سایت انفجار هات بت : AVer Europe برای ساده سازی روند پخش مستقیم ، دوربین های جدید PTZ را با فناوری NDI Pro AV به روز می کند


سایت انفجار هات بت hot bet

AVer Europe از ادغام دوربین های بزرگ زاویه دار با قابلیت بزرگنمایی استاندارد ویدیویی NDI® در جهان برای ارائه فرصت های پیشرفته Pro AV به بازار انگلیس خبر داده است.

مدل های جدید PTZ310N و PTZ330N دارای یکپارچه سازی استاندارد ویدیویی NDI® NewTek است که دوربین ها را قادر می سازد با تأخیر کم ، محتوای با کیفیت بالا را برقراری ارتباط ، تحویل و دریافت کنند ، این فریم نیز دقیق است و برای تعویض در یک محیط تولید زنده مناسب است.

استاندارد NDI® امکان تعامل بین سیستم های کنترل مختلف و سخت افزار دوربین AVer Europe را برای ضبط و پخش مستقیم وجود دارد. کاربران می توانند جریان کاری IP قدرتمندی را در تمام م throughoutلفه های تنظیمات تولیدی خود از طریق یک کابل ایجاد کنند تا اینکه مجبور شوند هر منبع ویدیویی یا صوتی را مستقیماً به یک روتر SDI متصل کنند ، با صرفه جویی در وقت و هزینه قابل توجهی از طریق افزایش کارایی.

این قابلیت جدید همراه با بزرگنمایی قدرتمند ، حرکت روان و تصویربرداری با کیفیت بالا که توسط دوربین های PTZ AVer Europe ارائه شده است ، موسسات آموزش عالی را قادر می سازد تا سخنرانی های کلاس را انجام دهند و رویدادهایی مانند Ted Talks یا مراسم فارغ التحصیلی را پخش کنند. این دوربین ها همچنین پوشش جوایز مهم ، کنفرانس های مطبوعاتی و نمایشگاه های تجاری را در تجارت تسهیل می کنند.


Rene Buhay ، معاون فروش و بازاریابی AVer Europe توضیح می دهد: "این نسخه پیشرفته برای PTZ310N و PTZ330N کاربران را قادر می سازد تا به دامنه جدیدی از قابلیت های ضبط و پخش مستقیم رویدادها در داخل آموزش و تجارت دسترسی پیدا کنند." "با ادغام NDI HX2 با ویژگیهای پیشرفته موجود در محدوده PTZ ، ما در حال بهبود فرآیندهای Pro AV برای تولیدکنندگان محتوا در سراسر جهان هستیم."

PTZ310N و PTZ330N از AVer Europe از یک فوکوس خودکار قدرتمند برخوردار هستند که کیفیت تصویربرداری زنده ، 1080p / 60fps را تقریباً در هر محیط نوری حفظ می کند. علاوه بر بزرگنمایی نوری 12X / 30X ، دوربین ها حرکات دقیق و ثابت پان / شیب تا 0.1 درجه در هر مرحله را ارائه می دهند.

با عملکردهای هوشمند داخلی ، دوربین های تازه ارتقا یافته AVer Europe از قابلیت تشخیص چهره برای تنظیم میدان دید استفاده می کنند و می توانند به طور خودکار ارائه دهندگان را از طریق فریم های از پیش تعیین شده ردیابی کنند و نیازی به اپراتور دوربین را از بین ببرند.

بازی انفجار هات بت
بازی انفجار hotbet
سایت بازی انفجار شرط بندی

سایت انفجار : این 5 فرمانروای باستان جهان را تغییر دادند. اما اجساد آنها پیدا نشده است


بازی بوم شرطی:بازی انفجار

همانطور که جاذبه های گردشگری می روند ، مکان های استراحت نهایی افراد مشهور امتیاز بالایی در لیست دارند. فقط از سرایدارها در ابی وست مینستر، جایی که قبور پادشاهان ، ملکه ها ، شاعران و دانشمندان (از جمله نیوتن ، داروین و هاوکینگ) در طول سال ها میلیون ها بازدید کننده داشته است. و حتی ما را از Graceland شروع نکنید ، جایی که قبر الویس تا 750،000 زائر را می بیند. در سال.

اما وقتی به گذشته باز می گردید ، متوجه می شوید که مکان های استراحت نهایی بسیاری از شخصیت های بزرگ به طور مرموزی از دست رفته اند. در اینجا چند نفر وجود دارد که زندگی آنها به خوبی به خاطر سپرده می شود ، در حالی که مکان های دفن آنها از بین رفته است.

بودیکا ، ملکه شورشی

Boadicea Haranguing the انگلیسی ها (به نام Boudicca یا Boadicea) توسط جان اوپی

ملکه بودیکا در نقاشی جان اوپی ، Boadicea Haranguing the انگلیسی ها. (اعتبار: دامنه عمومی / ویکی مدیا)

هنگامی که رومی ها انگلیس فعلی را فتح کردند ، در حدود سال 43 م ، به پراسوتاگوس ، رئیس قبیله سلتیک ایکنی ، اجازه دادند که همچنان بر مردم خود حکومت کند. اما به محض مرگ پراسوتاگوس ، در سال 60 م ، همه شرط بندی ها خاتمه یافت. رومی ها نه تنها سرزمین ایکنی را مصادره و دولت روم را تحمیل کردند ، بلکه بیوه پراسوتاگوس ، بودیکا (یا بودیکا) را شلاق زدند و دختران وی را مورد تجاوز قرار دادند. به زبان ساده ، این یک اشتباه بود.

ملکه ظلم شده ائتلافی از قبایل شورشی را رهبری کرد که دو شهرک رومی را از بین برد و تقریباً رومی ها را از جزیره خارج کرد. در پایان ، اما ، بودیکا در جنگ در سال 61 م شکست خورد. به گفته تاسیتوس مورخ رومی ، وی برای جلوگیری از دستگیری خود را مسموم کرد. کاسیوس دیو ، یکی دیگر از مورخان آن زمان ، گزارش می دهد که وی بر اثر زخم های جنگ درگذشته است.

به هر حال او درگذشت ، هیچ کس نمی داند چه بر سر بدن او آمده است. برخی ادعاها (نسبتاً وحشی) مبنی بر دفن وی در زیر ایستگاه King's Cross در لندن وجود دارد. به احتمال زیاد قبر او ، اگر وجود دارد ، جایی در نزدیکی Shropshire باشد ، جایی که سرانجام رومیان او و نیروهایش را شکست دادند. در هر صورت ، حتی اگر کسی استخوان هایی را که ممکن است از استخوان بودیکا باشد ، کنده کند ، بعید است که ما به طور قطعی بدانیم. گاهی اوقات می توان DNA را از بقایای باستانی جدا کرد تا افراد را شناسایی کند. اما لیندزی باستر ، باستان شناس دانشگاه یورک ، متخصص در عصر آهن بریتانیا ، توضیح می دهد که ، برای اثبات قطعی ، باید بقایای آن به خوبی حفظ شود و برای مقایسه نیاز به یک اقوام مدرن داریم. بعید به نظر می رسد که در مورد بقایایی که متعلق به بودیکا هستند نیز چنین باشد.

این بدان معنا نیست که ملکه جنگجو فراموش شده است. بودیکا برای زنان جنبش حق رای انگلیس به یک قهرمان تبدیل شد و مجسمه ای از وی امروز در لندن ایستاده است تا یادآوری استقلال انگلیس - و از همه مهمتر ، به طور کلی زنان.

اسکندر کبیر

351587153 شاتر استوک

تصویری از الکساندر کبیر در شهر تسالونیکی یونان. (اعتبار: Paul Shark / Shutterstock)

اسکندر با ترور پدرش ، فیلیپ دوم ، در سال 336 قبل از میلاد حاکم مقدونیه شد. این جنگجو 20 ساله به سرعت قدرت را در سراسر یونان تثبیت کرد و سپس حکومت خود را گسترش داد. او امپراتوری پارس را فتح کرد ، بیش از 70 شهر (البته از جمله اسکندریه) را تأسیس کرد و امپراطوری را که از یونان تا هند امتداد داشت ، منسجم کرد.

او همه اینها را در مدت بیش از یک دهه انجام داد. در سال 323 قبل از میلاد در سن 32 سالگی ، الكساندر ، احتمالاً بر اثر تب ، درگذشت. وی ابتدا در ممفیس به خاک سپرده شد ، سپس جسد وی را به اسکندریه منتقل کردند. برای چندین سال از مقبره مجلل او به عنوان یک خدا بازدید می کردند.

سپس در سال 356 م ، طبیعت کاری را انجام داد که ارتشهای پارسی نتوانستند. یک سونامی ، به دنبال آن یک سری زمین لرزه ها و افزایش سطح دریا ، برای شکست اسکندریه ترکیب شد. بیشتر آنچه آن زمان خط ساحلی بود ، اکنون زیر آب است. و آنچه در زیر آب نیست زیر زمین است. یک شهر جدید در بالای شهر قدیمی ساخته شد. مقبره اسکندر احتمالاً در زیر 12 فوت لایه خاک و تاریخ جدیدتر از بین رفته است - اگر تاکنون به دریا شسته نشده باشد.

در طول سال ها ، بسیاری از باستان شناسان حفاری هایی را به دنبال مقبره اسکندر انجام دادند ، اما موفقیت چندانی کسب نکردند. با این حال ، تکنیک های جدید باستان شناسی ، مانند توموگرافی مقاومت الکتریکی (ERT) ، سرنخ های جذابی را ارائه داده است. ERT از جریان الکتریکی برای تشخیص اجسام زیرزمینی استفاده می کند. یک تیم باستان شناسی که در اسکندریه کار می کند چندین ناهنجاری را پیدا کرده است که نشان می دهد ممکن است در محل استراحتگاه نهایی اسکندر بزرگ بسته شوند. اما تاکنون رمز و راز حل نشده باقی مانده است.

کلئوپاترا ، آخرین ملکه مصر

Retrato femenino (26771127162)

تصویری پس از مرگ از کلئوپاترا ، از رومن هرکولانوم ، ایتالیا ، مربوط به قرن اول میلادی. (اعتبار: gelngel M. Felicísimo / دامنه عمومی / ویکی مدیا)

کلئوپاترا ، آخرین فرعون ، سعی کرد پادشاهی خود را مستقل از روم حفظ کند. پس از مرگ جولیوس سزار ، وی با مارک آنتونی (که همچنین معشوق و پدر سه فرزندش بود) همکاری کرد تا اوکتاویان ، برادرزاده و وارث سزار را گسترش ندهد تا حکومت خود را به مصر گسترش دهد. کاملا سریال ، بله؟ در پایان ، او ناموفق بود. وقتی اوکتاویان غالب شد ، آنتونی خودکشی کرد. اندکی بعد ، چه در غم از دست دادن معشوقش (نسخه عاشقانه تر) و چه برای جلوگیری از تحقیر شکست و برده داری متعاقب آن (نسخه با احتمال بیشتری) کلئوپاترا خود را کشته است - با نیش یک آسپ ، به گفته پلوتارخ

کاسیوس دیو ، مورخ رومی به ما می گوید که اوکتاویان (که به زودی آگوستوس سزار خواهد شد) ، با لطف یک پیروز ، دستور داد کلئوپاترا را در کنار معشوق دفن کنند. اما کجا؟ احتمالاً اسکندریه ، اما در آن مشکلی نهفته است که شما از قبل از آن آگاه هستید. سونامی ، زمین لرزه و بالا آمدن سطح دریا طی سالهای گذشته خط ساحلی اسکندریه را ویران کرده است. منطقه ای که به احتمال زیاد ملکه و همسرش در آنجا دفن شده اند اکنون زیر آب است.

تیمی از باستان شناسان که در Taposiris Magna ، شهری در 30 مایلی غرب اسکندریه کار می کنند ، احتمال داده اند که مقبره ملکه در آنجا پیدا شود. اما شواهد کمی برای اثبات این ادعا وجود دارد. گلن گودنهو ، متخصص مصر در دانشگاه لیورپول ، می گوید شواهد مربوط به کلئوپاترا به این سایت تنها به سکه های حک شده با تصویر وی محدود می شود. این فقط تأیید می کند که از این مکان در زمان سلطنت وی استفاده شده است ، نه اینکه او ارتباط شخصی با مکان داشته باشد. آرامگاه ملکه غم انگیز مصر به عنوان یک رمز و راز باقی خواهد ماند.

آتیلا ، پادشاه هون ها

قطعه یوجین فردیناند ویکتور دلاکروا آتیلا

نقاشی آتیلا سوار بر اسب رنگ پریده. (اعتبار: Eugène Delacroix / Public Domain / Wikimedia Commons)

آتیلا از سال 440 تا 453 میلادی بر هون ها حکمرانی کرد و علی رغم شکست بسیاری از قبایل که امپراتوری روم را تهدید می کردند ، موفق شد خار بزرگی در چشم رومی ها باشد. پس از به ارث بردن امپراطوری که از کوههای آلپ تا دریای خزر امتداد داشت ، آتیلا با رومی ها معاهده ای را منعقد کرد ، که شامل پرداخت مبلغی به عنوان پول حفاظت از آتیلا بود. وقتی رومی ها هزینه نکردند ، آتیلا به شهرهایشان حمله کرد و آنها را غارت کرد. تصور می شود که حملات وی عامل مهمی در سقوط رم بوده است.

تاکتیک های رهبر هون چنان شدید و خونین بود که حتی امروز نیز ما از آتیلا به عنوان مترادف شرارت استفاده می کنیم. با کمال تعجب ، آتیلا در جنگ کشته نشد ، بلکه در رختخواب خود کشته شد. که در سقوط و سقوط امپراتوری روم، ادوارد گیبون ، مورخ ، مرگ وحشتناک و خونین آتیلا را توصیف می کند ، اگر به احتمال زیاد مرگ طبیعی است: سوراخ های بینی ، دوباره به ریه ها و معده برمی گردد. " مورخان آن زمان علت این امر را نوشیدن زیاد در جشن عروسی عنوان کردند.

داستان از این قرار است که جسد آتیلا در سه تابوت تودرتو ، یکی از آهن ، یکی از نقره و دیگری از طلا به خاک سپرده شد. مردانی که وی را به خاک سپردند کشته شدند بنابراین نتوانستند محل دفن را فاش کنند. اعتقاد بر این است که این قبر در مکانی در حال حاضر مجارستان است ، اما محل دقیق آن - تعجب! - هنوز یک راز است. اگر پس از مرگ وی ، به احتمال زیاد ، گور پیدا شده و به یغما رفته باشد ، ما هیچگاه از محل آرامگاه نهایی مردی که تقریباً امپراتوری روم را سرنگون کرد ، نخواهیم شناخت.

چنگیز خان ، حاکم مغولستان

711px- پرتره چنگیز آلبوم Yuan Emperor

چنگیز خان ، همانطور که در آلبومی مربوط به دوره یوان قرن 14 میلادی به تصویر کشیده شده است ، اکنون در موزه ملی کاخ ، تایپه ، تایوان واقع شده است. (اعتبار: Public Domain / Wikimedia Commons)

چنگیز خان تمام مغولستان را - مجموعه ای از دهها قبیله متخاصم - تحت رهبری او متحد کرد. پس از آن او به بقیه آسیا نقل مکان کرد. با مرگ وی ، امپراتوری وی از اقیانوس آرام تا دریای خزر امتداد یافت.

مهارت های او محدود به فتح نبود ، اگرچه او یک جنگجوی بی رحم و درخشان بود. خان بزرگ ، همانطور که امروز حتی در مغولستان شناخته شده است ، برای مردم خود یک سرشماری ، یک سرویس پستی و یک زبان نوشتاری به ارمغان آورد. او یک سیستم شایسته سالاری را در دولت خود نصب کرد ، از آزادی مذهبی حمایت کرد و شکنجه را در پادشاهی خود ممنوع کرد.

وی در سال 1227 م در حالی که در لشکرکشی در چین بود ، احتمالاً پس از افتادن از اسب هنگام شکار درگذشت. پسرانش جسد او را به خانه به مغولستان بردند ، جایی که پدرشان خواسته بود در قبر بدون نشان دفن شود. آنها برای احترام به درخواست پدرشان به دردسر افتادند. طبق افسانه ها ، چنگیز خان را در تابوتی قرار دادند و در گودالی عمیق دفن کردند. سپس 10 هزار اسب منطقه را لگدمال کردند تا قبر را مخفی کنند.

تصور می شود که وی در جایی نزدیک زادگاهش ، در کوههای Khentii در شمال شرقی مغولستان به خاک سپرده شده است. در جستجوی محل دفن وی از تکنیک های مدرن مانند رادار نافذ زمین ، مغناطیس سنج ، تصاویر ماهواره ای و هواپیماهای بدون سرنشین استفاده می شود. حتی از دانشمندان شهروندی خواسته شده است تا خوانش تصاویر ماهواره ای را برای کمک به تشخیص ناهنجاری هایی که ممکن است گور باستان را شناسایی کند ، جمع آوری کنند.

با این وجود ، یک مانع عمده در این راه وجود دارد: خان بزرگ همچنان در مغولستان مورد احترام است. بیشتر مغول ها ترجیح می دهند آرزوی مرگ او احترام گذاشته شود. باستان شناسی با فناوری پیشرفته ممکن است آنچه را که 10 هزار اسب سعی در پنهان کردن آن داشتند کشف کند. اما اگر فرزندان خان بزرگ به راه خود ادامه دهند ، قبر وی بدون مزاحمت باقی خواهد ماند.

بازی انفجار شرطی
سایت انفجار
سایت شرط بندی انفجار
سایت بازی انفجار

سایت انفجار هات بت : چرا دانشمندان در مورد یخچال رستاخیز قطب جنوب بسیار نگران هستند


سایت انفجار هات بت hot bet

ممکن است یخچال های طبیعی در همه جا ذوب شوند ، اما فقط یکی از آنها وحشتناک ترین لقب را کسب کرده است: یخچال های رستاخیز.

به طور رسمی یخچال Thwaites نامیده می شود ، این توده یخ واقع در لبه غربی قطب جنوب با سرعت نگران کننده ای در حال ذوب شدن است. نیک هولشوه ، زمین شناس در کالج آمهرست می گوید ، نگاهی به نقشه های از بین رفتن یخ منطقه این موضوع را روشن می کند. “اگر بخواهید بزرگنمایی کنید و به کل تصویر نگاه کنید ، فقط این لکه قرمز روشن در لبه ورقه یخی غرب قطب جنوب وجود دارد که Thwaites و [neighboring glacier] جزیره کاج مانند دیوانه ها در حال نازک شدن است. “

سرعت لغزش Thwaites و کمک به افزایش سطح دریا تنها نیمی از نگرانی محققان در مورد از دست دادن آن است. پشت یخچال حتی یک قسمت بزرگتر از یخ نهفته است که تا زمانی که Thwaites دست نخورده باشد ، در برابر تماس با آبهای خیلی گرم محافظت می شود. اگر Thwaites ذوب شود ، آن یخ بزرگتر آب به اقیانوس های ما نیز اضافه می کند و باعث افزایش سطح دریا می شود. اگرچه و چه زمانی ممکن است این اتفاق بیفتد ، همان چیزی است که محققان سعی در یادگیری آن دارند. آتسوهیرو موتو ، ژئوفیزیکدان قطبی در دانشگاه تمپل می گوید: “ما می دانیم که یخچال Thwaites بسیار مهم است.” “اما هنوز هم ، چقدر و با چه سرعتی این دهه ها و قرن ها افزایش می یابد ، هنوز نامشخص است.”

ارسال در دانشمندان

دریافت پاسخ به این س criticalالات مهم در مورد Thwaites ، یک سفر تحقیقاتی بین المللی چند ساله را هدایت می کند. این ماموریت که همکاری بین المللی یخچالهای Thwaites نامیده می شود ، دانشمندان (از جمله Holschuh و Muto) را به ارمغان می آورد. پایین به یخچال برای بررسی چگونگی تغییر آن از طریق انبوه مطالعات. این پروژه همکاری بین بنیاد ملی علوم و شورای تحقیقات محیط طبیعی انگلستان است که به طور مستقل تشخیص داد که Thwaites یک یخچال طبیعی حیاتی اما تحت بررسی دقیق است که در مورد افزایش آینده سطح آب دریا می آید. نگرانی در مورد سرنوشت این تکه یخ خاص مربوط به دهه 1970 است ، زمانی که دانشمندان این امر را انجام دادند برخی از اولین مقالات را منتشر کرد توضیح اینکه چگونه شکل Thwaites و قاره ای که به آن متصل می شود شرایط ناخوشایند ذوب را ایجاد می کند.

مانند دیگر یخچال های طبیعی ، Thwaites دارای یک زبان نازک و طولانی از یخ است که به داخل آب دریا می ریزد. اگر بخواهید در زیر آب یخ بیرون زده و قابل مشاهده شیرجه بزنید و به سمت پایین شنا کنید ، در نهایت خواهید دید که Thwaites با سنگ تماس پیدا می کند. به این رابط خط زمین گفته می شود. بریتنی اشمیت ، یک ژئوفیزیک در شرکت جورجیا تک ، به نوعی ، کبوتر شده است تا از نزدیک به محل اتصال نگاه کند. به عنوان بخشی از مأموریت بین المللی Thwaites ، اشمیت و تیم او در یک زیردریایی ربات حرکت کرد تا خط زمین برای درک دقیق شکل و شرایط یخ ، زیرا در اینجا مهمترین عمل ذوب در حال رخ دادن است. تغییرات اقلیمی ناشی از انسان باعث گرم شدن آبهای اقیانوس شده است که در اطراف خط زمین می چرخند. آبی که اکنون در بالای دمای انجماد یخ قرار دارد ، یخچال طبیعی را سریعتر از تشکیل یخ جدید ذوب می کند. با ناپدید شدن یخ ، خط زمین عقب نشینی می کند و تعداد بیشتری از Thwaites بر روی سنگ می نشیند.

تا زمانی که Thwaites با زمین در زیر آن متصل شود ، یخچال طبیعی مانع از خزش آب گرم تا یخ گسترده تر و ضخیم تر – ورقه یخ قطب جنوب غربی – نشسته در پشت آن می شود. اما اگر Thwaites به اندازه کافی ذوب شود و از بین برود ، صفحه یخ نیز در معرض دید قرار می گیرد. و برخلاف یخچال طبیعی که در حال ذوب شدن است ، ورقه یخ به گودالی در پوسته زمین گسترش می یابد که در بعضی از نقاط عمق آن 1.5 مایل زیر سطح دریا است. اشمیت می گوید ، وقتی یخ در معرض پایین تر از آب قرار می گیرد ، دیگر ذوب متوقف نمی شود. “آب به درون آن جریان خواهد یافت ، یخ به سرعت نازک خواهد شد ، و سپس تمام آنچه که برای هزاران سال در قاره پایدار بوده و نشسته است از بین خواهد رفت.”

چگونه خواهد شد؟

به روشنی ، ذوب Thwaites به خودی خود نگران کننده است. این یخچال بزرگ است و سریعتر از بقیه در منطقه ناپدید می شود. اگر کاملاً مایع شود ، Thwaites سطح دریا را 1.5 تا 3 فوت افزایش می دهد. خطوط ساحلی ساحل سه فوت کمتر از اکنون است – و موج طوفان در حوادث شدید آب و هوایی به دورتر و عمیق تر از هر زمان دیگری در داخل کشور می رسد.

اما محققان هنوز دقیقاً نمی دانند که چه مقدار از یخچال ذوب می شود یا چه موقع ، که این مسئله دشوار است که بفهمد ورقه یخی که بیش از Thwaites نشسته است نیز شسته می شود. “از آنجا که مطمئن نیست ، Thwaites این توانایی را دارد که واقعاً یخچال رستاخیز باشد. همچنین این توانایی را دارد که خیلی بد نباشد. ” “اما تا زمانی که هنوز پتانسیل بد بودن آن را نداریم ، باید کاری در این باره انجام دهیم تا در واقع به سمت بدترین سناریو گرایش پیدا نکنیم.”

منظور از Muto “انجام کاری” ، پرداختن به تغییرات آب و هوایی ، نیرویی که Thwaites را به ذوب فشار می دهد. اما ما همچنین باید برای برخی از افزایش های اجتناب ناپذیر سطح دریا که سر راه ما قرار دارد ، آماده شویم. برای رفتار مناسب – مانند قرار دادن دیواره های دریا یا خارج شدن از مناطق کم ارتفاع – سیاست گذاران باید بدانند که خط آب چقدر و با چه سرعتی تجاوز خواهد کرد. اشمیت می گوید: “این نوع س questionsالات واقعاً مهم هستند زیرا فهمیدن مسئله فقط یكی از مواردی است كه می توان فهمید چگونه همه ما به آن پاسخ می دهیم.”

تقریباً غیرممکن است پیش بینی کنید که سطح دریا تا اینچ دقیق ، روز یا سال بالا می رود. اما محققان در حال بررسی دقیق آنچه در مورد یخچال طبیعی اتفاق می افتد ، هستند که به آنها در ارائه نشانه های خاص در مورد وضعیت اوضاع بسیار بهتر کمک می کند. توانایی آنها در یادگیری بیش از هر زمان دیگری در مورد یخچال طبیعی چرخش کمی مثبتی را در یخچال Doomsday ایجاد می کند. هولشوه می گوید: “این واقعا نوعی تمرین باورنکردنی بوده است ، و طیف وسیعی از تخصص علمی را گرد هم آورده است.” “این واقعاً به ما این امکان را داده است که به روشی کاملاً جدید به این سیستم نگاه کنیم. که باعث می شود من خوش بین باشم که ما چیزهای زیادی یاد خواهیم گرفت. “

بازی انفجار هات بت
بازی انفجار hotbet
سایت بازی انفجار شرط بندی

سایت انفجار : در سایه های کمال گرایی: سندرم جعل


بازی بوم شرطی:بازی انفجار

ستون این قطعه ذهن در اصل در ماه دسامبر منتشر شد کشف کردن مجله به عنوان “اعترافات یک کمالگرای بهبود یافته“با تبدیل شدن به یک روزنامه نگاری علمی ما را پشتیبانی کنید مشترک.


بعد از ظهر بارانی ژانویه ، از راهروهای یک ساختمان عظیم عبور کردم و وارد یک اتاق تاریک و بدون پنجره شدم. من به عنوان یک مربی کمکی دانشکده ، قصد داشتم برای یک موقعیت هیئت علمی تمام وقت مصاحبه کنم. من در میز کنفرانس جای گرفتم و با کمیته جستجو روبرو شدم. به زودی ، نه عضو شروع به شلیک پرسش از من کردند. من بدون هیچ تردیدی به تک تک آنها رسیدم ، تا اینکه آنها در مورد کلاسی که آموزش داده ام س askedال کردند که طبق برنامه نرفته بود. شروع کردم به تقلا برای جواب. حقیقت این بود که من همیشه ساعت ها را برای آماده سازی هر سخنرانی ، فعالیت و بحث آماده می کردم تا کنترل را حفظ کرده و از هر چیز غیر منتظره جلوگیری کنم. این بخشی از تلاش کامل من برای رسیدن به کمال است.

این تمایل علاوه بر این که مرا از طریق مصاحبه شغلی ناامید می کند ، نسبت به کوچکترین اشتباهات ، اتلاف مقادیر مضحک زمان معطلی و استرس تا حد فرسودگی شغلی را وادار می کنم. این مسئله بلافاصله پس از مهاجرت من در اواسط 20 سالگی به ایالات متحده ، سلامت عقل مرا تهدید کرد. در طی 10 سالی که از حرکت من می گذرد ، آشفتگی داخلی در حال رشد است. بنابراین ، اخیراً تصمیم گرفتم که برای مقابله با بد ، زشت و ناقص نگاهی دردناک به روان خود بیندازم.

وسواس بیش از نقص ها

من با گوردون فلت ، روانشناس دانشگاه یورك در تورنتو تماس گرفتم كه در مورد كارهای درونی ذهن كمال گرایان مطالعه و نظریه پردازی كرده است. وی تصویری تیره و تار به تصویر کشید: بسیاری از کمال گرایان وقت زیادی را با نگرانی و تخم گذاردن در یک گفتگوی مخفی با خود درباره نیاز به بی عیب بودن غرق می شوند. او می گوید: “وقتی آنها از كمال كوتاه می شوند ، مدام در مورد آن نشخوار می كنند.”

فلت حتی مقیاسی را برای اندازه گیری “نشخوار فکری اشتباه” ایجاد کرده است – فکر کردن درباره کاری که اشتباهی مرتکب شده است – و نحوه ارتباط آن با کمال گرایی را بررسی کرده است. در یک سری سه مطالعه ای که بیش از 970 نفر در آن شرکت داشتند ، فلت و همکارانش از شرکت کنندگان خواستند درباره آخرین باری که مرتکب اشتباه بزرگی شده اند فکر کنند. مردم سپس ارزیابی کردند که چقدر در مورد این رویداد رنجیده اند.

محققان ارتباط بین نشخوار فکری اشتباه و دو طعم کمال گرایی را شناسایی کردند. یکی مستلزم داشتن انگیزه داخلی برای کمال است. دیگری که به دیگران اعتقاد دارد ، شما را بی عیب و نقص می داند – که ممکن است با واقعیت منطبق باشد یا نباشد. نتایج مطالعه فلت ، منتشر شده در سال 2019 در مجله ارزیابی روانشناختی ، همچنین نشان داد که یک ارتباط قوی بین بیش از حد فکر کردن در مورد اشتباهات گذشته و افزایش افکار بی وقفه وجود دارد که فرد را به بی عیب بودن ترغیب می کند – آنچه برخی آن را افکار خودکار کمال گرایانه می نامند.

من هم با نشخوار فکری اشتباه کردم و هم با افکار خواستار بی عیب و نقص بودن. من یک بار به یک سرگرمی وسواسی مشغول شدم: بازرسی از برنامه های شغلی گذشته من برای اشتباهات. یک شب ، مجهز به یک لیوان کابارنت و با همراهی سه گربه ام ، از جلد نامه ای که به کمیته 9 نفره ارسال کرده بودم خسته شدم. بعد پیداش کردم یک ویرگول گمشده ، در پاراگراف اول من را خیره کرده است. من روزها خودم را از روی آن کتک می زنم ، وحشت زده می شدم که ممکن است کسی متوجه شده باشد. صدایی که مرا به سمت کمال می کشاند در ذهنم پیچید. هیچ شرابی ، و یا برهنه تسکین دهنده دستیارهای خزدار من ، شرم آور خودآزاری را ساکت نمی کند.

کمال گرایان تمایل دارند که نسبت به همه کارهایی که انجام می دهند خودآگاهی داشته باشند. فلت می گوید: “این منجر به بسیاری از خوداندیشی ها می شود ، و برای برخی احساس می شود كه آنها یك دزد هستند.”

مترمربع

(اعتبار: Kellie Jaeger / کشف)

احساس تقلبی

در واقع ، مجموعه ای از تحقیقات نشان داده است که کمال گرایی غالباً همراه با سندرم جعلی است – در موفقیت های خود شک دارید و می ترسید که به عنوان یک کلاهبرداری بو داده شوید. کوین کوکلی ، روانشناس از دانشگاه تگزاس در آستین ، احساس صداقت فکری ، عزت نفس و دو نوع کمال گرایی – سازگار و ناسازگار – را در 468 نفر بررسی کرد. کمال گرایان انطباقی به سادگی از استانداردهای شخصی بالایی برخوردار هستند ، در حالی که ناسازگارها نوعی را تعیین می کنند که فکر می کنند دور از دسترس است. (برخی از محققان ، از جمله فلت ، ادعا می كنند كه هیچ نوع كمال گرایی سالم نیست. اما مطمئناً سایه هایی از شدت وجود دارد.)

Cokley رابطه ای بین سندرم جعل و شاخص های کمال گرایی ناسازگار یافت ، اما نه شکل انطباقی. بر اساس یافته های منتشر شده در سال 2018 در ، اگر اعتماد به نفس فرد پایین باشد ، این پیوند قوی تر می شود تفاوت های شخصیتی و فردی. كوكلی می گوید: “حتی اگر فردی شایسته ، باهوش و بسیار كامل باشد ، داشتن این تمایلات ناقص كمال گرایی می تواند منجر به ایجاد احساساتی مانند شیادی شود.”

مبارزات من با کمال گرایی ناسازگار و سندرم جعل هنگامی که من دانشجوی کارشناسی ارشد روزنامه نگاری در نیویورک بودم ، بالا گرفت. در هفته اول من ، یک همکلاسی با شنیدن لهجه خارجی من پرسید که من از کجا هستم. من گفتم من اهل لهستان هستم و او پرسید که آیا من در مورد مردم لهستان جوک می دانم؟ ناراحتی ام را قورت دادم ، اما تعامل در اعماق ضمیر ناخودآگاهم ماند. این باعث کاهش اعتماد به نفس من شد. این باعث شد که احساس کنم شوخی کردم.

و بنابراین سعی کردم تا از طریق کمال ، دیگری بودن خود را پاک کنم. من در مورد ساختن داستانهای بی عیب و نقص برای کلاس وسواس داشتم ، اما ترس از عدم رعایت استانداردهای نامعقول من روند نوشتن را متوقف کرد. گاهی اوقات باعث شد من سررسیدها را از دست بدهم – تحقیقات نشان داده است که تعلل با کمال گرایی نیز همراه است. همچنین باعث شد که در واگن های شلوغ مترو اشک می ریزم. نمرات زیر یک منفی اغلب من را به ناامیدی می کشاند. من هفت روز در هفته بیش از کارهای مدرسه زحمت می کشیدم ، و این راهی برای گرایش به کار بود.

تنهایی و سوخته

از قضا ، کمال گرایی راهی برای فاصله گرفتن از افرادی که می خواهند جا بیفتند را دارد. برای من ، این کار مرا تنها کرد. در یک مطالعه در سال 2016 روی بیش از 270 نفر ، منتشر شده در شخصیت و تفاوتهای فردی ، محققان سطح روان رنجوری ، اضطراب اجتماعی و کمال گرایی شرکت کنندگان را بررسی کردند. محققان به این نتیجه رسیدند که افرادی که نگران کمال دیده شدن هستند و کسانی که دوست ندارند نقص های خود را بپذیرند ، بیشتر در معرض احساس ناراحتی از تعاملات بین فردی هستند. داده های منتشر نشده از کارهای دیگر نشان داد که انزوای بعدی ممکن است منجر به افزایش تنهایی در بین کمال گرایان شود. فلت ، كه از نویسندگان این تحقیق است ، می گوید آنها از افراد دیگر اجتناب می كنند. “این می تواند آنها را برای عدم حمایت از آنها در هنگام بروز مشکلات دیگر آماده کند.”

من به دلیل کمال گرایی قطعاً از تعاملات طفره رفته ام. من حتی یک نویسنده مستقل شدم تا بتوانم به تنهایی کار کنم. در خانه فقط گربه هایم در مورد من قضاوت می کنند. من سرانجام از پوسته شبیه به خود خارج شدم و کلاسهای اضافی را شروع کردم به تدریس ، اما باز هم در دوست شدن دریغ کردم. وقتی بعداً به جستجوی شغل آکادمیک تمام وقت پرداختم ، از حمایت اجتماعی برخوردار نبودم و برای آن هزینه گزاف عاطفی پرداخت کردم. در چرخه ظاهراً بی پایان درخواست ، مصاحبه و طرد شدن احساس تنهایی می کردم.

زندگی در سایه استانداردهای غیرقابل دسترسی خود می تواند شما را خسته کند. در سال 2015 ، تجزیه و تحلیل بیش از 40 مطالعه در مرور شخصیت و روانشناسی اجتماعی نگرانی های کمال گرایانه را به فرسودگی شغلی مرتبط دانست. این فرسودگی هنگامی ایجاد می شود که مردم نگران اشتباه باشند ، از ارزیابی منفی توسط دیگران بترسند و بین انتظارات و عملکرد چشمگیر خود ناسازگاری نشان دهند. اندرو هیل ، روانشناس دانشگاه یورک سنت جان در انگلستان ، می گوید: “وقتی شما در کمال گرایی بالا هستید ، حتی چیزهای بی اهمیت نیز می توانند استرس آور باشند.”

فرسودگی شغلی من در اواخر آن فصل آکادمیک کاریابی به اوج خود رسید. من چهار کلاس کمکی در دو کالج مختلف تدریس می کردم و هنوز هم به عنوان یک نویسنده تمام وقت آزاد کار می کردم. من برخورد صامت را از یک کمیته جستجو دریافت کردم ، و یک ایمیل رد را از یک فرصت امیدوار کننده مشابه دریافت کردم. من یک مصاحبه برنامه ریزی شده باقی مانده داشتم ، در یک دانشگاه سرسبز و سرسبز که با چشمه آراسته شده بود و شب قبل از روز بزرگ نمی توانستم بخوابم. سپس سرانجام این اتفاق افتاد: من خیلی خسته شده بودم تا کامل شوم. دیگر سعی نکردم ایرادات خود را پنهان کنم. من این فرصت را پیدا کردم که خودم باشم و درمورد اینکه چگونه سعی کردم زمان خود را مدیریت کنم صحبت کردم اما گاهی اوقات موفق نبودم.

کار کرد من شغل گرفتم


آگاتا باکس یک نویسنده مستقر در نیویورک است.

بازی انفجار شرطی
سایت انفجار
سایت شرط بندی انفجار
سایت بازی انفجار

سایت انفجار هات بت : چرا دانشمندان در مورد یخچال رستاخیز قطب جنوب بسیار نگران هستند


سایت انفجار هات بت hot bet

ممکن است یخچال های طبیعی در همه جا ذوب شوند ، اما فقط یکی از آنها وحشتناک ترین لقب را کسب کرده است: یخچال های رستاخیز.

این توده یخ که بطور رسمی یخچال Thwaites نامیده می شود ، با سرعت نگران کننده ای در حال ذوب شدن است. نیک هولشوه ، زمین شناس در کالج آمهرست می گوید ، نگاهی به نقشه های از بین رفتن یخ منطقه این موضوع را روشن می کند. “اگر بخواهید بزرگنمایی کنید و به کل تصویر نگاه کنید ، فقط این لکه قرمز روشن در لبه ورقه یخی غرب قطب جنوب وجود دارد که در آن Thwaites و [neighboring glacier] جزیره کاج مانند دیوانه ها در حال نازک شدن است. “

سرعت لغزش Thwaites و کمک به افزایش سطح دریا تنها نیمی از نگرانی محققان در مورد از دست دادن آن است. پشت یخچال حتی یک قسمت بزرگتر از یخ نهفته است که تا زمانی که Thwaites دست نخورده باشد ، در برابر تماس با آبهای خیلی گرم محافظت می شود. اگر Thwaites ذوب شود ، آن یخ بزرگتر آب به اقیانوس های ما نیز اضافه می کند و باعث افزایش سطح دریا می شود. اگرچه و چه زمانی ممکن است این اتفاق بیفتد ، همان چیزی است که محققان سعی در یادگیری آن دارند. آتسوهیرو موتو ، ژئوفیزیکدان قطبی در دانشگاه تمپل می گوید: “ما می دانیم که یخچال Thwaites بسیار مهم است.” “اما هنوز هم ، چقدر و با چه سرعتی این دهه ها و قرن ها افزایش می یابد ، هنوز نامشخص است.”

ارسال در دانشمندان

دریافت پاسخ به این س criticalالات مهم در مورد Thwaites ، یک سفر تحقیقاتی بین المللی چند ساله را هدایت می کند. این ماموریت که همکاری بین المللی یخچال های بزرگ Thwaites نامیده می شود ، دانشمندان (از جمله Holschuh و Muto) را به ارمغان می آورد پایین به یخچال برای بررسی چگونگی تغییر آن از طریق انبوه مطالعات. این پروژه همکاری بین بنیاد ملی علوم و شورای تحقیقات محیط طبیعی انگلستان است که به طور مستقل تشخیص داد که Thwaites یک یخچال طبیعی حیاتی اما تحت بررسی دقیق است که در مورد افزایش آینده سطح آب دریا می آید. نگرانی در مورد سرنوشت این تکه یخ خاص مربوط به دهه 1970 است ، زمانی که دانشمندان این امر را انجام دادند برخی از اولین مقالات را منتشر کرد توضیح اینکه چگونه شکل Thwaites و قاره ای که به آن متصل می شود شرایط ناخوشایند ذوب را ایجاد می کند.

مانند دیگر یخچال های طبیعی ، Thwaites دارای یک زبان نازک و طولانی از یخ است که به داخل آب دریا می ریزد. اگر بخواهید در زیر آب یخ بیرون زده و قابل مشاهده شیرجه رفته و به سمت پایین شنا کنید ، در نهایت خواهید دید که Thwaites با سنگ تماس پیدا می کند. به این رابط خط زمین گفته می شود. بریتنی اشمیت ، یک ژئوفیزیک در شرکت جورجیا تک ، به نوعی ، کبوتر شده است تا از نزدیک به محل اتصال نگاه کند. به عنوان بخشی از مأموریت بین المللی Thwaites ، اشمیت و تیم او در یک زیردریایی ربات حرکت کرد تا خط زمین برای درک دقیق از شکل و شرایط یخ ، زیرا در اینجا مهمترین عمل ذوب در حال رخ دادن است. تغییرات اقلیمی ناشی از انسان باعث گرم شدن آبهای اقیانوس شده است که در اطراف خط زمین می چرخند. آبی که اکنون در بالای دمای انجماد یخ قرار دارد ، یخچال طبیعی را سریعتر از تشکیل یخ جدید ذوب می کند. با ناپدید شدن یخ ، خط زمین عقب نشینی می کند و تعداد بیشتری از Thwaites بر روی سنگ می نشیند.

تا زمانی که Thwaites با زمین در زیر آن متصل شود ، یخچال طبیعی مانع از خزش آب گرم تا یخ گسترده تر و ضخیم تر – ورقه یخ قطب جنوب غربی – نشسته در پشت آن می شود. اما اگر Thwaites به اندازه کافی ذوب شود ، سطح یخ نیز در معرض دید قرار می گیرد. و برخلاف یخچال طبیعی که در حال ذوب شدن است ، ورقه یخ به گودالی در پوسته زمین گسترش می یابد که در بعضی از نقاط عمق آن 1.5 مایل زیر سطح دریا است. اشمیت می گوید: وقتی یخ در معرض پایین تر از آب قرار می گیرد ، دیگر ذوب نمی شود. “آب به داخل جریان خواهد یافت ، یخ به سرعت نازک خواهد شد ، و سپس تمام آنچه که برای هزاران سال در قاره پایدار بوده و از بین رفته است از بین خواهد رفت.”

چگونه خواهد شد؟

به روشنی ، ذوب Thwaites به خودی خود نگران کننده است. این یخچال بزرگ است و سریعتر از بقیه در منطقه ناپدید می شود. اگر کاملاً مایع شود ، Thwaites سطح دریا را 1.5 تا 3 فوت افزایش می دهد. خطوط ساحلی ساحل سه فوت کمتر از حال حاضر خواهد بود – و موج طوفان در حوادث شدید آب و هوایی به دورتر و عمیق تر از هر زمان دیگری در داخل کشور می رسد.

اما محققان هنوز دقیقاً نمی دانند كه چه مقدار از یخچال ذوب می شود یا چه موقع ، كه این مسئله دشوار است كه بفهمد ورقه یخی كه در آنسوی Thwaites نشسته است نیز شسته می شود. “از آنجا که مطمئن نیست ، Thwaites این توانایی را دارد که واقعاً یخچال رستاخیز باشد. همچنین این توانایی را دارد که خیلی بد نباشد. ” “اما تا زمانی که هنوز پتانسیل بد بودن آن را نداریم ، باید کاری در این زمینه انجام دهیم تا در واقع به آن بدترین سناریو گرایش نداشته باشیم.”

منظور از Moto “انجام کاری” ، پرداختن به تغییرات آب و هوایی ، نیرویی که Thwaites را به ذوب فشار می دهد. اما ما همچنین باید برای برخی از افزایش های اجتناب ناپذیر سطح دریا که سر راه ما قرار دارد ، آماده شویم. برای رفتار مناسب – مانند قرار دادن دیواره های دریا یا خارج شدن از مناطق کم ارتفاع – سیاست گذاران باید بدانند که خط آب چقدر و با چه سرعتی تجاوز خواهد کرد. اشمیت می گوید: “این نوع س questionsالات واقعاً مهم هستند زیرا فهمیدن مسئله فقط یكی از مواردی است كه می توان فهمید چگونه همه ما به آن پاسخ می دهیم.”

تقریباً غیرممکن است پیش بینی کنید که سطح دریا تا اینچ دقیق ، روز یا سال بالا می رود. اما محققان در حال بررسی دقیق آنچه در مورد یخچال طبیعی اتفاق می افتد ، هستند که به آنها تلاش می کند تا در ارائه نشانه های خاص در مورد وضعیت اوضاع ، نتیجه بهتری بگیرند. توانایی آنها در یادگیری بیش از هر زمان دیگری در مورد یخچال طبیعی چرخش کمی مثبتی را در یخچال Doomsday ایجاد می کند. هولشوه می گوید: “این واقعا نوعی تمرین باورنکردنی بوده است ، و طیف وسیعی از تخصص علمی را گرد هم آورده است.” “این واقعاً به ما این امکان را داده است که به روشی کاملاً جدید به این سیستم نگاه کنیم. که باعث می شود من خوش بین باشم که ما چیزهای زیادی یاد خواهیم گرفت. “

بازی انفجار هات بت
بازی انفجار hotbet
سایت بازی انفجار شرط بندی

سایت انفجار : Why Haven’t We Found Alien Life Yet? Blame Our Closed Minds


بازی بوم شرطی:بازی انفجار

This story originally appeared in the December issue of Discover magazine as “Looking for Signs.” Support our science journalism by becoming a subscriber.


Limits don’t sit well with Avi Loeb.

Loeb quickly reels some off to me over the phone (hands-free) during a drive home from work: About 25 billion stars, roughly one-quarter of those that reside in the Milky Way, lie in a habitable zone. He rounds that down to an even 10 billion to keep the calculations simple. “And then there are about a trillion galaxies like the Milky Way,” he says, “which means there are about 1022 [10 billion trillion] planets in the observable universe that could potentially host life as we know it.” In other words, searches for extraterrestrial life have barely scratched the surface. “As in other areas of exploratory science,” Loeb says, “we should investigate thoroughly before making sweeping pronouncements.”

Most of the searching so far, he adds, has been in the radio range, where scientists have examined a tiny fraction of the possible frequencies in an equally tiny fraction of the possible search space. Surveys in optical wavelengths have been much less extensive. For any new technology we develop, Loeb says, we should consider whether, somewhere, an alien civilization might have developed it, too, possibly leaving behind some detectable traces. “As our technology improves, that can help us imagine things we haven’t imagined before and explore things we haven’t searched for before.”

verarubin observatory

The Vera C. Rubin Observatory is expected to start searching the skies in 2022. (Credit: Rubin Obs/NSF/AURA)

When it comes to imagination, Loeb — cited in The New York Times “for his creative and prolific attempts to understand the … universe” — appears to have no shortage. Nor, would it seem, is he lacking in productivity. For over two decades, he has turned out an average of two academic papers each month, in addition to regular essays. He’s director of Harvard’s Institute of Theory and Computation, a member of the President’s Council of Advisors on Science and Technology, founding director of Harvard’s Black Hole Initiative and chair of the Breakthrough Starshot Advisory Committee — an endeavor aimed, among other things, at sending miniature spacecraft to other stars.

Florida Tech physicist Manasvi Lingam described his collaboration with Loeb during a postdoctoral fellowship as “exhilarating.” From 2017 to 2019, Lingam and Loeb wrote 25 research papers and a forthcoming book, Extraterrestrial Life: From Biosignatures to Technosignatures, that provides a wide-ranging discussion of SETI techniques. “With Avi, there’s always a fast turnaround time,” Lingam says. “We always try to look for left-field ideas that are nonetheless testable.”

Loeb is fearless because some of his out-there ideas have been publicly rebuked by other astronomers, says Penn State astronomer Jason Wright.

But Loeb is rarely deterred by disapproving remarks, saying skepticism “can be a self-fulfilling prophecy.” It’s far better to look, he says, than to assume there’s nothing to be seen. That attitude is apparently shared by NASA. It recently gave Loeb and others the first SETI-related grant in over 30 years that specifically supports innovative search strategies. Here are some of the unconventional notions he and his colleagues have advanced for enlarging the scope of SETI, and perhaps catching a glimpse of E.T. in the process.

Far From the City Lights

Loeb and Princeton University astronomer Edwin Turner are kindred spirits who enjoy batting around speculative ideas. “The conservative impulse that serves science well in some ways doesn’t serve us well when it comes to generating hypotheses,” says Turner. While touring Abu Dhabi a decade ago, and learning that Dubai is so bright it can be seen from outer space, Loeb and Turner started to wonder whether our telescopes could pick up light from an alien city. After some quick calculations, they determined that the Hubble Space Telescope (HST) would be able to detect light pollution from a city on the outer edges of the solar system, well beyond Pluto, and new, more advanced telescopes could extend that range considerably farther.

trappist - nasa

An artist’s concept shows the TRAPPIST-1 planetary system, with its seven Earth-sized, temperate exoplanets orbiting an ultra-cool dwarf star. It’s unusual to have so many planets in the habitable zone. (Credit: NASA/JPL/Caltech)

Although there aren’t any known planets lying in the solar system’s periphery, Loeb and Turner have come up with a method for determining whether a newly discovered light source is natural or artificial. Their technique is based on the principle that light drops off in intensity according to the square of the distance traveled.

Suppose we measure the brightness of a radiant object and repeat that measurement after the object has moved twice as far away from us, heading away from the sun. If the object was natural, such as a previously unknown planet or asteroid, and merely reflecting light from the sun, its brightness would decrease by a factor of 16: Its brightness (as measured from Earth) would have dropped off fourfold during the light’s journey from the sun to the object (since two squared equals four) and another fourfold during its journey back to us. If, on the other hand, the object was a luminous spacecraft, its brightness would drop off only by a factor of four since it produces its own light rather than reflecting it from the sun.

If our measurements of a distant light source indicate a fourfold drop in intensity, we should not immediately start worrying about an alien invasion, says Turner. “But we will want to point other telescopes there and … try to figure out what’s going on.”

Pollution As the Solution to Dilution

In 1990, as the Galileo spacecraft flew past a planet in our solar system, its instruments found evidence of an atmosphere rich in oxygen and methane — signs that the scientific team, led by Carl Sagan, deemed “strongly suggestive of life.” The planet in this case was Earth, and the exercise was mainly a proof of concept. But the HST has already started examining the atmospheres of planets around other stars, called exoplanets. And its successor, the James Webb Space Telescope, which is scheduled for launch in 2021, will soon probe atmospheres of even more distant planets, looking for biological signatures of life.

James webb telescope

(Credit: NASA/Chris Gunn)

In 2014, Loeb and two collaborators, Henry Lin and Gonzalo Gonzalez Abad, decided to flip the switch: Instead of looking for signs of life, they suggested looking for signs of death, or at least serious contamination. “Anthropogenic pollution could be used as a novel biosignature for intelligent life,” wrote the Harvard team, which proposed looking for two chlorofluorocarbon (CFC) gases, tetrafluoromethane and trichlorofluoromethane, that can survive tens of thousands of years and cannot be synthesized by known natural processes.

The James Webb telescope could spot the presence of these molecules in an exoplanet’s atmosphere, the researchers concluded, if concentrations were 10 times current terrestrial levels. Observing high levels of these long-lived pollutants and no signs of life-sustaining molecules like oxygen, Loeb and his coauthors said, “might serve as an additional warning to the ‘intelligent’ life here on Earth about the risks of industrial pollution.”

The Edge Effect

A 2005 paper in the journal Astrobiology by MIT astronomer Sara Seager and three other researchers identified a distinct feature of an Earthlike planet covered with large stretches of vegetation. Plants appear green because they reflect light in the green part of the spectrum, but at higher wavelengths, between the red and infrared range, reflectance shoots up dramatically. A graph of reflectance versus wavelength shows a steep rise at a wavelength of 700 nanometers that creates a pronounced “red edge” — a feature, though not evident to the human eye, that’s readily observable by telescopes with spectral sensitivity.

In 2017, Lingam and Loeb got to wondering: What if an exoplanet was covered by vast tracts of photovoltaic arrays instead of boundless greenery? Massive structures like this, Lingam and Loeb reasoned, would produce an artificial spectral edge analogous to the red edge caused by vegetation, though occurring at different wavelengths (depending, of course, on the materials making up the arrays). They calculated where the spectral edge would lie for silicon-based solar cells — a reasonable choice given silicon’s abundance in the universe — and those composed of other widely used photovoltaic ingredients, including gallium arsenide and perovskite. Future telescopes, such as WFIRST, set to launch in the mid-2020s, would be capable of detecting a “silicon edge,” should it exist.

Lingam and Loeb believe that such an analysis would be particularly powerful when applied to exoplanets that are “tidally locked,” meaning they keep the same orientation with respect to the parent star and therefore have permanently light and dark sides. An inhabited planet equipped with large-scale solar-electric generation could illuminate the dark side, and other installations might release significant amounts of waste heat on the cooler, darker side — developments that could be visible from afar and might remain visible after an alien civilization has gone extinct or migrated to another home.

Although these photovoltaic arrays would undergo wear and tear, Lingam and Loeb wrote in the Monthly Notices of the Royal Astronomical Society, “they can remain functional for a duration of time that is not insignificant by astrophysical standards and would thus represent genuine extraterrestrial artifacts.” If artifacts are someday spotted, they write, it could be an early, if not the first, example of a new field: “interstellar archaeology.”

The Mystery of FRBs

The first fast radio burst (FRB), an intense blast of radio waves emanating from outside our galaxy and lasting just a few milliseconds, was spotted in 2007. Astronomers have since seen more than 100 others. “The popular view is that these bursts come from young neutron stars with very strong magnetic fields,” says Loeb. But that supposition has not been confirmed. And there may not be a single source, he adds, because there are at least two types of bursts — a small minority that repeat and most that do not.

EMS-Dispersion

(Credit: Roen Kelly/Discover)

Lingam and Loeb offered a provocative solution to the puzzle: Maybe some of the FRBs are artificial. If that were the case, what would be the purpose of such incredibly powerful bursts? In a 2017 paper in Astrophysical Journal Letters, Lingam and Loeb raise two possibilities: It could be a beacon to broadcast the presence of an alien civilization, which they deem “rather implausible.” Or, it could power large spaceships tugged by even larger (in area, not in mass) light sails. “The optimal frequency for powering the light sail is shown to be similar to the detected FRB frequencies,” they write — a fact that, when combined with other technical arguments, could “lend some credence to the possibility that FRBs might be artificial in origin.”

Naysayers might dismiss this, insisting that “extraordinary claims require extraordinary evidence,” Loeb notes. “I say that they require evidence, but why should they be held to a higher plane? We should not automatically dismiss explanations just because they seem exotic to some people.”

Searching for Artifacts 

“When exploring habitable worlds around other stars, we might … find planets with burnt-up surfaces, abandoned mega-structures or planetary atmospheres rich with poisonous gases and no sign of life,” Loeb has written. One might also see an extensive network of unnatural platforms or satellites orbiting another star — perhaps part of a hypothetical energy-gathering enclosure called a Dyson sphere.

Something like this, if sufficiently large, could be spotted by NASA’s Transiting Exoplanet Survey Satellite (TESS), which looks for dips in the brightness of a star caused by a planet passing in front of it. TESS could also detect dips caused by the passage of giant artificial mega-structures. Officials announced in October 2019 that TESS would collaborate with Breakthrough Listen — a $100 million SETI initiative, the largest and most generously funded in the field’s history.

Listen’s ground-based telescopes would focus on potentially habitable planets identified by TESS. Loeb cites the example of Tabby’s Star: Discovered in 2016, two years before the TESS launch, it exhibited a peculiar dimming pattern, prompting some to speculate that it was surrounded by some kind of alien structure. It turns out that our view was blocked by an oddly shaped disk of dust, Loeb says, but that’s the kind of irregularity TESS scientists would be looking for.

Searching for Interstellar Visitors

On Oct. 19, 2017, an astronomer using Hawaii’s Pan-STARRS telescope discovered an object moving past the sun at 196,000 miles per hour, so fast that it almost surely originated from outside the solar system. The object, dubbed ‘Oumuamua — Hawaiian for “first scout from a distant place” — was initially classified as an asteroid and then a comet and more recently as a chunk of hydrogen ice. 

oumumaua

Interstellar visitor ‘Oumuamua has defied easy classification — Loeb has suggested it’s an artificial lightsail — but a team of astronomers concluded in 2019 that it’s a natural object. (Credit: Auntspray/Shutterstock)

But Loeb has analyzed all of these ideas and finds that they still leave some questions unanswered. He doesn’t see a plausible way that a “large hydrogen iceberg” could form. And even if it did, he says, an object like that could not survive its interstellar journey to the solar system because hydrogen evaporates so readily. Furthermore, ‘Oumuamua has unusual features that don’t match those of asteroids or comets: For one thing, it’s extremely elongated, about 10 times longer than it is wide. The object’s acceleration is also unexplained, as there’s no sign of outgassing, propulsion caused by the release of gas that’s normally seen in comets. Loeb and Shmuel Bialy of Harvard suggested that ‘Oumuamua was being pushed and sped up by solar radiation, in which case it must be shaped more like a thin pancake than a cigar as was commonly assumed. That raised the possibility that ‘Oumuamua “might be a lightsail of artificial origin” — a case they made in a November 2018 paper in Astrophysical Journal Letters.

In a July 2019 article in Nature Astronomy, an international team of 14 astronomers reached a different conclusion, contending that ‘Oumuamua is a natural object, despite its peculiar properties.

In the meantime, a second interstellar visitor, Comet Borisov, was discovered in 2019, whipping around the sun at 110,000 mph. This object is “clearly not artificial,” Loeb says, “because it looks like any other comet we’ve seen before.” But there soon should be many more interlopers to look at. The Pan-STARRS observatory has given us the capacity to survey the entire sky, and the Vera C. Rubin Observatory, expected to begin an even broader survey in 2022, “will be much more sensitive,” Loeb says, “a bigger and better telescope that could potentially detect an ‘Oumuamua-type object every month.”

When it comes to SETI, evidence ultimately carries the day, Loeb insists. “We should collect evidence without prejudice, without assuming we know the truth in advance, and see what we learn.” On the other hand, he says, we should be open-minded and allow for some risk-taking in our pursuit of that evidence. As the physicists Giuseppe Cocconi and Philip Morrison wrote in 1959, one year before SETI began: “The probability of success is difficult to estimate, but if we never search, the chance of success is zero.”


Steve Nadis is a contributing editor to Discover.

بازی انفجار شرطی
سایت انفجار
سایت شرط بندی انفجار
سایت بازی انفجار

سایت انفجار هات بت : Why Haven’t We Found Alien Life Yet? Blame Our Closed Minds


سایت انفجار هات بت hot bet

This story originally appeared in the December issue of Discover magazine as "Looking for Signs." Support our science journalism by becoming a subscriber.


Limits don’t sit well with Avi Loeb.

Loeb quickly reels some off to me over the phone (hands-free) during a drive home from work: About 25 billion stars, roughly one-quarter of those that reside in the Milky Way, lie in a habitable zone. He rounds that down to an even 10 billion to keep the calculations simple. “And then there are about a trillion galaxies like the Milky Way,” he says, “which means there are about 1022 [10 billion trillion] planets in the observable universe that could potentially host life as we know it.” In other words, searches for extraterrestrial life have barely scratched the surface. “As in other areas of exploratory science,” Loeb says, “we should investigate thoroughly before making sweeping pronouncements.”

Most of the searching so far, he adds, has been in the radio range, where scientists have examined a tiny fraction of the possible frequencies in an equally tiny fraction of the possible search space. Surveys in optical wavelengths have been much less extensive. For any new technology we develop, Loeb says, we should consider whether, somewhere, an alien civilization might have developed it, too, possibly leaving behind some detectable traces. “As our technology improves, that can help us imagine things we haven’t imagined before and explore things we haven’t searched for before.”

verarubin observatory

The Vera C. Rubin Observatory is expected to start searching the skies in 2022. (Credit: Rubin Obs/NSF/AURA)

When it comes to imagination, Loeb — cited in The New York Times “for his creative and prolific attempts to understand the … universe” — appears to have no shortage. Nor, would it seem, is he lacking in productivity. For over two decades, he has turned out an average of two academic papers each month, in addition to regular essays. He’s director of Harvard’s Institute of Theory and Computation, a member of the President’s Council of Advisors on Science and Technology, founding director of Harvard’s Black Hole Initiative and chair of the Breakthrough Starshot Advisory Committee — an endeavor aimed, among other things, at sending miniature spacecraft to other stars.

Florida Tech physicist Manasvi Lingam described his collaboration with Loeb during a postdoctoral fellowship as “exhilarating.” From 2017 to 2019, Lingam and Loeb wrote 25 research papers and a forthcoming book, Extraterrestrial Life: From Biosignatures to Technosignatures, that provides a wide-ranging discussion of SETI techniques. “With Avi, there’s always a fast turnaround time,” Lingam says. “We always try to look for left-field ideas that are nonetheless testable.”

Loeb is fearless because some of his out-there ideas have been publicly rebuked by other astronomers, says Penn State astronomer Jason Wright.

But Loeb is rarely deterred by disapproving remarks, saying skepticism “can be a self-fulfilling prophecy.” It’s far better to look, he says, than to assume there’s nothing to be seen. That attitude is apparently shared by NASA. It recently gave Loeb and others the first SETI-related grant in over 30 years that specifically supports innovative search strategies. Here are some of the unconventional notions he and his colleagues have advanced for enlarging the scope of SETI, and perhaps catching a glimpse of E.T. in the process.

Far From the City Lights

Loeb and Princeton University astronomer Edwin Turner are kindred spirits who enjoy batting around speculative ideas. “The conservative impulse that serves science well in some ways doesn’t serve us well when it comes to generating hypotheses,” says Turner. While touring Abu Dhabi a decade ago, and learning that Dubai is so bright it can be seen from outer space, Loeb and Turner started to wonder whether our telescopes could pick up light from an alien city. After some quick calculations, they determined that the Hubble Space Telescope (HST) would be able to detect light pollution from a city on the outer edges of the solar system, well beyond Pluto, and new, more advanced telescopes could extend that range considerably farther.

trappist - nasa

An artist’s concept shows the TRAPPIST-1 planetary system, with its seven Earth-sized, temperate exoplanets orbiting an ultra-cool dwarf star. It’s unusual to have so many planets in the habitable zone. (Credit: NASA/JPL/Caltech)

Although there aren’t any known planets lying in the solar system’s periphery, Loeb and Turner have come up with a method for determining whether a newly discovered light source is natural or artificial. Their technique is based on the principle that light drops off in intensity according to the square of the distance traveled.

Suppose we measure the brightness of a radiant object and repeat that measurement after the object has moved twice as far away from us, heading away from the sun. If the object was natural, such as a previously unknown planet or asteroid, and merely reflecting light from the sun, its brightness would decrease by a factor of 16: Its brightness (as measured from Earth) would have dropped off fourfold during the light’s journey from the sun to the object (since two squared equals four) and another fourfold during its journey back to us. If, on the other hand, the object was a luminous spacecraft, its brightness would drop off only by a factor of four since it produces its own light rather than reflecting it from the sun.

If our measurements of a distant light source indicate a fourfold drop in intensity, we should not immediately start worrying about an alien invasion, says Turner. “But we will want to point other telescopes there and … try to figure out what’s going on.”

Pollution As the Solution to Dilution

In 1990, as the Galileo spacecraft flew past a planet in our solar system, its instruments found evidence of an atmosphere rich in oxygen and methane — signs that the scientific team, led by Carl Sagan, deemed “strongly suggestive of life.” The planet in this case was Earth, and the exercise was mainly a proof of concept. But the HST has already started examining the atmospheres of planets around other stars, called exoplanets. And its successor, the James Webb Space Telescope, which is scheduled for launch in 2021, will soon probe atmospheres of even more distant planets, looking for biological signatures of life.

James webb telescope

(Credit: NASA/Chris Gunn)

In 2014, Loeb and two collaborators, Henry Lin and Gonzalo Gonzalez Abad, decided to flip the switch: Instead of looking for signs of life, they suggested looking for signs of death, or at least serious contamination. “Anthropogenic pollution could be used as a novel biosignature for intelligent life,” wrote the Harvard team, which proposed looking for two chlorofluorocarbon (CFC) gases, tetrafluoromethane and trichlorofluoromethane, that can survive tens of thousands of years and cannot be synthesized by known natural processes.

The James Webb telescope could spot the presence of these molecules in an exoplanet’s atmosphere, the researchers concluded, if concentrations were 10 times current terrestrial levels. Observing high levels of these long-lived pollutants and no signs of life-sustaining molecules like oxygen, Loeb and his coauthors said, “might serve as an additional warning to the ‘intelligent’ life here on Earth about the risks of industrial pollution.”

The Edge Effect

A 2005 paper in the journal Astrobiology by MIT astronomer Sara Seager and three other researchers identified a distinct feature of an Earthlike planet covered with large stretches of vegetation. Plants appear green because they reflect light in the green part of the spectrum, but at higher wavelengths, between the red and infrared range, reflectance shoots up dramatically. A graph of reflectance versus wavelength shows a steep rise at a wavelength of 700 nanometers that creates a pronounced “red edge” — a feature, though not evident to the human eye, that’s readily observable by telescopes with spectral sensitivity.

In 2017, Lingam and Loeb got to wondering: What if an exoplanet was covered by vast tracts of photovoltaic arrays instead of boundless greenery? Massive structures like this, Lingam and Loeb reasoned, would produce an artificial spectral edge analogous to the red edge caused by vegetation, though occurring at different wavelengths (depending, of course, on the materials making up the arrays). They calculated where the spectral edge would lie for silicon-based solar cells — a reasonable choice given silicon’s abundance in the universe — and those composed of other widely used photovoltaic ingredients, including gallium arsenide and perovskite. Future telescopes, such as WFIRST, set to launch in the mid-2020s, would be capable of detecting a “silicon edge,” should it exist.

Lingam and Loeb believe that such an analysis would be particularly powerful when applied to exoplanets that are “tidally locked,” meaning they keep the same orientation with respect to the parent star and therefore have permanently light and dark sides. An inhabited planet equipped with large-scale solar-electric generation could illuminate the dark side, and other installations might release significant amounts of waste heat on the cooler, darker side — developments that could be visible from afar and might remain visible after an alien civilization has gone extinct or migrated to another home.

Although these photovoltaic arrays would undergo wear and tear, Lingam and Loeb wrote in the Monthly Notices of the Royal Astronomical Society, “they can remain functional for a duration of time that is not insignificant by astrophysical standards and would thus represent genuine extraterrestrial artifacts.” If artifacts are someday spotted, they write, it could be an early, if not the first, example of a new field: “interstellar archaeology.”

The Mystery of FRBs

The first fast radio burst (FRB), an intense blast of radio waves emanating from outside our galaxy and lasting just a few milliseconds, was spotted in 2007. Astronomers have since seen more than 100 others. “The popular view is that these bursts come from young neutron stars with very strong magnetic fields,” says Loeb. But that supposition has not been confirmed. And there may not be a single source, he adds, because there are at least two types of bursts — a small minority that repeat and most that do not.

EMS-Dispersion

(Credit: Roen Kelly/Discover)

Lingam and Loeb offered a provocative solution to the puzzle: Maybe some of the FRBs are artificial. If that were the case, what would be the purpose of such incredibly powerful bursts? In a 2017 paper in Astrophysical Journal Letters, Lingam and Loeb raise two possibilities: It could be a beacon to broadcast the presence of an alien civilization, which they deem “rather implausible.” Or, it could power large spaceships tugged by even larger (in area, not in mass) light sails. “The optimal frequency for powering the light sail is shown to be similar to the detected FRB frequencies,” they write — a fact that, when combined with other technical arguments, could “lend some credence to the possibility that FRBs might be artificial in origin.”

Naysayers might dismiss this, insisting that “extraordinary claims require extraordinary evidence,” Loeb notes. “I say that they require evidence, but why should they be held to a higher plane? We should not automatically dismiss explanations just because they seem exotic to some people.”

Searching for Artifacts 

“When exploring habitable worlds around other stars, we might … find planets with burnt-up surfaces, abandoned mega-structures or planetary atmospheres rich with poisonous gases and no sign of life,” Loeb has written. One might also see an extensive network of unnatural platforms or satellites orbiting another star — perhaps part of a hypothetical energy-gathering enclosure called a Dyson sphere.

Something like this, if sufficiently large, could be spotted by NASA’s Transiting Exoplanet Survey Satellite (TESS), which looks for dips in the brightness of a star caused by a planet passing in front of it. TESS could also detect dips caused by the passage of giant artificial mega-structures. Officials announced in October 2019 that TESS would collaborate with Breakthrough Listen — a $100 million SETI initiative, the largest and most generously funded in the field’s history.

Listen’s ground-based telescopes would focus on potentially habitable planets identified by TESS. Loeb cites the example of Tabby’s Star: Discovered in 2016, two years before the TESS launch, it exhibited a peculiar dimming pattern, prompting some to speculate that it was surrounded by some kind of alien structure. It turns out that our view was blocked by an oddly shaped disk of dust, Loeb says, but that’s the kind of irregularity TESS scientists would be looking for.

Searching for Interstellar Visitors

On Oct. 19, 2017, an astronomer using Hawaii’s Pan-STARRS telescope discovered an object moving past the sun at 196,000 miles per hour, so fast that it almost surely originated from outside the solar system. The object, dubbed ‘Oumuamua — Hawaiian for “first scout from a distant place” — was initially classified as an asteroid and then a comet and more recently as a chunk of hydrogen ice. 

oumumaua

Interstellar visitor ‘Oumuamua has defied easy classification — Loeb has suggested it’s an artificial lightsail — but a team of astronomers concluded in 2019 that it’s a natural object. (Credit: Auntspray/Shutterstock)

But Loeb has analyzed all of these ideas and finds that they still leave some questions unanswered. He doesn’t see a plausible way that a “large hydrogen iceberg” could form. And even if it did, he says, an object like that could not survive its interstellar journey to the solar system because hydrogen evaporates so readily. Furthermore, ‘Oumuamua has unusual features that don’t match those of asteroids or comets: For one thing, it’s extremely elongated, about 10 times longer than it is wide. The object’s acceleration is also unexplained, as there’s no sign of outgassing, propulsion caused by the release of gas that’s normally seen in comets. Loeb and Shmuel Bialy of Harvard suggested that ‘Oumuamua was being pushed and sped up by solar radiation, in which case it must be shaped more like a thin pancake than a cigar as was commonly assumed. That raised the possibility that ‘Oumuamua “might be a lightsail of artificial origin” — a case they made in a November 2018 paper in Astrophysical Journal Letters.

In a July 2019 article in Nature Astronomy, an international team of 14 astronomers reached a different conclusion, contending that ‘Oumuamua is a natural object, despite its peculiar properties.

In the meantime, a second interstellar visitor, Comet Borisov, was discovered in 2019, whipping around the sun at 110,000 mph. This object is “clearly not artificial,” Loeb says, “because it looks like any other comet we’ve seen before.” But there soon should be many more interlopers to look at. The Pan-STARRS observatory has given us the capacity to survey the entire sky, and the Vera C. Rubin Observatory, expected to begin an even broader survey in 2022, “will be much more sensitive,” Loeb says, “a bigger and better telescope that could potentially detect an ‘Oumuamua-type object every month.”

When it comes to SETI, evidence ultimately carries the day, Loeb insists. “We should collect evidence without prejudice, without assuming we know the truth in advance, and see what we learn.” On the other hand, he says, we should be open-minded and allow for some risk-taking in our pursuit of that evidence. As the physicists Giuseppe Cocconi and Philip Morrison wrote in 1959, one year before SETI began: “The probability of success is difficult to estimate, but if we never search, the chance of success is zero.”


Steve Nadis is a contributing editor to Discover.

بازی انفجار هات بت
بازی انفجار hotbet
سایت بازی انفجار شرط بندی

سایت انفجار : رمزگشایی میخی ، یکی از اولین اشکال نوشتن


بازی بوم شرطی:بازی انفجار

این زبان نیست دقیقاً الفبا نیست. اما اگر می خواهید اصل را بخوانید حماسه گیلگمش ، یا سوابق تجاری سومریان باستان را مطالعه کنید ، میخی تنها بازی در شهر است.

سیستم باستانی نوشتن یکی است ، اگر نباشد ، قدیمی ترین در حدود 3500-3000 سال قبل از میلاد توسط سومری ها اختراع شد و بیش از 3000 سال در منطقه مورد استفاده قرار گرفت. نوشتن تنها نوآوری این فرهنگ نبود. آنها همچنین گاری های چرخدار جهان ، نجوم ، یک سیستم اعداد ، ساعت 60 دقیقه ای ، نقشه ها ، آبیاری و حماسه گیلگمش، که اولین اثر مکتوب ادبیات بود.

سومر ، بدون شک اولین تمدن جهان ، از گروهی از دولت شهرها تشکیل شده بود. این شهرهای واقع در بین النهرین ، یعنی عراق فعلی ، درگیر تجارت و گاه جنگ با یکدیگر هستند. آنها برای ثبت معاملات مالی خود به یک سیستم نیاز داشتند و میخی کار را انجام می داد. بنابراین ، جای تعجب نیست که اولین نمونه های میخی فروش یا انتقال کالاهایی مانند غلات یا منسوجات ، یا تخصیص لوازم را نشان می دهد.

قرص اصلی

نمادهای میخی با یک قلم نوک تیز روی لوح های سفالی مرطوب ، معمولاً مستطیلی و به اندازه یک دفترچه یادداشت کوچک یا آیفون ، خراشیده می شدند. سپس قرص ها را در معرض آفتاب پخت و یا در کوره خشک کردند.

کلمه میخی از یک کلمه لاتین می آید cuneus ، به معنی “گوه ای شکل” است. دلیل این امر این است که ، اگرچه این نمادها در ابتدا پیکتوگرام بودند ، اما به زودی کاملاً سبک شدند و در واقع از چیدمان های مختلف خطوط و مثلث ها یا گوه ها تشکیل شده اند. میخی به جای استفاده از یک عکس گاو برای نشان دادن یک گاو ، از نمادی استفاده می کرد که به نوعی یک تصویر برهنه از یک گاو بود. این کار بسیار کارآمدتر شد. با گذشت زمان ، نمادهایی برای اسامی انتزاعی مانند عشق یا ترس و بعداً صفت معرفی شدند.

سرانجام نمادها حتی بیشتر انتزاعی شدند – دیگر به عنوان گاو قابل تشخیص نیستند – و به جای استفاده از یک نماد منحصر به فرد برای هر کلمه ، به سیستمی برای نمایش اصوات گفتاری یا هجاها تبدیل شدند. در این مرحله ، سیستم می تواند به راحتی زبان گفتاری را رونویسی کند. این امر نه تنها نگه داشتن کتاب های حساب ، بلکه ضبط نامه ها ، داستان ها ، آهنگ ها و شعرها – و همچنین متون مدرسه و آثار ریاضی را ممکن می کرد.

یکی از مزایای خط میخی این است که می تواند زبانهای مختلفی را نشان دهد ، مانند الفبایی که می تواند مثلاً انگلیسی ، آلمانی ، اسپانیایی و بسیاری از زبانهای دیگر را بنویسد. خط میخی برای نوشتن حداقل به دوازده زبان علاوه بر زبان سومری از جمله اکدی ، بابلی ، آشوری ، هیتی و فارسی مورد استفاده قرار گرفت. و مانند الفبای امروز ما ، با داشتن آلمانی Eszett یا “double-S” و اسپانیایی شامل “double-L” ، تغییرات کمی در میخی از زبان به زبان دیگر وجود دارد.

در انتظار ترجمه

هنگامی که باستان شناسان اروپایی برای اولین بار در قرن نوزدهم کاوش در خاورمیانه را آغاز کردند ، نمونه های برجسته زیادی از خط میخی پیدا کردند. اما فهمیدن معنی آن چالش بود. برای یادگیری خط میخی ، ابتدا باید زبان سومری را یاد بگیرید. این کار بزرگی نیست ، به این دلیل که به عقیده بسیاری از محققان زبان سومری یک زبان منزوی است ، به این معنی که این زبان با هیچ زبان شناخته شده دیگری ارتباط ندارد. با این وجود ، در اواخر دهه 1850 ، دانشمندان عمدتاً خط میخی شکسته بودند ، گرچه حتی اکنون نیز تکه تکه هایی وجود دارد که هنوز دانشمندان نمی فهمند. امروزه کسانی که می توانند خط میخی را بخوانند بسیار اندک هستند و اکثریت قریب به اتفاق متون میخی ترجمه نشده باقی مانده اند.

درون موزه بریتانیا - Shutterstock

(اعتبار: Piotr Wawrzyniuk / Shutterstock)

ایروینگ فینکل یکی از برجسته ترین متخصصان خط میخی و متصدی موزه بریتانیا ، خانه بزرگترین مجموعه میخی ، با 130 هزار قرص است. نمونه مورد علاقه فینکل در نوشتن باستان ، لوحی است که حاوی دستورالعمل های The Royal Game of Ur ، یک بازی روی صفحه است که در بین النهرین باستان محبوب بود. امروزه این بازی مانند شطرنج یا تخته نرد احتمالاً در میخانه ها و کاخ ها انجام می شد. فینکل قوانین را ترجمه کرد. اگر می خواهید در یک بازی 4500 ساله تلاش کنید ، می توانید قوانین را پیدا کنید اینجا.

و آن 130000 لوح خط میخی در موزه بریتانیا؟ آنها با صبر و حوصله منتظرند دانشمندان بیایند آنها را بخوانند و بقیه به ما بگویند که آنها چه می گویند. شاید حماسه دیگری مثل آن گیلگمش؟ یا شاید یک بازی تخته ای جالب دیگر؟ اگر علاقه ای به گذراندن شش تا هشت سال مطالعه فشرده لازم برای تسلط بر خط میخی ندارید ، باز هم می توانید نشان خود را در این سیستم نوشتاری باستانی بگذارید. برو به وب سایت موزه پن و نمایشگاه تعاملی آنها را امتحان کنید که به شما امکان می دهد نام خود را با خط میخی امضا کنید.

بازی انفجار شرطی
سایت انفجار
سایت شرط بندی انفجار
سایت بازی انفجار

سایت انفجار هات بت : تلاش برای درمان “فلاش آسیا”


سایت انفجار هات بت hot bet

وقتی آسیایی ها می خواهند مهمانی بگیرند ، می دانند که ممکن است گرفتاری ایجاد شود. – آنچه که باعشق نامیده می شود – ممکن است تحت تأثیر گرگرفتگی آسیایی قرار بگیرد.

تقریباً 50 درصد افراد با نژاد چینی ، کره ای و ژاپنی به دلیل جهش ژنتیکی ارثی هنگام نوشیدن دچار واکنش برافروختگی الکل می شوند. در نتیجه ، بدن آنها دچار کمبود آنزیم اصلی لازم برای تجزیه الکل است. یک یا دو جرعه از مواد سخت می تواند تمام آنچه که برای تحریک یک بثورات گرم و قرمز در صورت ، سینه و بازوها لازم است باشد. از آنجا که این درخشش حاوی الکل می تواند ناخوشایند ، ناراحت کننده و شاید حتی کمی شرم آور باشد ، کارآفرینان سنگاپوری سلیمان پون و رایان فو فرصتی را برای ایجاد یک درمان دیدند.

آنها راه اندازی کرده اند DrinkAid، مکملی که آنها ادعا می کنند اگر چند ساعت قبل از شروع مشروبات الکلی مصرف شود ، احساس وحشتناک را دور نگه می دارد. در حالی که پون و فو اولین کسانی نیستند که با این عارضه مقابله می کنند ، پون می گوید که مبتلایان اغلب به محصولاتی که طراحی نشده اند برای درمان آن پون می گوید: “یكی از راه حل های معروف ، دارویی به نام Pepcid ، یك انسداد هیستامین است.” مسدود کننده هیستامین ممکن است قرمزی پوست را کند کند ، اما مبتلایان به طور کلی هنوز علائم دیگر این بیماری را مانند سردرد ، حالت تهوع یا ضربان قلب سریع تجربه می کنند.

هنگامی که DrinkAid در آگوست سال 2020 راه اندازی شد ، پون و فو می گویند سفارشات از سراسر جهان انجام شده است. اما همه با احتمال قرص ضد گرگرفتگی رنگ صورتی را قلقلک نمی دهند.

مایکل کنی ، پزشک داخلی در لس آنجلس ، متقاعد نشده است که مکمل های واکنش برافروختگی الکل در واقع مثر هستند. کنی می گوید: “این مکمل ها حاوی موادی هستند که باید از نظر کبدی محافظت کنند.” “ثابت نشده است که آنها در مطالعات بالینی به طور مداوم از برافروختگی آسیایی جلوگیری می کنند و این محصولات مورد تایید FDA نیستند.”

اما علیرغم این ، Foo و Poon می گویند تقاضای مصرف کننده برای DrinkAid زیاد است. و ، آنها پشت مکمل خود ایستاده اند ، که به گفته آنها علت اصلی قرمزی را هدف قرار می دهد.

شکستنش

گرگرفتگی نتیجه ناتوانی بدن در تجزیه استالدئید است که یک محصول جانبی سمی برای متابولیسم الکل است. به طور معمول ، این محصول جانبی توسط آنزیمی کبدی به نام آلدهید دهیدروژناز به ترکیبات بی ضرری تبدیل می شود ، اما طبق گفته استبان کوساک ، پزشکی مستقر در ونزوئلا ، افرادی که هنگام نوشیدن الکل سرخ می شوند ، نسخه غیرفعال این آنزیم دارند.

وی گفت: “اکثریت مردم ، که بسیاری از آنها نژاد آسیایی دارند ، به دلیل جهش ژنی که با گذشت زمان تکامل یافته است ، آلدهید دهیدروژناز تولید نمی کنند.” نتیجه این است که کسانی که جهش دارند شش برابر بیشتر استالدئید تجمع می دهند ، که بسیار سمی است. “شدت شرایط بستگی به این دارد که یکی یا هر دو والدین جهش ژنی را ایجاد کنند که باعث ایجاد آنزیم غیرفعال می شود.

از آنجا که استالدئید توسط محققان به طور گسترده مورد بررسی قرار گرفته است ، پون و فو با جستجوی تحقیقات از کشور کره، روسیه و چین. اغلب ، تحقیقات در این زمینه بر روی درمان بالقوه خماری و کاهش آسیب کبدی متمرکز بود. پون و فو به طور خاص موادی را جستجو کردند که ممکن است به بدن کمک کند با سرعت بیشتری از استالدئید خلاص شود – که به اعتقاد آنها ، این گرگرفتگی را حتی قبل از شروع متوقف می کند.

سرانجام ، پو و فون بر روی موادی که اساس مکمل DrinkAid آنها باشد ، تصادف کردند. “ما از اسید سوکسینیک برای بهبود عملکرد کبد و درخت کشمش ژاپنی استفاده کردیم [Hovenia dulcis] برای تجزیه استالدئید ، “می گوید پون.

برگها ، پوست و میوه درخت کشمش ژاپنی از سابقه طولانی استفاده به عنوان داروی خماری در طب شرقی برخوردار است. اینکه درخت کشمش دقیقاً در بدن چگونه کار می کند و تأثیر آن بر فرآیند استالدئید هنوز به خوبی درک نشده است.

با این حال، یک مطالعه کوچک نشان داد مردانی که یک نسخه از جهش ژنی را حمل می کنند در صورت عدم تحمل الکل ، اگر عصاره میوه درخت کشمش را همراه با الکل در مقایسه با گروه کنترل مصرف کنند ، علائم خماری کمتری را تجربه می کنند. اثری که در مجله Ethnopharmacology ، اشاره کرد که این عصاره ممکن است پاسخ التهابی مرتبط با مصرف الکل را کاهش دهد.

در این سال ، یک مطالعه منتشر شده در اعتیاد به الکل: تحقیقات بالینی و تجربی ممکن است سرنخی از نقش ترکیبی در درخت کشمش به نام دی هیدرومی ریسین ارائه دهد. در بین موش هایی که آسیب کبدی داشتند ، تولید آنزیم هایی را که می توانند الکل را تجزیه کنند ، تقویت کرده و آنزیم ها را در انجام کار خود کارآمدتر می کند. در میان موش ها ، محققان همچنین مشاهده کردند که این ترکیب برخی از اثرات مصرف الکل زیاد بر روی کبد مانند آسیب سلول و تجمع چربی را کاهش می دهد. بینش بیشتری در مورد اینکه آیا این می تواند به افرادی که میزان کافی آلدئید دهیدروژناز ، آنزیم اصلی مورد نیاز برای متابولیسم الکل تولید نمی کنند ، کمک کند.

اسید سوکسینیک ، ماده دیگری در DrinkAid ، به طور طبیعی در طیف گسترده ای از غذاها یافت می شود. تصور می شود که در تولید محصولات نقشی داشته باشد ATP یا آدنوزین تری فسفات ، که یک مولکول ذخیره کننده انرژی است و برای بقای سلول ضروری است. مصرف زیاد الکل ممکن است کاهش سطح ATP در کبد، و این می تواند عاملی باشد که در ایجاد بیماری کبد و سیروز کمک می کند. با این حال ، بر اساس تحقیقات فعلی ، مشخص نیست که آیا مصرف یک مکمل با اسید سوکسینیک می تواند آسیب کبدی مربوط به الکل را دفع کند.

پون و فو می گویند که آنها DrinkAid را روی گروه کوچکی از 30 دانشجوی دانشگاهی آزمایش کردند و 98 درصد گزارش کردند که خماری نداشته و برافروختگی الکل را کاهش می دهد. با این حال ، ادعاهای پیرامون DrinkAid به طور مستقل تأیید نشده است. و مشابه FDA در ایالات متحده ، سازمان علوم بهداشتی سنگاپور مکمل ها را به عنوان دارو تنظیم نمی کند. این بدان معنی است که مکمل ها به همان سختی های ایمنی و اثربخشی که بسیاری از داروها دارند ، رعایت نمی شوند.

بیش از یک چهره قرمز

کنی ، پزشک در لس آنجلس ، خود یکی از مبتلایان به الکل است. او آگاهی را در مورد شرایط خود افزایش می دهد کانال یوتیوب، و می گوید که واکنش پوست یک است پرچم قرمز برای سایر بیماری های بالقوه. محققان دریافته اند که افراد مبتلا بیشتر در معرض خطر ابتلا به سرطان مری هستند و پیوندی با این بیماری دارند آلزایمر در حال کاوش است

کنی همچنین می گوید که باید راه حل بهتری برای افرادی که گرگرفتگی الکل را تجربه می کنند وجود داشته باشد و هنگام نوشیدن احتمالاً به Pepcid روی می آورند. Pepcid ممکن است برخی از علائم را دور نگه دارد – اما به نوبه خود ، این علائم را نیز حفظ می کند ممکن است باعث شود کسی بیشتر بنوشد، و هیچ کاری برای جلوگیری از تجمع سمی استالدئید نمی کند.

کنی مکمل هایی را برای سهولت در برافروختن الکل امتحان کرده است. اما او می گوید ، به طور خلاصه ، “نتایج ناسازگار در جلوگیری از گرگرفتگی دیده است ، اما برخی از آنها در جلوگیری از خماری گسترده روز بعد کمی سازگارتر هستند.”

اگر از گرگرفتگی رنج می برید و هنوز می خواهید از نوشیدنی مورد علاقه بزرگسالان خود لذت ببرید ، کنی پیشنهاد می کند که آرام بنوشید ، هیدراته باشید و هرگز با معده خالی بنوشید. وی می افزاید: “انتخاب الکل می تواند مهم باشد.” “از نوشیدنی های تیره مانند شراب قرمز که تانن دارد و همچنین باعث گرگرفتگی می شود ، دوری کنید و نوشیدنی های سبک تری مانند [spiked] سلزر یا ودکا. “

بازی انفجار هات بت
بازی انفجار hotbet
سایت بازی انفجار شرط بندی

سایت انفجار هات بت : آبهای اقیانوس منجمد شمالی “به طرز عجیبی گرم” انجماد را به تأخیر می اندازند و گرما را به جو می ریزند


سایت انفجار هات بت hot bet

در ماه سپتامبر ، یخ های دریای قطب شمال به دومین کمترین میزان ثبت شده رسیده است.

اکنون ، از یک راه قابل توجه ، وضعیت فقط بدتر شده است.

با شروع زمستان ، قسمتهای وسیعی از آبهای قطب شمال که باید یخ زده باشند ، بدون یخ باقی می مانند. در نتیجه ، میزان یخ در حال حاضر با کمترین رکورد در این زمان از سال در حال اجرا است.

از 29 اکتبر ، میزان یخ دریا 1.3 میلیون مایل مربع کمتر از حد متوسط ​​برای سالهای 1981 تا 2010 بود. این منطقه از یخ "گم شده" تقریباً یک سوم بیشتر از کل ایالات ایالات متحده در شرق می سی سی پی است. رودخانه

مقایسه میزان یخ دریای قطب شمال

در قسمت آخر ماه اکتبر ، میزان یخ های دریای قطب شمال در کمترین میزان بوده است. (اعتبار: NSIDC ، حاشیه نویسی اضافه شده)

والت مایر ، دانشمند ارشد تحقیقات در دانشگاه می گوید: "عامل اصلی گرمای اقیانوس است." مرکز ملی داده های برف و یخ. (با افشای کامل ، NSIDC در دانشگاه کلرادو مستقر است ، جایی که من کارگردانی آن را بر عهده دارم مرکز روزنامه نگاری محیطی.)

در ماه سپتامبر ، دمای سطح دریا در دریای Laptev در نزدیکی سیبری به بیش از 5 درجه سانتیگراد یا 41 درجه سانتیگراد افزایش یافت. "این برای اقیانوس منجمد شمالی بسیار گرم است ، به ویژه در آن منطقه ، دور از هرگونه ورود گرمتر از اقیانوس اطلس یا اقیانوس آرام."

مایر خاطرنشان می کند که بادها و امواج مقداری از آن را در ستون آب گرم می کنند. برای تشکیل یخ در سطح ، لازم است که گرما به جو برسد. او می گوید: "بنابراین اکنون جایی که ما هستیم هستیم." "اقیانوس هنوز گرما دارد ، بنابراین یخ هنوز تشکیل نشده است. و این گرما به جو می رود."

چشم انداز دمای نیمکره شمالی

چشم انداز دمای نیمکره شمالی تا 13 نوامبر ، همانطور که توسط یک مدل محاسبه شده است. رنگ های تیره در قطب شمال نشان می دهد که دما بیش از 10 درجه سانتیگراد گرمتر از حد نرمال است. (اعتبار: WXCHARTS.com)

شما می توانید در انیمیشن فوق احساسی برای این اثر داشته باشید ، که پیش بینی مدلی را نشان می دهد که چگونه دمای هوا در نزدیکی سطح نیمکره شمالی از اواخر اکتبر تا 13 نوامبر از حد طبیعی متغیر است. سیبری

در اینجا پیش بینی می شود دما 10 درجه سانتی گراد و حتی بیشتر از حد طبیعی باشد. این ، به گفته مایر ، در نتیجه فرار گرما از آبهای قطب شمال به جو است.

وی می گوید: "به طور معمول در این زمان از سال در آن مکان ، یخ وجود دارد و دمای هوا می تواند به سرعت پایین بیاید ، زیرا یخ هوا را از اقیانوس عایق بندی می کند."

چرا اقیانوس اینقدر گرم است؟ این امر به ذوب شدن خیلی زود یخ دریا در پی زمستان سال گذشته انجام می شود. مایر می گوید این اتفاق به دلیل "شرایط شدید" رخ داده است. بادهای جنوبی در امتداد ساحل سیبری "دمای هوای گرم را به ارمغان آوردند و همچنین باعث می شوند تا یخ ها از ساحل دور شوند ، و آغاز باز شود."

در واقع دما در سیبری بسیار گرم بود ، به طوری که آتش سوزی در ماه مه در آنجا آغاز شد - که در اوایل فصل بود. (دانشمندان تصور می کردند که در بعضی موارد این موارد است "آتش زامبی" که از سال قبل شروع شده بود و در زیر برف های زمستان همچنان به دود می پرداخت و به محض ذوب شدن برف دوباره ظهور می کرد.)

به لطف دمای گرم ، مقادیر زیادی یخ دریا زودتر از حد معمول ناپدید شد و سطح اقیانوس را در معرض اشعه های گرم خورشید قرار داد. در حالی که یخ دارای آلبدو بسیار بالایی است ، به این معنی که بیشتر نور خورشید را که به آن برخورد می کند منعکس می کند ، سطح دریا نسبتاً تاریک و کم آلبدو مقدار زیادی از انرژی را جذب می کند و بنابراین آبها گرم می شوند.

مایر می گوید: "یخ ها تا 21 ژوئن در حال باز شدن بودند." "بنابراین در هنگام حداکثر خورشید در نیمکره شمالی ، آب باز داشتید - 24 ساعت از روز در قطب شمال انرژی را به آب کم اقیانوس آلبدو وارد می کند. این باعث می شود یخ بیشتری ذوب شود و اقیانوس گرم شود."

همچنین ممکن است بادهای مداوم جنوبی مقداری گرما را از اقیانوس زیر سطح برانگیخته باشند.

اکنون ، در حالی که خورشید به سختی از افق امتداد ساحل سیبری بالاتر است ، آبها تقریباً در معرض تابش خورشید نیستند. و اکنون به نظر می رسد به اندازه کافی گرما از اقیانوس خارج شده است تا اجازه تشکیل یخ را بدهد.

غلظت یخ دریای قطب شمال در تاریخ 29 اکتبر سال 2020

غلظت یخ های دریای قطب شمال از 29 اکتبر سال 2020. سرانجام یخ در امتداد سواحل سیبری تشکیل شده است. اما بیشتر مناطق باید از قبل یخ زده شوند. (اعتبار: NSIDC)

می توانید آن را در مناطق مایل به آبی در امتداد ساحل سیبری در نقشه بالا مشاهده کنید. حدود یک هفته پیش در آنجا یخی وجود نداشت و تقریباً یخ نمی زد.

مایر می گوید ، جالب است که هنگامی که اقیانوس گرمای کافی را می دهد تا دمای سطح دریا به اندازه کافی کم شود ، یخ می تواند به سرعت تشکیل شود. بنابراین ما نباید از دیدن میزان پوشش یخ در قطب شمال در هفته های آینده تعجب کنیم.

با حرکت به جلو ، چه انتظاری باید داشته باشیم؟ به گفته مایر ، تاخیر در یخ زدگی باعث می شود پوشش یخ فنر تا حدودی نازک تر شود. اما شرایط آب و هوایی در فصل گرم سال آینده بسیار مهمتر خواهد بود

ضخامت یخ دریا

روند ضخامت یخ دریا و حجم کلی شاخص مهمی در تغییر اوضاع قطب شمال است. این تجسم ضخامت و حجم یخ دریا در سپتامبر از سال 1979 تا 2020 بر اساس مدل اقیانوس و یخ دریا به نام PIOMAS است. (اعتبار: Zachary Labe)

در طولانی مدت ، تأثیر گرم شدن ناشی از انسان در قطب شمال نمی تواند واضح تر باشد. از بسیاری جهات دیده می شود. به عنوان مثال ، در هر ماه تقویمی سال شاهد کاهش طولانی مدت میزان یخ دریا هستیم.

همانطور که انیمیشن فوق نشان می دهد ، همچنین می تواند در کاهش چشمگیر حجم و ضخامت یخ دریای قطب شمال نیز کاهش چشمگیری داشته باشد. از اواخر ماه سپتامبر ، حجم یخ فقط یک چهارم سال 1979 بود.

بازی انفجار هات بت
بازی انفجار hotbet
سایت بازی انفجار شرط بندی