند. تلاش علمی شهروندان EarthEcho Water Challenge نامیده می شود و کاربران از این طریق یک کیت تست آب را با قیمت 25 دلار خریداری می کنند و سپس شروع به جمع آوری اطلاعات اولیه آب می کنند.

داوطلبان مواردی مانند وضوح آب ، دما ، pH و اکسیژن محلول را ثبت می کنند. این داده ها به یک پایگاه داده بزرگ متصل می شوند ، جایی که برای تحقیقات علمی واقعی و کمک به محافظت از آبراه ها مورد استفاده قرار می گیرند.


شرکت کنید: به زمین چالش آب اکو بپیوندید


ویتامین C موجود در آب خود را مطالعه کنید

اسکوربوت فضا

پروژه علمی شهروندی Space Scurvy از داوطلبان می خواهد محتوای ویتامین C آب آنها را اندازه گیری کنند. (اعتبار: Space Scurvy)

با بازگشت به دوران طلایی قایقرانی ، ملوانان نگران بودند که به اسکوربوت مبتلا شوند. کمبود ویتامین C در طول سفرهای طولانی می تواند باعث ایجاد مشکلات بهداشتی شود. اسکوربوت شما را ضعیف می کند ، باعث مشکلات پوستی و بیماری های لثه می شود و بهبود آن را دشوار می کند. اسکوربوت حتی می تواند شما را بکشد. این فقط یک نگرانی قدیمی نیست. کاشفان فضایی آینده هنگام حرکت برای کشف منظومه شمسی ، باید نگران ویتامین C باشند. و این زاویه ای است که توسط یک پروژه علمی سرگرم کننده شهروند به نام Space Scurvy استفاده شده است.

این پروژه از دانش آموزان می خواهد تا از وسایل خانه برای آزمایش ویتامین C آب میوه های موجود در مدارس و خانه هایشان استفاده کنند. دستیابی به ابزارهای لازم برای این آزمایش علمی باید آسان باشد و سایت برای شما سرگرم کننده و دستورالعمل های ساده ای را دنبال می کند.


شرکت کنید: ویتامین C را برای پروژه اسکوروی فضایی اندازه گیری کنید


توجه: برخی از این پروژه ها وابسته به SciStarter هستند و شما می توانید با اضافه کردن نام کاربری خود در بخش “اطلاعات و تنظیمات” در داشبورد SciStarter ، اعتبار مشارکت خود را کسب کنید.

بازی انفجار شرطی
سایت انفجار
سایت شرط بندی انفجار
سایت بازی انفجار

سایت انفجار هات بت : 8 آزمایش علمی سرگرم کننده که می توانید به راحتی در خانه انجام دهید


سایت انفجار هات بت hot bet

Citizen Science Salon یک همکاری بین است کشف کردن و SciStarter.org.


در سراسر جهان ، میلیون ها کودک به روشی کاملاً متفاوت به مدرسه برمی گردند. کلاسها بصورت آنلاین است. معلمان در کلاس های مجازی با دانش آموزان صحبت می کنند. و والدین اغلب در جستجوی فرصتهای جدید عملی یادگیری علم نیستند.

ما پشت شما هستیم در اینجا هشت آزمایش علمی سرگرم کننده و آسان آورده شده است که می توانید در خانه با کودکان در هر سنی انجام دهید. چه بیشتر ، هر یک از اینها پروژه های علمی به تلاش های تحقیق در زندگی واقعی از طریق علم شهروندی، جایی که داوطلبان به متخصصان کمک می کنند تا داده ها را جمع آوری و تجزیه و تحلیل کنند.

خمیر مایه وحشی درست کنید

آغازگر مایه ترش

حباب های تازه خمیر مایه که اخیراً تغذیه شده اند و فعالیت آن از مخمر طبیعی است. (اعتبار: پروژه Wild Sourdough)

به نظر می رسد که هم اکنون همه دنیا در حال پخت نان خمیر مایه خانگی هستند. وقتی مخمر نانوا از قفسه های فروشگاه ناپدید شد ، سوردو جذابیت زیادی پیدا کرد. برخلاف سایر پروژه های پخت ، خمیر مایه به مخمر خریداری شده فروشگاه نیاز ندارد. درعوض ، با استارتر مایه ترشی درست می شود.

اگر آرد دارید می توانید به راحتی آزمایش کنید تهیه کننده شروع مایه خود. غذای خمیر مایع وحشی به مخمر فراوان خانه های ما ضربه می زند و آنها را برای تهیه نان خوشمزه آماده می کند. وقتی نوبت به آزمایش های علمی می رسد که می توانید در خانه انجام دهید ، تعداد کمی از آنها می توانند از این آزمایش خوشمزه تر و مفیدتر باشند. همچنین در این راه به دانشمندان کمک خواهید کرد.

پروژه خمیر ترش وحشی یک آزمایش علمی جهانی است که امیدوار است کشف کند که جوامع مبتدی مایه ترشی در طول زمان چگونه شکل می گیرند تیم پشتیبان این تلاش برای کشف چگونگی تأثیر عواملی مانند جغرافیا و انواع آرد بر جوامع مخمر است. از همه بهتر ، تلاش برای شما یک راهنمای گام به گام دارد که به شما امکان می دهد یاد بگیرید چگونه خودتان شروع به کار مایه ترشی کنید.


شرکت کنید: خمیر مایه خود را برای علوم درست کنید


ایجاد یک ابر در یک شیشه

مواد ابر -640x350

تمام مواد آزمایش علمی شما برای ایجاد ابر در یک شیشه نیاز دارید. (اعتبار: NASA / JPL)

ابرها محرک مهم و غالباً غافل از دمای زمین هستند. آنها نور خورشید را به دام می اندازند ، اما همچنین باعث بازتاب آن به فضا می شوند. این نقش دانشمندان اقلیم را برای بررسی ابرهای سیاره ما ، و چگونگی تغییر آنها عجله می کنند. ناظر GLOBE ناسا: ابرها این پروژه از دانشمندان شهروند برای تهیه تصاویری از آسمان ، به علاوه مشاهدات پوشش ابر ، نوع ، شرایط آسمان و دید استفاده می کند. این داده ها به تحقیقات علمی واقعی و تأیید آنچه ماهواره ها از فضا می بینند کمک می کند.

شما می توانید با بچه های خود درگیر شوید و با افزودن درسهایی درباره ابرها ، تجربه را غنی کنید. به عنوان مثال ، ناسا تعدادی روش سرگرم کننده و آسان برای یادگیری در مورد علم آب و هوا و ابرها از جمله آزمایش های علمی اضافه کرده است. یکی از بهترین پروژه های مرتبط این است که ابر را در شیشه درست کنید. این آزمایش ساده علمی راهی قدرتمند برای نشان دادن نحوه کار ابرها است. شما فقط به آب ، یخ ، شیشه و چند دقیقه وقت نیاز دارید.


شرکت کنید: به Globe Observer: Clouds ناسا بپیوندید


باران و برف را با CoCoRaHS اندازه گیری کنید

CoCoRaHS-300x200.png

پروژه CoCoRaHS از داوطلبان می خواهد میزان باران و برف را در خانه اندازه گیری کنند. (اعتبار: CoCoRaHS)

پاییز به سرعت نزدیک می شود ، این بدان معناست که بسیاری از ما به زودی در خانه خواهیم بود و از پنجره باران و برف را تماشا می کنیم. چرا به جای تسلیم در تاریکی ، این آب و هوا را به یک آزمایش علمی سرگرم کننده برای بچه های خود تبدیل نکنید؟

برنامه نظارت بر آب و هوا CoCoRaHSیا شبکه مشترک باران ، تگرگ و برف ، شبکه ای از داوطلبان است که میزان بارش را اندازه گیری و گزارش می کنند. CoCoRaHS بر آموزش و آموزش تأكید دارد و آنها حتی یك وب سایت تعاملی سرشار از منابع آموزشی و حتی برنامه های درسی سرویس ملی آب و هوا دارند كه می توانید در خانه استفاده كنید.

به عنوان یک داوطلب ، از همان اندازه گیرهای کم هزینه هواشناسی که هواشناسان و شهرها استفاده می کنند استفاده خواهید کرد. سپس ، هنگامی که باران ، برف یا تگرگ می بارد ، داده های بارش خود را به وب سایت ارسال می کنید تا بتوانید آنها را در زمان واقعی با دیگران مقایسه کنید. این اطلاعات همچنین به خدمات ملی آب و هوا و همچنین محققان ، کشاورزان ، مدیران اورژانس - و افراد کنجکاو در همه جا کمک می کند.


شرکت کنید: به شبکه نظارت بر آب و هوا CoCoRaHS بپیوندید


یک باغ گرده افشانی بکارید

آفتابگردان و زنبورعسل

گرده افشان ها جز component اساسی یک اکوسیستم سالم هستند. آنها همچنین 35 درصد از محصولات زراعی جهان را تحت تأثیر قرار می دهند. (اعتبار تصویر: USFWS)

گرده افشان ها در اکوسیستم های زمین نقش حیاتی دارند و با این حال توسط آفت کش ها ، بیماری ها ، از بین رفتن زیستگاه و حتی تغییرات آب و هوایی تهدید می شوند. بسیاری از افراد در جستجوی آن هستند روش هایی برای کمک به نجات زنبورها و سایر گرده افشان ها.

گزینه های زیادی برای تراشه وجود دارد ، اما یکی از تأثیرگذارترین کارهایی که شما و بچه هایتان می توانید در خانه انجام دهید کاشت باغ گرده افشان است.

این نه تنها برای کمک به گرده افشان ها که مبارزه می کنند ، بلکه می تواند به عنوان یک آزمایشگاه علمی طولانی مدت در خانه باشد. SciStarter ، گروه علوم شهروندی در پشت این پست وبلاگ ، یک گروه کامل از پروژه های علمی در خانه را جمع آوری کرده است که می تواند از طریق باغ گرده افشان شما. شما می توانید پروانه ها ، پروانه ها ، زنبورهای عسل ، مرغ مگس خوار و موارد دیگر را تماشا کنید ، سپس به دانشمندان کمک کنید تا مهاجرت آنها را در سراسر کشور ردیابی کنند.


شرکت کنید: یک باغ گرده افشان بکارید


کاندو زنبورعسل بسازید

پروژه گرده افشانی کالیفرنیا

با ساخت یک کانکس زنبور عسل یا کاشت باغ گرده افشان ، می توانید در انبوهی از پروژه های علوم شهروندی شرکت کنید که از داوطلبان می خواهد موجوداتی را که در حیاط خانه خود می بینند ثبت کنند. (اعتبار: پروژه گرده افشانی کالیفرنیا)

اگر قبلاً در خانه باغ سپر دارید یا هنوز خیلی سرد است که هنوز به فکر کاشت نیستید ، می توانید در خانه بمانید و به گرده افشان کمک کنید. گروهی که هفته ملی گرده افشانی را پشت سر می گذارند ، دستورالعمل هایی برای چگونگی ساخت خانه ای برای زنبورهای بومی ، به نام کاندو زنبور عسل ، گردآوری کرده اند. برخلاف زنبورهای عسل اهلی که در زنبورستان ها زندگی می کنند ، بیشتر زنبورهای وحشی بومی و وحشی که در حیاط خانه خود پیدا می کنید در واقع خانه های خود را در خاک یا درخت فرو می برند.

توسط ساخت یک کانکس زنبور عسل، شما می توانید زنبورهای عسل را به زندگی در نزدیکی تشویق کنید و همچنین یک آزمایش علمی سرگرم کننده را انجام دهید که در خانه انجام می شود. پس از پایان کار ، می توانید ببینید که انواع مخلوقات در آنجا اقامت دارند و نتایج علمی را گزارش می دهند.


شرکت کنید: یک کاندو زنبور عسل بسازید


آسمان شب را اسکن کنید

فرد آسمان شب

(اعتبار: رصدخانه جنوب اروپا / ص. هورالک)

در سراسر جهان ، آلودگی نوری ساختمان ها و چراغ های خیابانی مانع از دید ما نسبت به آسمان شب می شود. بیشتر افرادی که در شهرها زندگی می کنند ، هرگز آسمان تاریک یا راه شیری را ندیده اند. این فقط برای انسان مضر نیست ، بلکه برای گیاهان ، حیوانات و حشرات که در اثر آلودگی نور مختل می شوند نیز مضر است.

اگر در خانه یک عاشق جوان عاشق هستید ، می توانید در یک پروژه علمی به نام شرکت کنید گلوب در شب که هدف آن ایجاد یک جهان است اندازه گیری میزان آلودگی نوری در آسمان شب ما

برای این آزمایش علمی ، می توانید مشاهدات را فقط با استفاده از تلفن هوشمند شروع کنید. تاریکی آسمان را با تعداد ستاره هایی که می بینید مشخص خواهید کرد. و می توانید برای کمک به ثبت داده های بهتر ، یک متر سنجش کیفیت آسمان را از طریق این پروژه تهیه کنید.


شرکت کنید: آلودگی نور را در جامعه خود اندازه بگیرید


کیفیت آب را اندازه گیری کنید

خاکی

(اعتبار: EarthEcho Water Challenge)

بیش از 1.5 میلیون داوطلب از سراسر کره زمین در حال حاضر در یک آزمایش علمی برای ردیابی - و محافظت - از آبراه های زمین شرکت می کنند. تلاش علم شهروندی را می نامند EarthEcho Water Challenge، و این باعث شده است که کاربران یک کیت تست آب را با قیمت 25 دلار خریداری کنند ، سپس شروع به جمع آوری اطلاعات اولیه آب کنند.

داوطلبان مواردی مانند وضوح آب ، دما ، pH و اکسیژن محلول را ثبت می کنند. این داده ها به یک پایگاه داده بزرگ متصل می شوند ، جایی که برای تحقیقات علمی واقعی و کمک به محافظت از آبراه ها مورد استفاده قرار می گیرند.


شرکت کنید: به زمین چالش آب اکو بپیوندید


ویتامین C موجود در آب خود را مطالعه کنید

اسکوربوت فضا

پروژه علمی شهروندی Space Scurvy از داوطلبان می خواهد محتوای ویتامین C آب آنها را اندازه گیری کنند. (اعتبار: Space Scurvy)

با بازگشت به دوران طلایی قایقرانی ، ملوانان نگران بودند که به اسکوربوت مبتلا شوند. کمبود ویتامین C در طول سفرهای طولانی می تواند باعث ایجاد مشکلات بهداشتی شود. اسکوربوت شما را ضعیف می کند ، باعث مشکلات پوستی و بیماری های لثه می شود و بهبود آن را دشوار می کند. اسکوربوت حتی می تواند شما را بکشد. این فقط یک نگرانی قدیمی نیست. کاشفان فضایی آینده هنگام حرکت برای کشف منظومه شمسی ، باید نگران ویتامین C باشند. و این زاویه ای است که توسط یک پروژه علمی سرگرم کننده شهروند به نام استفاده می شود اسکوربوی فضایی.

این پروژه از دانش آموزان می خواهد تا از وسایل خانه برای آزمایش ویتامین C آب میوه های موجود در مدارس و خانه هایشان استفاده کنند. دستیابی به ابزارهای لازم برای این آزمایش علمی باید آسان باشد و سایت برای شما سرگرم کننده و دستورالعمل های ساده ای را دنبال می کند.


شرکت کنید: ویتامین C را برای پروژه اسکوروی فضایی اندازه گیری کنید


توجه: برخی از این پروژه ها وابسته به SciStarter هستند و شما می توانید با اضافه کردن نام کاربری خود در بخش "اطلاعات و تنظیمات" در داشبورد SciStarter ، اعتبار مشارکت خود را کسب کنید.

بازی انفجار هات بت
بازی انفجار hotbet
سایت بازی انفجار شرط بندی

سایت انفجار هات بت : Cropland vs Climate Change: A Conversation with Wolfgang Busch


سایت انفجار هات بت hot bet

For billions of years, plants and their ancestors, the cyanobacteria, have been powerful agents of change on Earth. They pumped out oxygen and squirreled away carbon dioxide, transforming the chemistry of the biosphere. They colonized land and allowed animal life to follow, changing the course of evolution.

Now molecular biologist Wolfgang Busch wants to recast plants into agents of stability, offsetting the tremendous amount of climate-warming carbon dioxide that humans are pouring into the environment. As part of the Harnessing Plants Initiative at the Salk Institute in La Jolla, California, Busch is working on a bold scheme to modify major crop plants so that they grow deeper, bigger root systems, leaving those carbon-rich roots embedded in the soil after harvest time. While we humans get to work cutting back on our carbon emissions, the plants will be busily lending a hand.

A fundamental challenge with this idea is that the shallow roots of crops normally rot and release much of their carbon over the course of the year. The Harnessing Plants team, under the direction of Joanne Chory, has come up with a clever solution. The researchers are modifying plants so that they produce suberin (the primary ingredient in cork) in their roots. Suberin stubbornly resists decomposition, so the roots masses of these "Salk Ideal Plants" could remain in the soil for an extremely long time without sending their carbon back into the air.

Many different parts of the plan have to come together just right for the Harnessing Plants Initiative to work. The plants have to bury carbon efficiently and effectively. The modified crops have to provide all the same seed yield as before. Farmers need to embrace these crops on a global scale. And the rest of the world still needs to keep working on cutting carbon emissions, since plants alone won't save our bacon.

On the other hand, the humongous scale of agriculture provides a unique opportunity for large-scale decarbonization. Busch and his colleagues are therefore plowing full-speed ahead (with some COVID speed bumps along the way) to see whether carbon-sequestering corn and wheat can help us turn down the heat from climate change while also recharging the planet's carbon-depleted soils. An edited version of my conversation with Busch follows.

What drew you to the idea of using plants as a way of burying carbon dioxide in the ground?

I've been conducting research on the genetic and molecular basis of root growth since a long time. I started my own lab almost 10 years ago in Vienna. Then I moved three and a half years ago to the Salk Institute. My main interest has long been the factors in plant genes that determine whether roots grow deep or shallow, and how they respond to the environment.

Just around the time when I was negotiating with the institute, Elizabeth Blackburn [Salk's president at the time] asked the faculty, “What's the most important question that you'd like to address with your fundamental research?” The plant faculty group came up with an answer after considering: Plants are very good at catching carbon, so they thought about how to make this ability useful for addressing climate change. Which they thought, and I thought, was the world’s most pressing problem.

And that fit in with the work you were already doing?

It was a very good coincidence. The main effort at Salk [the Harnessing Plants Initiative] is related to the root system. We're trying to put more carbon in the root system, to make it deeper with more root mass, and to produce molecules such as suberin that keep the carbon longer in the soil. It fits very well my interests. I have been worried about climate
change since I was in middle school. The Harnessing Plants Initiative gives us all the opportunity to merge our research expertise with what we consider the most pressing problem.

Lots of people talk about planting trees, but this is the first I've heard of using crops to fight climate change. Where did the idea come from?

We had an evolving thought process. At first, we thought about using plants to sequester carbon on marginal lands, and we focused on the things that can grow that can grow on those marginal lands. We would do a good thing for the soil there, and for carbon sequestration.

But soon we realized that it's all about acreage. Focusing on [small amounts of] marginal land, we'd have only a small potential to increase its ability to sequester carbon. Plus, every plant species is different in its lifestyle, and if you have to work with the genetics of many different a species, it's a lot of effort.

Then it became obvious that we should be focusing on crops, because there are only a handful of species that populate a vast area. There's more than 600 million hectares worldwide for the four most prevalent crops. There’s also an existing distribution system. You already have people planting and updated seeds every year. You already have a system of incentives that are market-driven, but also government-driven, like crop insurance.

Each year, human activity releases 18 gigatons more carbon dioxide than the Earth can absorb. Enhanced plants could take up some of that excess. (Credit: Salk/HPI)

Human activity releases 18 gigatons more carbon dioxide than the Earth can absorb. Enhanced plants could take up some of that excess. (Credit: Salk/HPI)

With all of that acreage to work with, how much could re-engineered crops do to offset human carbon emissions?

We did a back of the envelope calculation. Taking into account published biomass data and the acreage of the planted crops, how much biomass do they yield above ground? Taking into account root to mass fractions, how much of the plant is root and how much is shoot?

We ran these numbers on five target crops that we think we can deal with: corn, soy, wheat, rice, canola. We considered that at some point in the future, 70 percent of the target crops could be enhanced for carbon-sequestration traits. Then we asked, what would happen if we could stabilize 30 percent of the biomass in the root mass?

If you run the numbers, you end up with 5.5 gigatons of CO2 [per year], which is roughly 30 percent of the annual surplus [anthropogenic emissions] that is leaked in the atmosphere. I have to say, this is just a very rough calculation, but it showed us that if we could make plants better, it would have a global impact. Even if only 10 percent of the biomass is stabilized, you have 1.8 gigatons [of CO2 sequestered].

Essentially, it looked like we could offset 10 percent to 30 percent of the surplus of CO2 that is currently emitted in the atmosphere each year. So, that was to us encouraging.

Those are huge numbers, but to get there you’d also have to make a huge change in the crops we grow. What are the steps to make that happen?

That, basically, is the question driving us. We and others have to do much more research to know how much can we actually sequester. There are so many unknowns. We need to know the residence time of carbon [how long it stays buried]. Soil chemistry and local microbiomes will play a role.

We know that the [plant root] traits that we are working on can make a difference, but we want to get to more quantitative models. We’ve started field research — collaborations
with soil scientists, soil biochemists, soil geochemists — to systematically study these questions. Time is short, so we are developing our [engineered plant] traits and coming up with a better quantification at the same time.

This month we are starting two field trials. We wanted to have more, but COVID makes it really hard. Next year we want to have 10 field sites, and then 15, maybe more, depending on whether we can get additional funding. We will be planting our first plants in a couple weeks. One of our field trials will be located in Yuma, Arizona; one will close to the Central Valley in California. Those are with commercial partner field sites. In the long term, we want to work with a couple of universities on this.

Plants absorb CO2 as they grow, then release it as they decompose. Engineered "ideal" plants would store carbon for many decades in deep roots. (Credit: Salk/HPI)

Plants absorb CO2 as they grow, then release it as they decompose. Engineered "ideal" plants would store carbon for many decades in deep roots. (Credit: Salk/HPI)

What about the central issue of how long the carbon stays buried? Can cropland hold the carbon in place long enough to be useful?

So, we know from the literature that deeper rooting leads to slow decomposition rates. And suberin or potentially other stable compounds go into long-lived carbon pools, which can have interactions with the soil minerals. These pools are considered to be stable from decades to centuries.

Centuries! I had no idea.

The root depth and the root depth distribution are important factors in how much carbon you can put into the long-lived carbon fractions in the soil, including suberin. We know it will be dependent on soil chemistry. The quantities and the residence time [of the buried carbon] will very much depend on these variables. That’s why we need to get the experiments going, to be able to quantify these things better.

Right, I was also wondering about total quantity of carbon that farmland can absorb. Can you keep burying more carbon there, year after year?

One fundamental consideration is that the soil carbon content has been reduced dramatically over the past century in industrialized, monoculture agriculture. We know there's a huge potential, because if the soil carbon was there before, we can at least replenish it. I can't give you a specific number until we do more modeling. But there is definitely many years of potential carbon sequestration that can happen.

How far along are you in developing and testing the engineered, deep-root plants you would need for agricultural carbon sequestration?

In the first year [of field experiments], we are not planting any genetically changed plants. We are basically taking crops that we know and quantifying different properties of rooting under field conditions. We estimate that our first [suberin-enhanced] test lines will hit the field site next year. The bulk of our studies of the potential of our changes will come in three years, say.

Have you done studies yet to make sure that suberin-enhanced crops are just as good as the ones the farmers are planting now — similar in yield, quality and so
on?

That's a very important and interesting question. What we are currently trying to do is to have a first pass at answering these questions with the help of our collaboration partners. We are looking to see whether there are trade-offs.

A trade-off that one would be worried about would be the root mass to yield allocation [with the increase in root mass coming at the cost of the harvest]. I think there is ample evidence from the literature that it’s not a fixed trade-off. We’re going to try a lot of different strains. We're going to evaluate the genetic recipe to store more carbon in the roots, and at the same time we will also measure the yield.

Despite COVID, we just finished the construction of a 10,000-square-foot greenhouse that will allow us to grow the crops we are interested in — corn, soy, wheat, rice, canola — in field-like conditions. Not true field condition, but field-like.

Wolfgang Busch (right) with his postdoc Takehiko Ogura, examining one of his green test subjects. (Credit: Salk Institute)

Wolfgang Busch (right) with his postdoc Takehiko Ogura, examining one of his green test subjects. (Credit: Salk Institute)

Let’s be optimistic and assume the experiments go well. How do you get farmers planting carbon-sequestering crops on the scales needed to have a meaningful impact?

We have started talking to many different agribusiness companies. We are all active scientists in the [Harnessing Plants] initiative. We get invited to talk a lot, we go to a lot of conferences. Most of the companies in this space are very aware of our activities. Some of them have expressed interest in talking more about the specific issues that are important to them.

We know we won’t get the scale we need without partnering with big seed companies and big ag [agribusiness]. Without seed companies that will allow us to distribute seeds to the farmers, and without the farmers who are interested, this project will never fly. We’re also talking to NGOs [non-governmental organizations], because some crops and some parts of the world are not dominated by the big ag companies. We’re trying to spread the word so that NGOs and companies come to us, but we are also talking to as many of them as we can, to see if we can get together.

In the future, there might be market incentives when it comes to things like carbon credits or other ways that governments might reimburse farmers to store carbon in the soil. We’re
exploring all this, because this is more than just a science project. We really want this to succeed.

What about the consumer side? I’m picturing a future in which some customers might seek out products that have a stamp that says “this was made with greenhouse-fighting crops” or something like that.

That would be wonderful if it could be a consumer choice. We are thinking about this, too.
We have this term, the “Salk ideal plant.” It would be wonderful if that would be a label that consumers at some point could say, "Okay, I'm going to make this choice."

How does the Harnessing Planet Initiative fit in with related concepts, like using partially burned plants (biochar) to increase the carbon content of soils? Are these
potentially synergistic approaches?

Absolutely. Just before the COVID lockdown in California, we had a conference called Plant
Carbon Drawdown 2020
at Salk. We wanted to bring together scientists who think about all these different solutions for sequestering carbon, like biochar, enhanced rock weathering, forestry, and enhanced carbon absorption in the oceans and in wetlands.

A lot of these approaches could be important. We just come at the issue from a genetics
perspective because genetics has revolutionized agriculture multiple times. There's a huge potential to make a global impact by changing plants in a manner that's beneficial for humans. But then, everything else, like no-till agriculture [allowing more organic material
to stay in the ground], and supplementing soils with different materials, is also wonderful. The more approaches, the better.

Who is supporting this type of research? Do you get any state or federal funding?

Not yet. We're reaching out to funding agencies to see if that would fit in. The [government] funding is not currently structured in a way that you could say, "Oh, we want to do carbon sequestration using plants." We’re pretty much ahead of the curve. But we're hoping that by providing data and evidence that we can actually do it, we make it possible for the federal government to spend money on this, and to allow other groups to work on this.

We were lucky to get Audacious funding [funded by the TED nonprofit] last year: a large grant to do what we think we have to do, and to show others that there is a potential. Part of where I see us as hopefully having a big impact is to show not only scientists, but also potential funding agencies and the government that there's something else [for agricultural funding] beyond crop yield and stress resilience. That we should, as a society, put money into this because it's really important, and also realistic.

Your idea to remake agricultural crops around the globe is, as you say, rather far ahead of the curve. What are the obstacles you’re most concerned about?

I think the main unknown is, if we change the crop plants, will there be a trade-off? Will there be something that a farmer will not like about it? Until we have the data, we don't know. But we know that we don't need to change the traits radically. Even a small improvement would help. We think that there's not a lot of question that we can make a large impact just by making roots deeper and having more suberin in them. So, we are optimistic about that.

Another unknown is whether governments will be convinced that addressing climate change is something important. Will they take real action on changing the incentives in our systems to make a positive impact?

Personally, I hope there will be an incentive system for storing carbon in the soil, and good protocols for quantifying this. It really depends on governments all around the planet. There are already a lot of incentives given to farmers in the big agricultural regions; it's just a shift in the type of incentives. Countries could say, "We don't really care about providing incentives for drawing down carbon." That's a risk. On the other hand, I'm hopeful, because it seems that governments are more and more willing to think about this.

Clearly you wouldn’t be devoting your energy to a project like this if you weren’t fundamentally hopeful the world will step up and address climate change.

Yeah. We are all really enthusiastic and motivated here! I'm thrilled to be doing this every day.


For more science news and ideas, follow me on Twitter: @coreyspowell



بازی انفجار هات بت
بازی انفجار hotbet
سایت بازی انفجار شرط بندی

سایت انفجار : مراقب باشید: اجسام در جهان بزرگتر از آن هستند که به نظر می رسند


بازی بوم شرطی:بازی انفجار

در حدود 4 میلیارد سال دیگر ، کهکشان آندرومدا با کهکشان ما ، کهکشان راه شیری برخورد خواهد کرد و انفجار درخشان شکل گیری ستارگان را به وجود می آورد. این دقیقاً خبر فوری نیست (با فرض اینکه هر اتفاقی که میلیاردها سال در آینده رخ دهد را می توان از هر نوع “اخبار” دانست). ستاره شناسان از دهه ها پیش در مورد برخورد قریب الوقوع می دانند ، بسیاری از داستانهای مشهور در مورد آن بحث کرده اند و تیمی که با تلسکوپ فضایی هابل کار می کند حتی تصاویر زیبایی از این آتش سوزی قریب الوقوع را در کنار هم قرار داده است.

اما یک ماجرای غیرمنتظره در داستان وجود دارد.

در اوایل این هفته ، محققانی که روی یک پروژه نقشه برداری آسمان به نام AMIGA کار می کردند گزارش دادند که مراحل اولیه برخورد آندرومدا و راه شیری مدتها قبل از رویداد اصلی اتفاق می افتد. برای تماشای سر و صدا کهکشان لازم نیست 4 میلیارد سال صبر کنید. با کمی تقویت بینایی می توانید شاهد وقوع آن باشید همین الان… زیرا برخورد آندرومدا و راه شیری از قبل آغاز شده است.

دلیل اینکه این برخورد چند میلیارد سال زودتر از موعد مقرر رخ داده این است که کهکشان آندرومدا بسیار بزرگتر از آن است که به نظر می رسد. قطر دیسک درخشان و پرستاره کهکشان حدود 120000 سال نوری است و کمی بزرگتر از کهکشان راه شیری است. در سالهای اخیر ، مطالعات عمیق در مورد آندرومدا با استفاده از تلسکوپ های غول پیکر کاک در هاوایی ، جمعیت گسترده ای از ستاره ها را نشان داد که قطر کل کهکشان را به حدود 200000 سال نوری کشانده اند. با این وجود این در مقایسه با آخرین مطالعه هیچ چیز نیست.

نیکولاس لنر از دانشگاه نوتردام و همکارانش تشخیص دادند که هاله آندرومدا – پاکت بیرونی آن از گاز بسیار نازک و داغ ، مانند جو کهکشانی – تا 2 میلیون سال نوری از مرکز آن فاصله دارد. تیم AMIGA همچنین مشخص کرد که هاله به دو لایه تقسیم می شود ، یک لایه داخلی که با انفجارهای ابرنواختر هم زده می شود و یک لایه بیرونی که بسیار نرم و آرام است. در سال های آینده ، گاز حاصل از هاله به آهستگی به آندرومدا می بارد و به تشکیل نسل های بعدی ستاره کمک می کند.

کهکشان راه شیری از نظر اندازه و ساختار به آندرومدا شباهت دارد و هاله کهکشان ما نیز تقریباً مشابه است. قلب به قلب ، آندرومدا 2.5 میلیون سال نوری با راه شیری فاصله دارد. اگر هر کهکشان هاله ای داشته باشد که از هر جهت 1 تا 2 میلیون سال نوری گسترش یابد ، لمس این دو اجتناب ناپذیر است. ادغام بزرگ در حال انجام است.

اگر بتوانید گستره کامل کهکشان آندرومدا را مشاهده کنید ، به طرز حیرت انگیزی در آسمان بزرگ به نظر می رسد. دیسک کهکشان به صورت لکه ای فازی با عرض تقریباً یک چهارم درجه (تقریباً نیمی از عرض ماه کامل) با چشم غیر مسلح و کمی بیشتر از دوربینی به نظر می رسد. تصاویر با نوردهی طولانی که از طریق تلسکوپ گرفته می شود ، بازوهای مارپیچی ضعیف و بیرونی را نشان می دهد که اندازه آن را تا اندازه ای بیش از سه درجه در عرض افزایش می دهد.

با استفاده از نور 43 اختروش دور ، ستاره شناسان توانستند هاله عظیمی را که در اطراف کهکشان آندرومدا و دیگر کهکشان های دیگر در کیهان وجود دارد ، نقشه برداری کنند. (اعتبار: NASA / ESA / E. Wheatley)

با استفاده از نور 43 اختروش دور ، ستاره شناسان توانستند هاله عظیمی را که در اطراف کهکشان آندرومدا و دیگر کهکشان های دیگر در کیهان وجود دارد ، نقشه برداری کنند. (اعتبار: NASA / ESA / E. Wheatley)

هاله آندرومدا حتی از بزرگترین تلسکوپ ها به طور مستقیم قابل مشاهده نیست. لنر مجبور شد با تماشای نور 43 کوازار دور که از بخشهای مختلف هاله می درخشد ، آن را به صورت شبح مطالعه کند. اما اگر چشمان شما بتواند درخشش پراکنده را از بین تمام آن گازهای گرم و حباب در اطراف آندرومدا تشخیص دهد ، بیش از 60 درجه عرض به نظر می رسد: به طور کامل دیده می شود ، کهکشان آندرومدا بیش از یک سوم مسیر آسمان را کشیده است!

شهود انسانی به شما می گوید که اجرام نجومی دور باید در آسمان کوچکتر از اجسام مجاور ظاهر شوند. اما شهود هنگام برخورد با مقیاس ها و ساختارهای ناشناخته جهان دوردست ، معمولاً راهنمای شنیعی است. در منظومه شمسی ما فقط خورشید ، ماه و ستاره دنباله دار گاه به گاه با چشم غیر مسلح قابل مشاهده هستند. سیارات فقط نقطه هستند. چشم خود را به یک تلسکوپ بگذارید و می توانید سیارات را به دیسک های کوچک گسترش دهید ، اما قمرها و سیارک ها نقطه هستند. فراتر از منظومه شمسی ما حرکت کنید تا به ستاره های دیگر نگاه کنید ، و شما … نقاط بسیار بیشتری خواهید گرفت.

هرچند حتی دورتر بروید و همه چیز تغییر می کند. با افزایش مقیاس فاصله ، مقیاس اجسام موجود در آنجا حتی سریعتر افزایش می یابد ، بنابراین بسیار بزرگتر به نظر می رسند. کهکشان راه شیری یک مورد دراماتیک است که به آن اشاره دارد. به عنوان نواری از نور قابل مشاهده است که کل آسمان را دور می زند. حتی اگر آنها هزاران سال نوری با ما فاصله داشته باشند ، بازوهای کهکشان ما بسیار بزرگتر از هر ساختار قابل مشاهده ای در منظومه شمسی هستند.

با دور شدن از زمین ، این الگو ادامه می یابد. نزدیکترین خوشه اصلی کهکشان ، خوشه Virgo است که شامل حدود 1500 کهکشان است. آنقدر وسیع است که کل صورت فلکی را پر می کند و از آن پس نامگذاری شده است. خوشه Virgo بخشی از یک گردهمایی بزرگتر ، Supercluster Virgo است که شامل راه شیری ما است. Supercluster Virgo ، به نوبه خود ، زیرمجموعه ای از ابرخوشهرهای حتی بزرگتر به نام Laniakea ، یکی از بزرگترین ساختارهای جهان شناخته شده است.

لانیاکا چقدر بزرگ است؟ حتی اگر منطقه مرکزی آن حدود 250 میلیون سال نوری با ما فاصله دارد ، تقریباً تا نیمه آسمان امتداد دارد. “Laniakea” در هاوایی به معنای “آسمان عظیم” است و آنها شوخی نمی کنند.

برای انصاف در گوشه گوشه کوچک جهان ، باید اشاره کنم که من کمی تقلب کرده ام. در منظومه شمسی ما فقط اجسام منفرد با ساختار گسسته (جامد ، مایع ، گاز یا پلاسما) را در نظر گرفته ام ، اما در جهان دوردست محیط های گسترده کهکشان ها و مجموعه کهکشان ها را شامل شده ام. اگر همین استاندارد را برای منظومه شمسی اعمال کنید ، در اینجا هم همه چیز بزرگتر می شود.

گرد و غبار و یونهای دنباله دار NEOWISE از روی زمین به راحتی قابل مشاهده بودند ، حتی اگر خود دنباله دار (حفره) آنقدر کوچک بود که حتی تلسکوپ فضایی هابل هم نتوانست آن را حل کند. (اعتبار: NASA / ESA / STScI ، Q. Zhang ، Z. Levay)

گرد و غبار و یونهای دنباله دار NEOWISE از روی زمین به راحتی قابل مشاهده بودند ، حتی اگر خود دنباله دار (حفره) آنقدر کوچک بود که حتی تلسکوپ فضایی هابل هم نتوانست آن را حل کند. (اعتبار: NASA / ESA / STScI ، Q. Zhang ، Z. Levay)

به عنوان مثال ، دنباله دار روشن اخیر NEOWISE را در نظر بگیرید. قسمت جامد دنباله دار بسیار کوچک است و بیش از 5 کیلومتر عرض ندارد ، اما گاز و گرد و غباری که از ستاره دنباله دار جوشیده است – ردپای محیطی آن – یک میلیون بار دورتر گسترش یافته است. به تعبیری ، زمین نیز مانند یک دنباله دار عمل می کند. میدان مغناطیسی سیاره ما با ایجاد یک دم مغناطیسی که می تواند تا 10 میلیون کیلومتر دورتر از خورشید باشد ، یک اختلال مخروطی شکل در باد خورشیدی ایجاد می کند.

جرم مشتری 318 برابر جرم زمین است و همچنین دارای یک میدان مغناطیسی بسیار بزرگتر و قدرتمندتر است. این میدان در کنار هم ، بیش از 2 میلیون کیلومتر از کره زمین امتداد دارد. اگر این میدان با چشم غیر مسلح قابل مشاهده باشد ، تقریباً چهار برابر ماه کامل پدیدار می شود! و این فقط عرض است. مانند میدان زمین ، توسط مشتری خورشید به سمت یک دم طولانی به طول صدها میلیون مایل به سمت مشتری حرکت می کند. مغناطیسی مشتری بسیار عظیم است که می تواند تا مدار زحل امتداد یابد. وقتی اواخر امسال این دو سیاره به صف می شوند ، ممکن است دم مشتری دقیقاً در صورت زحل بچرخد.

در همین حال ، خورشید خود حبابی عظیم از پلاسمای مغناطیسی در اطراف خود ایجاد می کند که هلیوسفر نامیده می شود. این حباب سرانجام در برابر ماده محیط بین ستاره ای قرار می گیرد. لبه بیرونی این حباب که هلیوپاوز نامیده می شود ، 10 تا 20 میلیارد کیلومتر (دادن یا گرفتن) از همه جهات امتداد دارد. زمین و سایر سیارات در اعماق هلیوسفر می چرخند ، بنابراین می توان گفت که خورشید ما را از هر جهت احاطه کرده است.

روز یا شب ، هر جهت به بخشی از خورشید اشاره دارد. راه فراری نیست چشمان شما نمی تواند آن را ببیند ، اما ماموریت IBEX ناسا می تواند از هر طرف پاکت خورشیدی را که ما را احاطه کرده است ، مشاهده کند.

زمینه مایکروویو کیهانی بزرگترین چیزی است که می توانیم در جهان مشاهده کنیم. یا کوچکترین است؟ (اعتبار: ESA / Planck)

زمینه مایکروویو کیهانی بزرگترین چیزی است که می توانیم در جهان مشاهده کنیم. یا کوچکترین است؟ (اعتبار: ESA / Planck)

اما صبر کن یک ساختار کیهانی گریزناپذیر دیگری وجود دارد که کاملاً ما را احاطه کرده است: پس زمینه مایکروویو کیهانی ، تابش برجای مانده از انفجار بزرگ. در پس زمینه مایکروویو ، بسیار کوچک و بسیار بزرگ یکی می شوند. تابش به همه جا وجود دارد زیرا هر بخشی از فضای اطراف شما (از جمله آن بخشی که اکنون اتفاق می افتد) زمانی بخشی از بیگ بنگ بود.

هنگامی که جهان تازه هچ شده بی نهایت کوچک بود ، تابش در همه جا وجود داشت. 370،000 سال پس از انفجار بزرگ ، 370،000 سال پس از انفجار بزرگ ، هنگامی که به اندازه کافی خنک شد ماده و تابش به صورت جداگانه پیش رفت. و امروز ، 13.7 میلیارد سال بعد ، تابش هنوز هم در همه جا وجود دارد. هنگامی که ستاره شناسان تابش را ترسیم می کنند ، آنها در حال بررسی لبه قابل مشاهده جهان و در عین حال شروع فشرده گرم و متراکم آن هستند.

حداقل در این یک نمونه ، ممکن است بگویید که جهان بسیار (بسیار ، بسیار ، بسیار) کوچکتر از آنچه که به نظر می رسد ، است.


برای دریافت اخبار علمی و تأملات ، در توییتر مرا دنبال کنید: coreyspowell


بازی انفجار شرطی
سایت انفجار
سایت شرط بندی انفجار
سایت بازی انفجار

سایت بازی انفجار : در حال حرکت ، پرواز و پرتاب در سراسر منظومه شمسی

سایت معتبر بازی انفجار
بازی انفجار هات بت
بازی انفجار حضرات

اگر مانند اکثر مردم هستید ، خواب پرواز را دیده اید (مطالعات نشان می دهد که بیش از نیمی از ما این کار را انجام داده ایم). اگر به جهان کنجکاو هستید ، احتمالاً در مورد دیدن سایر سیارات نیز خواب دیده اید. و اگر می خواهید حدود نه ماه صبر کنید ، خوش شانس هستید – زیرا پس از آن ، دیگر نیازی به خواب دیدن نخواهید داشت.

خانمها و آقایان ، ناسا قصد دارد در مریخ پرواز کند.

مریخ نورد Perseverance که قرار است در 18 فوریه 2021 به زمین بنشیند ، یک هلی کوپتر به اندازه گریپ فروت به نام Ingenuity را که به شکم بسته شده است ، حمل می کند. با فرض اینکه همه چیز با لمس خوب پیش می رود ، استقامت حدود دو ماه در خانه جدید خود مستقر خواهد شد. سپس یک سپر کوچک از آوار آزاد می کند ، یک کابل برش مواد شیمیایی را شلیک می کند ، یک بازوی پر از فنر را از بند باز می کند و آگهی کوچک Ingenuity را آزاد می کند.

مریخ نورد پس از دور شدن از فاصله ایمن ، نبوغ برای شارژ باتری های شش لیتیوم یونی خود ، مانند یک پروانه تازه ظهور شده که بال های خود را خشک می کند ، نور خورشید را خیس می کند. سپس چرخانهای دوقلوی خود را تا دور 2400 دور در دقیقه خواهد چرخاند و یک سری پروازهای اکتشافی را در مریخ آغاز خواهد کرد. سرعت فوق العاده زیاد روتور ، لازم برای ایجاد بالابری در هوای نازک مریخ ، به این معنی است که هر یک از پروازهای Ingenuity مدت زیادی طول نخواهد کشید (به طور رسمی فقط 90 ثانیه) و نه خیلی دور (حداکثر 1000 متر). هنوز اصل موضوع است. اولین پرواز برادران رایت فقط 37 متر طول داشت.

نبوغ پیشینی به همان اندازه چشمگیر ایجاد می کند: اولین پرواز با نیرو در جهان فراتر از زمین. مطمئناً آخرین نخواهد بود.

چشم اندازان علمی و علمی تخیلی برای دهه ها ، حتی قبل از وجود ناسا و موشک های فضایی ، ایده هایی را برای پرواز در مریخ طراحی کرده اند. فیلم سال 1918 سفر به مریخ، یکی از قدیمی ترین فیلم های علمی-تخیلی ، به تصویر کشیده شده هواپیمای غول پیکر غول پیکر و مبهم. نازی سابق ناسا ، ورنهر فون براون ، یک کتاب نوشت طرح کلی برای یک سفر انسانی به مریخ ، که به طور برجسته شامل سفرهای هوایی در سیاره سرخ بود. چسلی بونستل ، هنرمند فضایی ، در نقاشی خود با عنوان «کاوش در مریخ» در سال 1953 به ایده های خود زندگی تجسمی بخشید. بنابراین جای تعجب نیست که مهندسان ناسا در حال حاضر هستند ایده های مزخرف درباره چگونگی “افزودن ابعاد دیگری به شیوه کاوش جهان در آینده”.

"کاوش در مریخ" - چسلی بونستل

“کاوش مریخ” توسط چسلی بونستل ، براساس ایده های ترسیم شده توسط ورنهر فون براون. (اعتبار: چسلی بونستل)

در واقع ، این خیلی فراتر از فقط است ایده ها. ناسا در حال حاضر یک بروشور خارج از جهان را نیز تأیید کرده و در دست توسعه دارد – یکی از آن حتی جسورتر از بالگردهای Ingenuity است. در آوریل 2026 ، آژانس برای راه اندازی برنامه ریزی شده است سنجاقک، یک octocopter مجهز به انرژی هسته ای (بله ، هشت روتور) ، در سفری هشت ساله به ماه غول پیکر کیوان زحل ، تیتان. Dragonfly پس از دست زدن به مزارع تپه های شنگری لا تیتان ، مجموعه ای جسورانه از سفرهای طولانی مدت را در پیش خواهد گرفت و اساساً هر بار که فرود می آید یک مأموریت کاملاً جدید را انجام می دهد.

قابلیت های سنجاقک کاملاً ویژگی های نبوغ را گرفتار می کند. تایتان وزن کمتری نسبت به مریخ دارد و جو آن 200 برابر ضخیم تر است و پرواز را در آنجا بسیار آسان تر می کند. همچنین ، Dragonfly منبع انرژی رادیوتراپی خود را نیز به همراه خواهد داشت ، بنابراین دیگر نیازی به تکیه بر روی برق انرژی از یک صفحه خورشیدی کوچک نخواهد بود. نتیجه خالص این است که ناسا انتظار دارد که هلی کوپتر تایتان در طی یک مبارزات تقریباً 3 ساله در کل 175 کیلومتر مسافت طی کند – و اگر از تلاش های گذشته ناسا قضاوت کنیم ، این اعداد بسیار محافظه کارانه دست کم گرفته می شوند.

سنجاقک روی تیتان ، 2034 - ناسا

سنجاقک همانطور که پس از فرود روی تایتان در سال 2034 ظاهر می شود. بروشور 450 کیلوگرمی هر بار که پایین می آید سطح آن را از طریق پاها نمونه می گیرد. (اعتبار: NASA / JHU-APL)

تیتان یک هدف جذاب برای این نوع اکتشافات است. این جهان عظیم ، تقریباً به اندازه سیاره عطارد است که در ترکیبات آلی سرد پوشانده شده است. متان و اتان به صورت باران می بارند ، در رودخانه ها جاری می شوند و در دریاچه ها جمع می شوند – یک چرخه هیدرولوژیکی متشکل از گاز طبیعی مایع به جای آب. تپه های شنی تیتان احتمالاً از ترکیباتی مانند تار تشکیل شده اند که بر فراز بستری از یخ آب به شدت منجمد می وزند. شیمی عجیب و غریب کربن که امروز در تیتان اتفاق می افتد ممکن است شبیه واکنشی باشد که قبل از ظهور حیات در 4 میلیارد سال پیش روی زمین رخ داده است. ما می خواهیم تا جایی که می توانیم از این مکان بی نظیر دیدن کنیم.

در حال حاضر ، هیچ مأموریت پرواز دیگری برای جهان های دیگر برنامه ریزی نشده است. اما پرواز تنها شکل جدید حمل و نقل فضا در حال توسعه نیست. در اجسام کوچک مانند ستاره های دنباله دار و سیارک ها ، جست و خیز یک روش کارآمد برای رفت و آمد است. واقعاً ، این تقریباً تنها راه دور زدن است ، زیرا جاذبه سطح بسیار کم است.

آژانس فضایی اروپا فیلا لندر پس از آنکه نتوانست خود را به سطح خود برساند ، ناگهان روی ستاره دنباله دار 67P یک هاپ زد. فضاپیمای Hayabusa-2 آژانس فضایی ژاپن سه قیف فعال را روی سیارک ریوگو ریخت. (من نوشتم الف حساب جداگانه کاوشگر Hayabusa-2 قرار ملاقات بوسه و گزاف گویی خود را برای جمع آوری نمونه ها با سیارک انجام داد. OSIRIS-REx ناسا در شرف انجام مانوری مشابه با سیارک بنو است. اکتشافات Martain Moons ژاپن (MMX) کاوشگر بار دیگر بوسه و گزاف گویی را در ماه مریخ Phobos حدود سال 2025 انجام خواهد داد.

اشکال پیچیده تری از پرش فضایی ممکن است به زودی ارائه شود. فیل متزگر در دانشگاه فلوریدا مرکزی است آزمایش کردن رباتی به نام WINE که از یک ستاره دنباله دار یا سیارک بازدید می کند ، از سطح آن آب استخراج می کند و از آن برای اجرای یک سری پرش های مجهز به بخار استفاده می کند. ناسا اخیراً بودجه توسعه مفهومی مشابه به نام گنجشک، که می تواند در سطح یخی قمر مشتری مشتری اروپا پرش کند.

آینده ای برای بالون زدن در دنیای دیگر نیز می تواند باشد. شوروی قبلاً در این نوع حمل و نقل پیشگام بوده است کاوشگر بالون وگادر سال 1985 در جوی بالایی ونوس مستقر شد. در صورت تأیید ناسا کاوشگر جدید ونوس – همانطور که من با جدیت امیدوارم که چنین باشد – یک آزمایش بالون نسل جدید می تواند در دهه آینده در سراسر کره زمین شناور شود.

هرکدام چرا در آنجا توقف کنیم؟ من قبلاً اشاره کردم که تیتان دارای دریاچه هایی است که می تواند مکان های اصلی یک قایق فضایی یا زیردریایی فضایی در آینده باشد. ناسا به طور جدی پیشنهادی برای قایق تایتان (ماموریت TiME) اما آن را به نفع ناوشکن Mars InSight منتقل کرد. هنوز هم ، این کانسپت می تواند به راحتی بازگشت کند. همچنین مفاهیمی در صفحه نقاشی برای وجود دارد زیردریایی تایتان و یک دستگاه تونل زنی در اروپا.

حتی وجود دارد آزمایش کردن در حال انجام است که می تواند امکان پیمایش در اقیانوس های اروپا را فراهم کند ، اگر این دستگاه تونل سازی بتواند یخ ها را بشکند. اگر آرزو دارید مانند ماهی شنا کنید ، این ماموریت برای شما خواهد بود. در زیر پوسته یخی خود ، اروپا بیش از مجموع اقیانوس های زمین دارای آب است. ممکن است در زیر دریچه های آتشفشانی وجود داشته باشد که باعث گرم شدن و بارور شدن اقیانوس می شود. بسیاری از اخترشناسان اکنون اروپا را محتمل ترین مکان برای یافتن زندگی در منظومه شمسی می دانند.

پرواز بر روی مریخ در مقایسه با سفر به اروپا ، 10 کیلومتر یخ شکسته و اکتشاف اقیانوس مشکی زیر زمین ، نسیم است. اما اگر ما می توانیم بر این چالش عظیم … لعنتی ، آنچه می یابیم می تواند به خوبی خطرات رسیدن به آنجا را داشته باشد.


برای اخبار علمی بیشتر ، من را در توییتر دنبال کنید: coreyspowell



بازی انفجار
بازی انفجار شرطی