سایت انفجار هات بت : Westbase.io با توافق نامه توزیع RealWear با تقاضای رو به رشد واقعیت افزوده و راه حل های پوشیدنی روبرو می شود


سایت انفجار هات بت hot bet

Westbase.io، توزیع کننده پیشرو 4G / 5G و اینترنت اشیا ، اعلام کرد که توافق نامه توزیع جدید اروپا را با آن امضا کرده است RealWear ، شرکت، یک رهبر جهانی تبلت های هندزفری بدون هد برای تحول دیجیتال در صنعت.

به منظور پاسخگویی به تقاضای روزافزون برای واقعیت افزوده (AR) و راه حل های محاسباتی پوشیدنی برای تجارت ، افزودن جدید به سهام Westbase.io این شرکت و شرکای کانال خود را قادر می سازد تا پیشنهاد کارگران متصل خود را در سراسر انگلستان ، بنلوکس ، Nordics و اروپا گسترده تر.

با مدت طولانی ارائه راه حل های ارتباطی که مشاغل و کارگران را قادر می سازد به اطلاعات مورد نیاز در محل کار دسترسی پیدا کنند ، افزودن RealWear بر تعهد Westbase.io برای پذیرش آخرین فن آوری های صنعت تأثیر می گذارد. بخشی از آن با همه گیری و نیاز به تحول دیجیتالی تسریع شده است.

"ما مدتی است که در حال بررسی AR فناوری و کاربردهای آن در تجارت هستیم. پتانسیلی که برای توانمندسازی کارگران خط اول دارد تا ضمن حفظ امنیت در همه زمان ها ، بسیار زیاد است. اما تردیدی نیست که وقایع سال 2020 و پیامدهای آن تا سال 2021 و بعد از آن ، به طور قابل ملاحظه ای باعث تسریع در استفاده از این فناوری در بسیاری از صنایع شده است "، - گفت ساچا کاکاد ، مدیر عامل Westbase.io.


تبلت های واقعاً نصب شده RealWear به طور مستقیم نیاز به کاهش تعداد افراد در این کشور را قادر می سازد تا کارگران صنعتی را برای دریافت اطلاعات در محل و آموزش های میدانی در تعداد زیادی از بخش ها مانند نفت و گاز ، بهداشت و درمان ، بیمه و تولید دریافت کنند. تماس نزدیک با یکدیگر با ارائه همکاری و ارتباط از راه دور کاملاً بدون دست ، کارگران خط اول و میدانی می توانند از پشتیبانی ارشد یا متخصص بدون نیاز به حضور فیزیکی پرسنل اضافی بهره مند شوند. از بین بردن عوارض سفر و مسافت های اجتماعی ، در حالی که هنوز هم می توان به راحتی کار را ادامه داد ، استقرارهای RealWear به طور چشمگیری در تعدادی از صنایع افزایش یافته است. Westbase.io اکنون برای کمک به گسترش بیشتر این موضوع بسیار هیجان زده است.

"با ارائه مزایایی که فراتر از پرداختن به فاصله اجتماعی است ، ما از افزودن RealWear به نمونه کارهای خود بسیار هیجان زده هستیم. با بکارگیری این فناوری مشاغل می توانند هزینه های سفر را به میزان قابل توجهی کاهش دهند در حالی که نرخ ثابت برای اولین بار را افزایش می دهند و همچنین یک متخصص را قادر می سازد تا از چندین کارگر پشتیبانی کند. همه اینها در افزایش بهره وری ، بهبود ایمنی و صرفه جویی در هزینه رانندگی نقش دارند. "

"این یک فرصت مهم برای Westbase.io و شرکای کانال ما برای ارائه راه حل های از راه دور است که به مشکلات دنیای واقعی و پیشرفت های تجاری می پردازد. گرچه امروز به ما امکان می دهد به تقاضای مستقیم بازار پاسخ دهیم ، منتهی به همه گیری ، ما حتی بیشتر از امکانات گسترده هیجان زده ایم و مشتاقانه منتظر همکاری با RealWear و شرکای خود هستیم تا طیف وسیعی از راه حل های خود را برای تجارت در سراسر اروپا ارائه دهیم. " کاکاد

پشتیبانی گسترده کانال Westbase.io ، همراه با برنامه شریک جامع خود RealWear ، ترکیبی عالی را ایجاد می کند که در آن کانال و مشتریان کاربر نهایی آنها ، نه تنها از این فناوری در کلاس ، بلکه از پشتیبانی پیشرو نیز بهره مند می شوند.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد این فرصت جدید مهیج ، درباره محدوده RealWear اطلاعات کسب کنید یا به یک شریک نمایندگی فروش تبدیل شوید ، لطفاً با Westbase.io در تماس باشید +44 (0) 1291 437 567 ، +31 35 799 2290 یا info@westbase.io.


درباره Westbase.io

Westbase.io به ارتباط بهتر سازمان ها کمک می کند. ما فناوری و خدماتی را برای ارائه برنامه های کاری و کارگری متصل ارائه می دهیم. با طیف وسیعی از راه حل ها از جمله عینک های 4G / 5G ، IoT و AR ، ما بهترین تولیدکنندگان کلاس را در بازار خود معرفی می کنیم. با بیش از 30 سال تجربه توزیع شبکه و فناوری ، ما به هزاران سازمان در ارائه جریان های درآمد جدید ، افزایش بهره وری ، کاهش هزینه ها و بهبود ایمنی کمک کرده ایم. اطلاعات بیشتر در westbase.io.

AboutRealWear

RealWear® یک شرکت پلت فرم انتقال دانش است که با ارائه اطلاعات در محل و آموزش های داخلی با نرم افزار و سخت افزار به مردم کمک می کند تا ایمنی را افزایش دهند و بهره وری را در کار افزایش دهند. سیستم گل سرسبد این شرکت ، HMT-1® ، بهترین رایانه لوحی مجهز به سر ، پوشیدنی و کلاس Android است که دست یک کارگر را برای مشاغل خطرناک آزاد می کند. با تعداد فزاینده ای از برنامه ها و ادغام های نرم افزاری بدون نیاز به دست ساز ، مشتریان سازمانی دانش فوری برای عیب یابی سریعتر و ارتباطات و بازرسی با مربی از راه دور ، کمک تصویری ، ناوبری اسناد ، تجسم IoT صنعتی و راه حل های گردش کار دیجیتال کسب می کنند.

رهبران جهانی در صنعت انرژی ، تولید و خودرو به HMT-1 و HMT-1Z1 برای توانمندسازی و اتصال نیروی کار جهانی خود اعتماد دارند. شرکتهایی که در صنایع مختلف از جمله شل ، کلگیت-پالمولیو ، بی ام و و ایالت استریت مشاغل جهانی را اداره می کنند به RealWear اعتماد دارند.

بازی انفجار هات بت
بازی انفجار hotbet
سایت بازی انفجار شرط بندی

سایت انفجار : زندگی ، جهان و ‘Oumuamua


بازی بوم شرطی:بازی انفجار

در جستجوی تمدن های بیگانه ، اولین قدم برای اطمینان از اینکه می فهمیم به دنبال چه چیزی هستیم.
بازی انفجار شرطی
سایت انفجار
سایت شرط بندی انفجار
سایت بازی انفجار

بازی انفجار حضرات : ورود به سیستم با ضربه زدن به بازار RFID خواننده


انفجار حضرات
بازی انفجار حضرات بت

گزارش شده است که Sign In App یکی از اولین ها در فضای خود است که توانایی خواننده RFID را به نمونه کارهای خود اضافه می کند.

به دنبال ماهها تحقیق و توسعه اختصاصی ، توسعه دهندگان داخلی یک دستگاه RFID خوان به نام Sign In App Tap ایجاد کرده اند. این نوآوری تقریباً 100٪ سازگاری با تمام فن آوری های اصلی را پوشش می دهد و همچنین به طور یکپارچه با iPad کار می کند.

طبق ارقام IDTechEx (منبع 1) ​​، که بازار RFID را در 19 سال گذشته مورد تجزیه و تحلیل قرار داده است ، انتظار می رود که ارزش بازار RFID تا سال 2022 ، 13.4 میلیارد دلار باشد ، در حالی که در سال 2018 ، 11 میلیارد دلار بود ، بنابراین در یک مرحله رشد قابل توجه قرار دارد. همانطور که سازمانهای بیشتری از این فناوری استفاده می کنند.

Sign In App Tap خواننده ای است که به مشتری اجازه می دهد دسترسی سریع در و کارت شناسایی خود را برای راه اندازی سریعتر ورود به سیستم ، در برنامه ورود به سیستم خود متصل کند.

محصول نامی برنامه Sign In App برای اولین بار در سال 2015 با هدف جایگزینی کتابهای بازدیدکننده کاغذ منسوخ شده در پذیرایی های شرکت با یک واحد نرم و صاف ، حاوی iPad ، که نام و تصویر هر بازدید کننده را ثبت می کند ، راه اندازی شد. این یک راه حل است که نه تنها امنیت فیزیکی ساختمان را با ردیابی تمام بازدیدکنندگان در زمان واقعی تقویت می کند ، بلکه به دستورالعمل های GDPR درباره ذخیره سازی و استفاده از داده های حساس پایبند است.

این شرکت در حال حاضر دو مورد اضافی عمده را در سبد محبوب خود در سال جاری راه اندازی کرده است. یکی از ویژگی ها رویدادها بود – متناسب با سازمان هایی که یا رویدادهای داخلی یا خارجی برگزار می کنند. دیگری برنامه همراه همراه آن بود – برای کارکنانی که همیشه در حال حرکت هستند یا در سایت های بزرگ کار می کنند ، طراحی شده است.

ویژگی های اصلی ورود به سیستم در برنامه ضربه بزنید عبارتند از:

  • کارمندان می توانند برای ورود به سیستم از طریق مسنجر و ایمن بر روی کارت های دسترسی درب یا fobs خود ضربه بزنند
  • سازگار با فناوری های موجود RFID ، به این معنی که تقریباً با همه فناوری های مدرن دسترسی درب کار خواهد کرد
  • ساده برای به روزرسانی محوطه های برنامه ورود به سیستم موجود

دن هاردینگ ، بنیانگذار برنامه ورود به سیستم ، گفت که این خبر خبر بزرگی برای این بخش است.

“هر کسی که قبلا با فناوری iOS و iPad کار کرده باشد ، درک خواهد کرد که این کار ساده ای نبوده است و ما خوشحالیم که می توانیم چیزی را راه اندازی کنیم که به صداقت ، رویای” پای در آسمان “بود ، فقط چند ماه تیم توسعه کار بسیار شگفت انگیزی انجام داده است که این امر را در مدت زمان بسیار کوتاهی به واقعیت تبدیل کرده است. “

“ما یک خواننده کد QR تعبیه شده در راه حل خود داریم که از چند سال قبل امکان ورود سریع به سیستم را فراهم کرده است ، اما همانطور که بیشتر و بیشتر مشتریان ما از فناوری ما برای ورود به سیستم کارکنان استفاده می کنند ، ما می دانستیم که باید ایجاد کنیم این روند برای آنها در حال حاضر و در آینده حتی سریعتر و ساده تر است. “

هاردینگ اضافه کرد: “با توجه به اینکه تعداد زیادی از مشتریان موجود ما از قبل دارای کارت دسترسی به درب و fobs هستند ، منطقی است که راه حل خود را توسعه دهیم تا بتوان از این موارد استفاده کرد. سخت کوشی جواب داده است.”

منبع 1: https://www.idtechex.com/fa/research-report/rfid-forecasts-players-and-opportunities-2018-2028/642


سایت انفجار پویان مختاری
انفجار شرطی نیلی حضرات

سایت انفجار هات بت : قصه های همسران قدیمی برای پیش بینی آب و هوا: چه چیزی مبتنی بر علم است و فقط فرهنگ عامیانه چیست؟


سایت انفجار هات بت hot bet

اجداد ما در پیش بینی هوا بسیار خوب بودند ، اما آنها همیشه نمی دانستند که در مورد چه چیزی صحبت می کنند.

بازی انفجار هات بت
بازی انفجار hotbet
سایت بازی انفجار شرط بندی

سایت انفجار : Apophis: سیارک Doomsday یا فقط یک سنگ فضایی در حال عبور؟


بازی بوم شرطی:بازی انفجار

سیارک Apophis در بالای لیست اجسام بالقوه خطرناکی قرار دارد که ممکن است روزی به زمین برخورد کنند. و در ماه مارس ، سیارک اندازه ناو هواپیمابر آخرین مسیر نزدیک خود به زمین را قبل از سال 2029 انجام خواهد داد ، سالی که منجمان یک بار فکر می کردند که آیا این سیاره ما را هدف قرار می دهد یا خیر. اکنون می دانیم که Apophis به این زودی ها به زمین برخورد نخواهد کرد ، اما پروازهای آینده همچنان فرصت نسبتاً کمیابی را برای مطالعه از نزدیک سنگ فضایی فراهم می کند.

با نزدیک شدن این سیارک ، همچنین یک تصادف از مقابل یک ستاره نسبتاً درخشان عبور می کند و به ستاره شناسان آماتور اجازه می دهد وارد عمل شوند. یکشنبه ، 21 فوریه ، حدود ساعت 11:50 بعد از ظهر به وقت مرکزی ، آپوفیس از روی صورت یک ستاره دور حرکت می کند و آنچه را که اخترشناسان آن را غیبت می نامند ایجاد می کند. این مانند یک نسخه کوچک است که وقتی ماه زمین خورشید را گرفت ، اتفاق می افتد. چنین غیبت هایی فرصتی بزرگ برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد اندازه ، شکل و ترکیب اجرام سیاره ای است.

در قرن گذشته ، غیبت ها طیف وسیعی از بینش ها را درباره اشیا dist دور به دست آورده است که کشف آنها از زمین دشوار بوده است. به عنوان مثال جو ضعیف پلوتو و حلقه های اورانوس هر دو وقتی که این سیارات ستاره های دور را غیب می کردند کشف شد.

و به همین دلیل محققان منجمان آماتور را فرا می خوانند تا در 21 فوریه تلسکوپهای خود را بیرون بکشند و تلاش کنند تا پنهان کاری Apophis را بگیرند.

چگونه Apophis را مشاهده کنیم

شرکت تلسکوپ یونیستلار مقاله ای با دستورالعمل های دقیق در مورد آن تهیه کرده است نحوه مشاهده Apophis غیبت به دلیل مشخصات تراز ، فقط از یک خط بسیار نازک و پیچ در پیچ قابل مشاهده در سطح زمین از شمال غربی اقیانوس آرام تا غرب آفریقا قابل مشاهده خواهد بود.

کمبود رصدخانه های اصلی در این مسیر به این معنی است که بعید است تلسکوپ های حرفه ای از منظر خوبی برخوردار شوند. در گذشته ، ستاره شناسان با استفاده از رصدخانه Arecibo در پورتوریکو سایر پروازهای نزدیک Apophis را به تصویر می کشیدند. اما بعد فروپاشی آرسیبو، محققان برای یافتن سایر روشهای مطالعه سیارک نزدیک به زمین مانده اند.

با این حال ، لشکرهایی از منجمان آماتور در طول مسیر پنهان کاری وجود دارد ، همه با تلسکوپ حیاط خلوت. و دوربین های مورد استفاده در تلسکوپ های مدرن اکنون به اندازه کافی پیشرفته هستند که بسیاری از آنها می توانند نور ستاره را کاهش دهند ، حتی اگر چشم انسان از طریق چشمی متوجه آن نشود. ستاره شناسان می توانند داده های دانشمندان شهروند در سراسر جهان را با هم ترکیب کنند و سعی کنند از این سیارک اطلاعاتی بدست آورند.

آپوفیس

مشاهدات راداری از سیارک Apophis ، از جمله موارد انجام شده از سال 2012 ، به پالایش مدار سنگ فضایی کمک کرده است. (اعتبار: NASA / JPL-Caltech)

سیارک Apophis

آپوفیس در سال 2004 پس از مشاهدات مشهور شد که تقریباً 3 درصد احتمال دارد که در آوریل 2029 به زمین بخورد ، بدنام شد. این ممکن است خیلی نگران کننده به نظر نرسد ، اما این احتمال در مقایسه با احتمال تأثیر دیگر شناخته شده بسیار زیاد است سیارک های بزرگ

ستاره شناسان همچنین فکر کردند که احتمال کمی وجود دارد که آپوفیس از چیزی به نام “سوراخ کلید” گرانشی عبور کند. این منطقه کوچک از فضا بین زمین و ماه تقریباً نیم مایل طول می کشد. اما اگر قرار باشد آپوفیس از آن عبور کند ، می توان مدار سیارک را به اندازه کافی تغییر داد تا بتواند آن را در مسیر برخورد مستقیم با زمین قرار دهد.

با این وجود در سال های پس از آن ، ستاره شناسان نشان داده اند که بسیار خطرناک است که آپوفیس در دهه های آینده به زمین برخورد کند. در سال 2029 ، با خیال راحت حدود 19،800 مایل (31،900 کیلومتر) از سطح زمین عبور خواهد کرد ، طبق گفته ناسا. اما این هنوز به اندازه کافی نزدیک است که بین ما و برخی از فضاپیماهای مدار زمین قرار گیرد.

مطالعه سیارک های نزدیک زمین

سیارک های کوچک غالباً از کنار زمین عبور می کنند ، اما به ندرت اتفاق می افتد که جسمی به این بزرگی تا این حد نزدیک شود.

عبور نزدیک دیگری از آپوفیس در سال 2036 اتفاق می افتد ، اما مشاهدات منجمان در سال 2012 ، از جمله محققان در دفتر برنامه شیar نزدیک زمین ناسا ، به رد احتمال حمله کیهانی کمک کرده است.

شانس قابل توجه بعدی برخورد آپوفیس با زمین تا آوریل 2068 اتفاق نمی افتد ، زمانی که احتمال هنوز کم است 1 در 150،000. به علاوه، نتایج منتشر شده در این ماه ممکن است این شانس را حتی بیشتر کاهش دهد.

بنابراین ، چرا ستاره شناسان اینقدر مشتاق مشاهده آپوفیس هستند؟

حتی اگر احتمال برخورد مخرب کم باشد ، احتمالاً سیارک های دیگری مانند آپوفیس هنوز در انتظار کشف هستند. این سنگ فضایی بخشی از یک گروه بزرگتر به نام سیارکهای Atens است که همگی از مدار زمین عبور می کنند. در نتیجه ، بسیاری از آنها به طور بالقوه خطرناک در نظر گرفته می شوند.

و برای تمام مطالعات Apophis در طول سال ها ، هنوز چیزهای زیادی برای یادگیری در مورد آن وجود دارد ، از جمله مدار دقیق آن. عوامل زیادی وجود دارد که می تواند مسیر حرکت آن را طی نیم قرن آینده کمی تغییر دهد. و گرچه این سیارک به اندازه کافی بزرگ است که در صورت برخورد با ما به سیاره ما آسیب جدی می رساند ، اما همچنین به اندازه کافی کوچک است که مشاهده آن سخت است. بنابراین ، اندازه گیری دقیق تر مکان فعلی می تواند برای پیش بینی تهدید طولانی مدت بسیار مفید باشد.

فرانک مارکیس ، ستاره شناس ارشد در موسسه SETI و مدیر ارشد علمی در یونیستلار ، در یک انتشار رسانه ای گفت: “یکی از رمز و رازهای اصلی در مورد آپوفیس ، نحوه تغییر مدار آن هنگام تابش سیارک توسط خورشید است.” “شبیه سازی این اثر که” یارکوفسکی “نامیده می شود بسیار دشوار است ، بنابراین مشاهده مستقیم یک پنهان کاری تخمینی بسیار دقیق از موقعیت سیارک به ما می دهد.”

اگر شما علاقه مند به شرکت در مشاهده غیبت هستید ، یونیستلار و شریک آن SETI از آن استفاده می کنند یک صفحه تنظیم کنید که به شما کمک می کند تا آماده شوید.

بازی انفجار شرطی
سایت انفجار
سایت شرط بندی انفجار
سایت بازی انفجار

سایت انفجار هات بت : فکر کنید شهرها اکنون با مشکلات گودال روبرو هستند؟ فقط صبر کن


سایت انفجار هات بت hot bet

غرب میانه ها دوست دارند دو فصل در آنجا شوخی کنند: زمستان و تعمیر جاده. اما چاله ها فقط برای مسافران ناامید کننده نیستند. آنها همچنین یک چالش بزرگ و پرهزینه هستند که مهندسان با آن روبرو هستند. گرمای شدید یا سرما ، آب ، استرس و گذشت زمان خوب و قدیمی باعث پیدایش جاده ها می شود تا جایی که دیگر نتوانند آن را تحمل کنند و در نتیجه باعث خم شدن یا ترک خوردن آنها می شود. ناصر شریفی ، مهندس عمران دانشگاه پیتسبورگ می گوید: “این واقعا پدیده های پیچیده ای است.” “راستش ، من قبل از شروع کار روی روسازی ، نمی دانستم که این جزئیات درگیر هستند.”

و در حالی که قرار است بسیاری از خیابان ها به مدت 20 تا 30 سال قابل رانندگی باقی بمانند ، تغییرات آب و هوایی در حال فرسایش است و مهندسان را وادار می کند تا در مورد چگونگی طراحی این قسمت مهم از شبکه حمل و نقل ما ، تجدید نظر کنند.

جایی که جاده ها بدتر هستند

شریفی توضیح می دهد که مهندسان ترانزیت تمایل دارند با توجه به چند معیار اصلی به مناطق مختلف ایالات متحده فکر کنند: منطقه چقدر خشک یا مرطوب است و چقدر سرد است تا یخ بزند؟ وقتی نوبت به دوام جاده می رسد ، “بدترین حالت ، مناطق یخ زدگی است”. بیشتر مناطق نیوانگلند و غرب میانه در این گروه قرار می گیرد.

هنگامی که هوا به اندازه کافی گرم باشد ، رطوبت موجود در جاده به داخل سنگفرش می ریزد و در شکاف ها جمع می شود. به محض اینکه درجه حرارت به اندازه کافی پایین می آید ، آب جمع شده یخ می زند و منبسط می شود – که می تواند روکش سنگ فرش را از بین ببرد. شریفی می گوید ، این ترک ها با هر ذوب و یخ زدن بزرگتر می شوند و فضای بیشتری برای جمع آوری ، یخ زدگی و تقسیم جاده برای آب ایجاد می کنند.

مهندسان چند تاکتیک دارند که اگر بودجه آنها اجازه دهد ، می توانند جاده ها را در حالت طولانی تر نگه دارند. یکی از راه های مقابله با مشکلات رطوبت این است که تیم های ساختمانی برای انتقال آب در زیر یا کنار جاده ها تخلیه کنند. اگر جاده از سیمان ساخته شده باشد که در مقاطع استاندارد 15 فوت ریخته می شود ، می توان اتصالات اتصال را بهتر آب بندی کرد تا آب از آن خارج شود. جاده های بتونی همچنین می توانند در طول ساخت با میله های فولادی تقویت شوند. شریفی می گوید ، اما این مداخله اغلب می تواند در مناطق یخی که نمک زیادی استفاده می کنند ، شکست بخورد. نمک به خوردگی سطح زیرین اتومبیل ها و تقویت کننده های جاده ساخته شده از فولاد مشهور است.

در حالی که مناطق سرد و یخبندان با برخی از بدترین مشکلات جاده ای روبرو هستند ، مناطق دارای آب و هوای گرم نیز سهم خود را از مشکلات جاده ای دارند. در مکان هایی که باران شدید مکرر است – فکر می کنید فلوریدا یا شمال غربی اقیانوس آرام – روسازی می تواند اشباع شود و توانایی تحمل وزن وسایل نقلیه عبوری را ندارد. شریفی می گوید: “استرس جمع می شود زیرا آب قابل فشردن نیست.” با گذشت زمان ، رطوبت شدید باعث ترک خوردن جاده ها می شود که باعث می شود حتی آب بیشتری به داخل آن نفوذ کرده و خاک زیر جاده را ضعیف کند. این ممکن است منجر به تشکیل گودال شود.

به طور کلی ، هوای گرم باعث انبساط آسفالت و بتن می شود در حالی که دمای خنک آنها را منقبض می کند. در مناطق کویری با روزهای سوزان و شبهای سرد ، نوسانات مکرر و شدید دما می تواند جاده ها را زودتر فرسوده کند. گرمای شدید همچنین باعث از بین رفتن و انعطاف پذیری آسفالت می شود و آن را مستعد تاب می کند.

تغییر آب و هوا باعث بدتر شدن رفت و آمد می شود

برای دهه ها ، مهندسان توانسته اند شرایطی را که یک جاده در طول عمر در معرض آن است ، پیش بینی کنند. و با گذشت زمان ، آنها به ویژگی های طراحی جدید و پیشرفته رسیده اند. اما با افزایش دمای کره زمین ، داده هایی که آنها در جاده ها جمع کرده اند و عملکرد طولانی مدت در حال تبدیل شدن است کمتر کاربردی “[Roads] به گونه ای طراحی شده اند که تحت شرایط خاص آب و هوایی کار می کنند. ”، جنیفر جیکوبز ، مهندس عمران دانشگاه نیوهمپشایر ، دورهام ، می گوید. “و اگر آب و هوا یا شرایط آب و هوایی را که در آن جاده ها قرار دارد تغییر دهید ، ناگهان همه شرط بندی ها خاموش است.”

چندین گروه تحقیقاتی ، از جمله گروه Jacobs ، دارای این گروه هستند ارزیابی کرد که چگونه جاده ها در سالهای آینده با تغییر دما پیش بینی می شوند. تیم Jacobs با تمرکز بر تغییرات در نیوهمشایر و اطراف آن ، از مدل های تغییر آب و هوا برای ارزیابی اینکه میانگین دمای روزانه در دهه های آینده چگونه است استفاده کرد. به طور کلی ، این روند نشان داد که اگر میانگین دمای روزانه در نهایت 4.5 درجه فارنهایت بالاتر از دهه 1980 و 1990 باشد ، “زمستان” نیوهمپشایر محو می شود و با سقوط طولانی تر جایگزین می شود.

این تیم سپس پیش بینی های آب و هوایی را وارد یک برنامه رایانه ای کرد که ادارات حمل و نقل از آن برای ارزیابی طول عمر پروژه های جاده ای برنامه ریزی شده استفاده می کنند. جاکوبز می گوید ، جاده هایی که برای آب و هوای فعلی نیوهمپشایر برای چند دهه دوام آورده شده است ، احتمالاً در صورت افزایش دمای روزانه خیلی زودتر تخریب می شوند. اگر تعداد روزهای متوالی به اندازه کافی سرد باشد که جامد یخ را حفظ کند ، این امر باعث تسریع در یخ زدگی ، یخ زدگی و یخ زدگی مجدد یو های خیابان ها می شود. و هنگامی که در آینده امواج گرمای شدیدتری برخورد می کنند ، احتمال تغییر شکل و ایجاد ناهمواری در جاده ها وجود دارد.

برای مقاومت در برابر نیروهای تغییرات آب و هوایی ، تیم توصیه می کند لایه های آسفالت 7 تا 32 درصد ضخیم تر شوند ، با افزایش دما لایه ها سفتتر شوند. افزایش حجم آسفالت به میزان یک سوم بیش از هزینه دارد جیکوبز می گوید: 96000 دلار اضافی در هر مایل ، اما برای ماندگاری بیشتر این جاده سرمایه گذاری ارزشمندی است.

شریفی می گوید ، مهندسان همچنین طیف وسیعی از راه حل های دیگر را برای ایجاد شکاف و مقاومت در برابر فشار در خیابان ها در نظر گرفته اند و این کار شامل تکنیک های کامل سازی برای ریختن آسفالت تا نصب لوله های تنظیم کننده درجه حرارت در زیر روسازی است. جیکوبز همچنین می گوید که ایالت ها به اطراف می آیند در هنگام استفاده از داده های دما برای طراحی جاده های با دوام ، به جلو نگاه کنید ، نه به عقب. جیكوبز می گوید: “اگر از این داده های تاریخی استفاده كنیم ، پاسخ غلطی خواهیم گرفت ، و مهندسان واقعاً دوست ندارند اشتباه كنند.”

بازی انفجار هات بت
بازی انفجار hotbet
سایت بازی انفجار شرط بندی

بازی انفجار حضرات : نقش اینترنت اشیا و داده ها در امنیت ما و تقویت اقتصاد


انفجار حضرات
بازی انفجار حضرات بت

با توجه به اینکه انگلیس به دلیل COVID-19 اولین رکود اقتصادی خود را از سال 2009 آغاز کرد ، بسیاری از مشاغل برای زنده ماندن در فضای فعلی تجارت در تلاش هستند.

اقتصاد در مقایسه با سه ماه اول سال 2020 20.4 درصد کاهش یافته است ، متعاقب ماه های متمادی مشاغل مجبور به تعطیلی ، نیروی کار خشن و کاهش هزینه های مصرف کننده. محدودیت های اضافی موجود در زمان نوشتن این فشارها فشار مالی بر صنایع مختلف را افزایش می دهد ، با احتمال افزایش رکود اقتصادی “مضاعف” که احتمال افزایش آن وجود دارد.

بدون وجود فناوری مناسب و فرآیندهای تداوم ، بسیاری از سازمانها قادر به انطباق سریع مدلهای خود برای زنده ماندن در مواقع ضروری نبودند. اکنون یک زنگ هشدار برای دریافت راه حل های مناسب برای سوار شدن بر موج هر طوفان اقتصادی آینده است که سر راهشان قرار گرفته است. COVID-19 نیاز به همکاری مشترک و حفظ ارتباط برای محافظت از جامعه و اقتصاد را تسریع کرده است.

Nick Sacke ، رئیس اینترنت اشیا و محصولات در Comms365 در مورد چگونگی فن آوری های اینترنت اشیا و استفاده از داده ها می تواند صنایع و اقتصاد گسترده تر را برای باز کردن چرخه های تولید کارآمدتر و پایدار تقویت کند و همچنین از بینش بیشتری در مورد ارزش محصول و بهینه سازی برای کمک به آنها پشتیبانی کند. مشاغل برای زنده ماندن در کوتاه مدت و رشد در آینده.

تجزیه و تحلیل داده های بزرگ و اینترنت اشیا

با افزایش حجم داده های تولید شده ، شناسایی ، تجزیه و تحلیل و استفاده از اطلاعات مفیدی که در یک سازمان پراکنده هستند ، یک چالش اساسی کسب و کار است ، بلکه یک فرصت است. این می تواند با استفاده بهینه از داده ها ، به کارگیری فن آوری های ابتکاری اینترنت اشیا از جمله حسگرها و بینش های هدفمند از سیستم های تجزیه و تحلیل ‘Big Data’ برطرف شود.

اطلاعات كلیدی (داده ها) برای اطمینان از داشتن بینش 24/7 در باره مشاغل از اهمیت حیاتی برخوردار است تا نقاط ضعف و مشكلات احتمالی تقریباً در زمان واقعی شناسایی و اصلاح شود. یک مثال خوب در صنعت حمل و نقل و بار ، جایی که نظارت بر زمان واقعی محموله ها با استفاده از سنسورها قابل تجزیه و تحلیل و استفاده توسط مدیران عملیات برای شناسایی مشکلات در جریان کالا است ، به طوری که توافق نامه سطح خدمات قابل دستیابی است ، و به موقع می توان مدل های اقتصادی را تقویت کرد. اینترنت اشیا ، حسگرهای هوشمند و فن آوری های متصل نقش مهمی در ارائه داده های ارزشمند برای تصمیم گیری موثر در همه صنایع دارند. اکنون بهبود محصولات و فرآیندها از طریق جمع آوری و تجزیه و تحلیل داده ها برای شرکت ها ضروری است تا در آینده از تجارت خود در یک بازار جهانی بسیار ناپایدار اثبات کنند و جریان های درآمد اضافی یا مسیرهای جایگزین برای شناسایی بازار را برای لطمه زدن به عواقب اقتصادی به وجود آورند.

هرچه اطلاعات بیشتری جمع کنیم ، سازمانهای متمرکز و امن تر می توانند تأثیرات مخرب بالقوه همه گیرهای آینده را محدود کنند.

داده ها در مراقبت های بهداشتی

به عنوان بخشی از مبارزه با بیماری همه گیر ، صنعت مراقبت های بهداشتی مجبور شد به سرعت سازگار شود و به صورت دیجیتالی تغییر شکل دهد تا بتواند به ارائه خدمات مراقبت های بهداشتی به بیماران در سراسر جهان ادامه دهد. علاوه بر این ، برای درک ماهیت ویروس و جلوگیری از شیوع آن ، NHS برای تصمیم گیری آگاهانه لازم بود روش استفاده از داده را ساده کند. یکی از عناصر این رویکرد توسعه بستر داده های NHS برای ارائه اطلاعات امن ، قابل اعتماد و به موقع به سازمان های ملی بود. با ذخیره سازی انبوهی از اطلاعات در مورد افراد آلوده به COVID-19 ، می توان از این داده ها به طور م effectivelyثر برای ردیابی روند ، شناسایی موارد ، تخصیص منابع و اجرای قفل ملی در مناطقی که موارد در حال افزایش است استفاده کرد.

فناوری های بی خطر COVID

عناصری که تأثیر قابل توجهی در اقتصاد داشته اند نیاز به اقدامات فاصله اجتماعی ، محدودیت در اجتماعات و سایر عناصر ایمنی است که باید اجرا شود. به ویژه برای صنایعی از جمله تولید ، خرده فروشی و تدارکات ، با کارکنان کمتری که می توانند در همان محیط حضور داشته باشند ، سازمان ها برای تأمین تقاضا با چالش های قابل توجهی روبرو شدند. اما این جایی است که فناوری اینترنت اشیا نقشی حیاتی دارد ، به ویژه هنگامی که مشاغل شروع به آماده سازی کارمندان برای بازگشت به محیط کار اصلی خود می کنند.
استفاده از فناوری اینترنت اشیا می تواند اقدامات بهداشتی اضافی و اتوماسیون نقاط لمسی مشترک مورد نیاز برای محدود کردن آلودگی متقابل را پشتیبانی کند. به عنوان مثال ، تشخیص سطح پر شدن بطری ضد عفونی کننده ، نظارت بر فاصله بین افراد از طریق پرتوهای مادون قرمز ، هشدار هنگام عبور از آستانه های فاصله اجتماعی و تجزیه و تحلیل حرکت در اطراف فضاهای کاری با سیستم های دوربین تصویربرداری حرارتی. با به کارگیری فن آوری های نوآورانه از این قبیل ، مشاغل همچنان می توانند با خیال راحت و با بهره وری بیشتر فعالیت کنند در حالی که درآمدزایی می کنند تا عملیاتی بمانند و در نهایت باعث رونق اقتصاد می شوند.

دستور کار سبز

زنجیره های تأمین پایدار می توانند به مشاغل مقاوم در آینده کمک کنند و در مدت دشواری برای سازمان ها مقاومت طولانی مدت ایجاد کنند. با اتخاذ یک رویکرد اقتصاد دایره ای ، که یک سیستم اقتصادی است که منابع را برای استفاده طولانی تر نگه می دارد ، حداکثر مقدار را در حین استفاده از آنها استخراج می کند ، سپس محصولات و مواد را در پایان هر عمر مفید بازیابی و بازسازی می کند (بسته بندی ) ، سازمانها می توانند با بهینه سازی استفاده از منابع ، ضایعات را کاهش دهند ، بیشترین ارزش را استخراج کرده و صرفه جویی کنند.

فناوری های پیشرفته دیجیتالی می توانند به باز شدن مزایای حاصل از دایره ای بودن منابع کمک کنند از طریق جمع آوری و تجزیه و تحلیل داده ها ، فناوری دیجیتال مانند دستگاه های هوشمند و بهم پیوسته امکان شناسایی چالش ها ، طرح زمینه های اصلی اتلاف منابع و تصمیم گیری موثرتر در مورد چگونگی رسیدگی به این موارد را در صورت بروز دارد. با بهره گیری از نوآوری که زمینه رشد پایدار را فراهم می کند ، مشاغل می توانند از افزایش فرصت های جدید اقتصادی مانند پس انداز قابل توجه ، کاهش خطرات عرضه و انعطاف پذیری طولانی مدت اقتصاد بهره مند شوند ، در حالی که اطمینان حاصل شود که دارایی ها در حداکثر پتانسیل خود استفاده می شوند و مقدار.

علاوه بر این ، به ویژه در یک محیط تولید ، با داشتن بینش بصری از محل و شرایط و در دسترس بودن هر دارایی ، این نمای کلی از نظر کسب و کارها برای افزایش بهره وری خود از طریق عواملی مانند نگهداری پیش بینی ارزش دارد. به طور کلی ، این امر ضمن کاهش هزینه ها و اتلاف در زنجیره تأمین ، به کارآیی و کارآیی محصولات و خدمات کمک می کند. ابتکاراتی که از یک اقتصاد دایره ای حمایت می کنند ، آینده ای انعطاف پذیر و پایدارتر به کسب و کارها ارائه می دهند ، به طور بالقوه بیش از 500000 شغل بیشتر ایجاد می کنند و 8٪ از گردش مالی سالانه آنها را در تجارت اتحادیه اروپا صرفه جویی می کنند.
5G و اتصال

بخشهایی از زیرساختهای حیاتی جهانی ما ، بدون اتصال یا با کیفیت اتصال متغیر باقی مانده اند. در یک بیماری همه گیر هنگامی که اقدامات فاصله اجتماعی وجود دارد و نیروهای کار از راه دور هستند ، داشتن یک اتصال اینترنتی قوی و با کیفیت بالا و دستگاه های متصل به اینترنت اشیا on در محل کارخانه ها ، انبارها ، سایت های ساختمانی ، نیروگاه ها ، شبکه های حمل و نقل برای مشاغل بسیار حیاتی است. ، بیمارستان ها ، مدارس ، ساختمان های دولتی و شبکه های توزیع خدمات. این امر در صورت لزوم قابلیت مشاهده در محل و دسترسی از راه دور را فراهم می کند و در نتیجه نیاز به بازدید غیرضروری و بالقوه مخاطره آمیز از سایت مهندسان و تیم های IT را کاهش می دهد.

استقرار 5G به افزایش ظرفیت شبکه و جریان داده کمک می کند. پشتیبانی از اتصالات یک میلیون دستگاه در هر کیلومتر مربع. با شارژ بیش از حد پتانسیل اینترنت اشیا با شبکه های 5G جدید ، ساختمانهای متصل ، وسایل نقلیه ، زیرساخت های حمل و نقل و دستگاه های مراقبت های بهداشتی می توانند از ارزشی که این اتصال پیشرفته برای آن به ارمغان می آورد بهره مند شوند.

به عنوان مثال ، 5G می تواند به انقلابی در مدیریت ترافیک و ازدحام کمک کند ، به نوبه خود باعث کاهش تأخیرها و دسترسی سریعتر به خدمات اضطراری می شود. ساختمانهای هوشمند آینده هستند و بعد از COVID-19 ، می توانند با كاهش هزینه های اداره املاك بخش عمومی ، مانند معرفی روشنایی هوشمند و بهینه سازی استفاده از تهویه مطبوع ، به تقویت اقتصاد كمك كنند.
بهینه سازی مدیریت تاسیسات اکنون از اهمیت ویژه ای برخوردار خواهد بود که جمعیت در آینده ای قابل پیش بینی به عنوان کشوری از کارگران از راه دور در نظر گرفته می شوند – گرمایش و سرمایش کل ساختمان ها اکنون ضروری نیست. مدیران ساختمان باید بتوانند برای گرم کردن و روشن کردن تنها مناطقی که از آنها استفاده می شود برای صرفه جویی در هزینه و کمک به حمایت از ابتکارات زیست محیطی در این فرآیند به فناوری بصری اعتماد کنند. اذعان شده است که تهویه به عنوان یک عامل حیاتی در جلوگیری از شیوع ویروس هایی مانند Covid-19 در ساختمان ها شناخته شده است. نظارت بر شرایط محیط داخلی و سیستم های تهویه ابزار دیگری در سبد خدمات جدید مدیریت امکانات خواهد بود.

نتیجه

اگر قرار باشد مشاغل از فناوری نوآورانه استقبال کرده و از داده هایی که جمع آوری و ذخیره می کنند به روش صحیح استفاده کنند ، “جدید عادی” پس از COVID-19 ممکن است برای بسیاری دیگر انتقال نرم تری باشد ، در حالی که آنها را برای هر بحران بی سابقه آینده آماده می کند. فرصت استفاده از فن آوری های مبتنی بر حسگر و خدمات تجزیه و تحلیل داده های نوآورانه ، تعداد فزاینده ای از شرکت های نوپا و کوچک را به زنجیره های تأمین سازمانی و دولتی و قراردادهای سودآور برای کمک به جمع آوری و استفاده بهینه از داده ها داده است.
با استفاده از بیشترین ارزش از داده ها و منابع خود ، و همچنین مدیریت و استفاده کارآمد تر از منابع برای رسیدن به اهداف برنامه سبز ، سازمان ها می توانند به پایین نگه داشتن هزینه های جاری خود کمک کنند ، این امر به ویژه در زمان های نامشخص با کاهش خدمات و استفاده از آن بسیار مهم است. کارکنان این آماده سازی ، به نوبه خود ، به مشاغل کمک خواهد کرد تا موج عدم قطعیت را سوار شوند و تجارت آنها را ادامه دهند تا در نهایت اقتصاد را در کوتاه مدت و بلند مدت تقویت کنند.


سایت انفجار پویان مختاری
انفجار شرطی نیلی حضرات

سایت انفجار : آیا تبخیر از سیگار کشیدن سالم تر است؟ آنچه یک متخصص ریه می تواند به ما بگوید در اینجا آمده است


بازی بوم شرطی:بازی انفجار

با تشکر از افزایش ویروس SARS-CoV-2 ، سلامت ریه های ما به شدت مورد توجه قرار گرفته است. یکی از تأثیرات همه گیری این است که افراد در صورت ابتلا به بیماری تنفسی COVID-19 تغییرات اساسی را برای تقویت سلامت ریه انجام می دهند.

از آنجا که کشیدن سیگار ممکن است خطر عوارض ناشی از COVID-19 را افزایش دهد ، افراد در طی سال گذشته سیگار را به تعداد کم ترک کرده اند. یک نظرسنجی اخیر از دانشگاه کالج لندن نشان می دهد که بیش از 1 میلیون نفر فقط در انگلیس سیگار را در سال 2020 ترک کرده اند – و 40 درصد کامل نگرانی های مربوط به COVID-19 را دلیل این امر عنوان کرده اند.

هنگامی که افراد تصمیم به ترک دخانیات می گیرند ، بسیاری از آنها به بخاطر سیگارهای الکترونیکی روی می آورند تا میزان نیکوتین مورد نیاز خود را بدست آورند. از آنجا که این دستگاه ها مواد شیمیایی مضر یکسانی را که در سیگار وجود دارد ندارند ، اغلب به عنوان یک جایگزین سالم ارائه می شوند – اما آیا اینها هستند؟ بین کشیدن سیگار و وسایل الکترونیکی مانند بخار ، کدام یک برای سلامتی بدتر است؟

Renea Jablonski ، متخصص ریه ، متخصص ریه در دانشگاه شیکاگو پزشکی ، می گوید: “پاسخ واقعی این است که برای ما خیلی زود است که بدانیم تبخیر از سیگار کشیدن کمتر ناسالم است.” در حالی که پیامدهای طولانی مدت سیگار کشیدن در سلامت به خوبی اثبات شده است (به عنوان مثال ، بیماری های ریوی ناشی از سیگار کشیدن هر ساله بیش از 480،000 نفر را به کام مرگ می کشاند) ، دستگاه های الکترونیکی نسبتاً جدید هستند و تأثیرات استفاده طولانی مدت از آنها ناشناخته است.

صدمات ریوی از تبخیر

اما پیامدهای کوتاه مدت آشکارتر می شوند. فوریه گذشته ، سازمان غذا و داروی آمریکا و مقامات بهداشتی زنگ خطر شیوع صدمات ریوی مربوط به بخارات و دستگاه های الکترونیکی را به صدا درآوردند که از آن به عنوان EVALI یاد می شود. (نام EVALI مخفف سیگار الکترونیکی یا آسیب ریه ناشی از استفاده از بخار است.) در اواسط ماه فوریه ، CDC گزارش داد که بیش از 2800 بستری در بیمارستان به دلیل EVALI همراه با 68 مرگ در سراسر کشور انجام شده است.

“آسیب هایی که ما مشاهده می کنیم [with e-devices] به طور حاد اتفاق می افتد و در بیمارانی است که فقط برای مدت چند سال بخار می شوند – و اغلب کمتر از آن ، “. علاوه بر EVALI ، که یک آسیب ریوی است که به طور خاص توسط افزودنی ویتامین E استات ایجاد می شود ، جابلسونکی در عمل بالینی خود انواع مختلفی از مشکلات ریوی را از طریق دستگاه های الکترونیکی دیده است. “من در بیمارستان از بیمارانی که از درجه حرارت ناشی از بخار گرفتن از ریه آسیب دیده اند ، مراقبت کرده ام ، از افرادی که نیاز به استفاده از مقدار کمی اکسیژن دارند و تحت درمان با استروئید هستند ، گرفته تا افرادی که در ICU به شدت بیمار شده اند ، که ما در مورد پیوند به عنوان یک گزینه بالقوه برای درمان آنها فکر کرده ایم. “

جابلسونکی می گوید ، با کمال تعجب ، برخی از بیمارانی که به دلیل دستگاه های الکترونیکی آسیب ریه دارند ، می توانند علائم مشابه بیماران COVID-19 را نشان دهند. وی می گوید: “بیماران با تب ، تنگی نفس و حتی علائم گوارشی مانند حالت تهوع یا اسهال وارد شده اند.” “ما برخی از بیماران را داشته ایم که به نظر می رسد مانند آنها مبتلا به COVID است اما چندین بار آزمایش منفی داده اند. فقط تا زمانی که یک قدم به عقب برگردید و متوجه شوید که آنها سابقه شکار دارند ، شروع به جمع آوری آن می کنید. “

جابلسونکی می گوید گرچه ستودنی است كه مصرف كنندگان سیگار می خواهند سیگار را كنار بگذارند ، “ما هنوز اطلاعاتی نداریم كه بتوانیم با اطمینان بگوییم سیگارهای الکترونیك ایمن تر یا حتی مضرتر هستند – آسیب ها فقط متفاوت است.” در عوض ، جابلسونکی پیشنهاد می کند کاربرانی که می خواهند سیگار را ترک کنند ، یک درمان جایگزین نیکوتین پیدا کنند که برای آنها مفید باشد ، مانند قرص ها ، وصله ها یا قرص های لوزی.

“یک سوال معتبر در مورد اینکه آیا می توانید بپرسید وجود دارد [e-devices] ممکن است از سیگارهای معمولی کمتر مضر باشد ، اما ما هنوز فرصتی برای مطالعه آن نداشته ایم. ” “آنچه ما می دانیم این است كه روشهای درمانی و دارویی دیگری نیز وجود دارد كه می توانیم برای ترك سیگار استفاده كنیم كه سابقه طولانی مدت ایمنی و اثربخشی را دارند ، بدون خطرات دستگاه های الکترونیکی.”

بازی انفجار شرطی
سایت انفجار
سایت شرط بندی انفجار
سایت بازی انفجار

سایت انفجار هات بت : If Perseverance Finds Evidence of Life on Mars, How Will We Recognize It?


سایت انفجار هات بت hot bet

If all goes according to plan, the arrival of NASA’s Perseverance rover on February 18, 2021, will mark the end of an era in Mars exploration.

The first era began in 1964 when Mariner 4, the first successful Mars spacecraft, flew by the planet and sent back images of a seemingly barren, cratered, Moonlike world. To a public raised on fanciful tales of Mars as harsh but habitable land, the views came as a shock. Subsequent missions painted a more varied, nuanced portrait of the Martian environment, raising hopes for the 1976 Viking missions. Two landers dug into the red soil and tested it for signs of life — but they came up empty. Those results closed out Era One with a disappointing message: Mars is a dead planet.

Over the next two decades, planetary scientists began to realize that the Viking experiments were naive, based on insufficient knowledge about the geology and chemistry of Mars. The second Mars era began in 1996, when NASA’s Mars Global Surveyor entered orbit and the little Sojourner rover began rolling across the surface. The goal this time was to develop a deep understanding of the planet’s history and evolution, with an eye toward finding out if life ever took hold there, even if it died out billions of years ago. Over time, spacecraft from India and the European Space Agency (ESA), and now China and the United Arab Emirates, joined the effort.

Perseverance is the culmination of Mars exploration, Era Two. For the first time, a rover will explore the Martian surface not just for local study, but to collect samples for return to Earth. All the power of the world’s research laboratories will be unleashed on them. The results of those studies could finally uncover the long-sought signs of alien life, or could greatly strengthen the case that Mars was never the living planet we hoped it was.

Scientific curiosity, international competition, and private explorers like Elon Musk guarantee that Era Three of Mars exploration will happen. But what that era looks like will depend profoundly on what Perseverance finds as it samples the landscape around Jezero crater on Mars. You can watch the landing live (with speed-of-light time delay!) via NASA’s online livestream starting at 2:15PM EST on February 18. After touchdown, at 8PM EST the same day, the National Geographic Channel will offer a deep look at the mission’s backstory in a two-hour documentary, Built For Mars: The Perseverance Rover.

Even if the landing unfolds flawlessly, we won’t know the true meaning of Perseverance’s journey until later this decade, when NASA and ESA mount a mission to return its 15-centimeter-long sample tubes to Earth. I spoke with Ken Williford, deputy project scientist on Perseverance, about the mission’s goals, along with his greatest hopes (and fears) about what the intrepid robot might find. A lightly edited version of our conversation follows.


Perseverance superficially resembles its predecessor, NASA’s Curiosity rover, but I know that appearances are deceiving. What’s fundamentally different about this mission?

Great question. The way we’re moving the science forward with Perseverance is that we’re directly seeking the signs of ancient life and, as such, directly looking for evidence of life beyond Earth in a way that’s more serious than any mission since Viking in the mid 1970s. Or more direct is maybe a better word. That’s not a knock on Curiosity. I myself worked on that mission and loved it; it was very successful. We’re standing on the shoulders of giants, but also taking the next step.

The thing that’s so exciting to me as an astrobiologist is to get the chance to be a part of a
mission that is directly and explicitly tasked with looking for evidence of life beyond Earth. The key distinction between us and Viking is that Viking was looking for signs of extant life, organisms that are currently alive or recently deceased, whereas we are doing something very different, looking for signs of ancient life, very ancient life, three to four billion years old.

Its body may resemble that of Curiosity, but the Perseverance rover has a unique scientific soul of its own. (Credit: NASA/JPL-Caltech)

Its body may resemble that of Curiosity, but the Perseverance rover has a unique scientific soul of its own. (Credit: NASA/JPL-Caltech)

What can Perseverance do that Curiosity couldn’t? What are its new capabilities?

I would say the biggest thing that sets Perseverance and Curiosity apart in terms of the hardware is our sampling system. Mars 2020 [the original name of Perseverance] is the
first step in what would be a campaign of missions required to select and collect samples, store them on the surface of Mars, and then eventually get them back to Earth for study in Earth-based labs.

That’s called Mars sample return. It’s an idea that’s been around for quite some time, and we’re only now standing on the threshold of really beginning that process in earnest. We have a new science instruments, as you said, and we’re going to use those instruments to choose the locations in our exploration area, in and around Jezero crater [the Perseverance landing site on Mars], that have the best chance to have preserved signs of ancient life. We’re also looking at planetary evolution: How did Mars form and evolve as a planetary system? How is it similar or different to the path that Earth took as a rocky planet?

We’d like to address those questions from the surface with our instruments, but we’ll also take samples with a coring drill. That’s another big difference between the two missions. Curiosity’s drill generates powder that it takes onboard the rover to instruments inside the rover to analyze right there on Mars. Our drill instead makes cores of rock about the size of a piece of classroom chalk, seals them in titanium tubes that are then placed on the surface of Mars. Eventually, another mission picks them up and gets them into orbit. Then a third mission grabs them and flies them back to Earth for all that science that happens later, back in the Earth-based laboratories.

How will you pick out the exceptional samples that say to you, “Oh, this is something we want to take a closer look at on Earth?”

We get very specific like that, looking for very specific properties of individual samples. We also take a broader view. One of the main motivating factors is our interest is to
build a diverse set of samples, a geologically diverse set of samples. The science team has spent many years on that. Other scientists have been using data acquired from orbit. Based on those images and spectra from orbit around the landing site, we’ve built geologic interpretations of how that area evolved through time. The crater was formed by a big impact, a river floated into it, filled the crater with a lake. There was a delta that formed, so the lake had an ancient shoreline, it had an ancient deepest middle part of the lake. It had all these little micro-environments.

The area outside Jezero is something we hope to explore eventually as well, the crater rim
itself, the history of that impact. We’d like to understand the rocks outside Jezero that were there before the crater formed. Those rocks are on the western edge of a much, much larger crater called Isidis that we think could’ve only formed very early in Mars’ history. We want to visit all those different rock units and collect samples, because they each contain an important piece of this grand puzzle that we’re trying to put together, which is really about Mars’ history as a system. Most exciting to me is this question, did life ever emerge on Mars, and if so, how widespread was it?

Are there specific chemical or structural signatures that will tell you which rocks are the most promising ones for getting those answers?

What we look for in individual samples, specifically when we’re targeting signs of ancient life, is lifelike chemical compositions and lifelike shapes, especially when they occur together. We’ll observe shapes with our cameras that are all over the rover. We’ll observe compositions with our spectrometers, of which we have many aboard the rover. We’re looking for lifelike chemical elements in the rocks — inorganic minerals and organic matter, and if there’s organic matter what type might be there.

A big technological advance in the instrumentation with Perseverance is this ability to do what we call spatially resolved analysis. We have mapping instruments which, as opposed to measuring the bulk chemistry of something that’s kind of averaged over a larger area, maybe a cubic centimeter or a cubic inch if you like, they’re rastering a beam, in the case of the PIXL and SHERLOC instruments. These two instruments have a beam that is about the width of a human hair, about 100 microns, and it scans that beam over the area to
get a map of chemical composition.

Engineers install the sample tubes on Perseverance at the Kennedy Space Center on May 21, 2020. (Credit: NASA/JPL-Caltech/KSC)

Engineers installing the sample tubes on Perseverance at the Kennedy Space Center on May 21, 2020. (Credit: NASA/JPL-Caltech/KSC)

Would you be able to see Mars fossils? Is that a possibility?

Not individual cells, unless the cells are very large, and we don’t expect to see something like that. In fact, one of the main reasons to get the samples back to Earth is so we can use light microscopy and spectroscopy to get higher spatial resolution, even down to nanometer-scale resolution. With spatial resolution like that, we can distinguish individual fossil cells quite well. There are many examples of them on Earth. Some of the oldest sedimentary rocks on Earth have fossil bacteria in them.

What we can see on Mars with Perseverance is larger-scale structures that can be formed by single-celled organisms, like microbial mats. We absolutely can see things at that scale. Those are almost meta-shapes formed by those little cells.

Those structures can be really ambiguous, though. The controversy over the life-like structures in the Mars meteorite, Allan Hills 84001, is still unresolved 25 years later.

Yeah, absolutely. We think about the Alan Hills meteorite a lot. It launched a lot of interesting science and in some sense was really responsible for the expansion in the field
of astrobiology. The funding that paid for PhD work may well not have existed had it not been for that. It set into motion the approach I just described, looking for both lifelike shapes and lifelike compositions when they occur together. I think some people oversimplify the history of the meteorite [and the reported claim of fossil life from Mars]. There was a lot more to that paper, if you go back and look at the details.

I’m going to give away my age and let you know that I was at that press conference in 1996.

Really? Nice!

There’s still a sensitivity among scientists who work in astrobiology to interpreting shapes
alone [as indicators of past life] in the absence of compositional information. Humans are fantastic pattern-recognizers. We see things that aren’t there all the time. I’m looking out my window right now at shapes I can see in the clouds and that sort of thing. So we have to be vigilant against fooling ourselves, but at the same time, if we completely shut down our visual sense and say, “Don’t believe what you see,” then we’re really at risk of missing big things. It’s one of the most interesting challenges we face with Perseverance: How do we be stay open to interesting things on Mars without unduly fooling ourselves?

Let’s get into it, then! What might a truly meaningful mineral or structural relic of ancient life look like?

There are a number of minerals that we often find associated with signs of ancient life on Earth. Carbonates are a big one. On Earth, seashells are made of carbonate minerals. We don’t expect to find large, complex animals of the kind that form seashells on Mars, but even the oldest stromatolites [sedimentary structures associated with bacteria] are formed from carbonate minerals that have later been partially silicified. Porous fossil microbial mats contained carbonate minerals and some fluids with dissolved silica flowed into them. In some cases, the silica precipitated out, replaced some of the materials in the stromatolite, and led to it being preserved in a way that it otherwise might not have been, as microcrystal and quartz.

Then there are sulfate and sulfide minerals, sulfur-bearing minerals in both the oxidized and the reduced phases. One way to look at it is, you could boil it down to the chemical elements that you’re interested in. The core list for astrobiology are the “CHNOPS elements” [carbon, hydrogen, nitrogen, oxygen, phosphorous, and sulfur] and we look at all the minerals that bear those elements. We have carbonates, sulfates, phosphates, and so on. There are many others. Any case where you can get redox couples, so oxidation and reduction chemistry transforming something like a sulfate into a sulfide, any chemical reaction like that is something that a microbe can make its living from.

How much of Perseverance’s focus is on planetary geology versus astrobiology? And is there a tension between the two goals?

Well, geochronology lies in the realm of planetary evolution, understanding what the interior of Mars is made of and how that’s evolved over time. But these big, broad questions are also critical to astrobiology; all of these processes enable and regulate the habitability of a planet. How did the non-living systems on the planet evolve and change in a way that caused the planet to be habitable, or that caused that habitability to collapse?

Then again, the best samples for geochronology may not be best for preserving signs of life. A natural dynamic tension exists there. The way I think about it, coming more from the astrobiology side, is just as I said: All that stuff is completely critical to the signs of life and understanding their context. It’s all just big, beautiful science as well.

Jezero crater as it may have appeared 3.5 billion years ago, when Mars was warm and wet. (Credit: NASA/JPL-Caltech)

Jezero crater as it may have appeared 3.5 billion years ago, when Mars was warm and wet. (Credit: NASA/JPL-Caltech)

Tell me more about Jezero crater, Perseverance’s landing site. Why did you choose this particular location?

Well, it very clearly was once a crater lake. There’s an ancient river channel flowing into it from the northwest. Less obvious, there’s an outflow channel in the northeastern corner of the crater. Then there’s this big, beautiful delta. If you find a delta at the end of a river system inside a basin like a crater, it says there was a standing body of water here that was met by a flowing body of water. In this case, a lake is met by a river, and the river is capable of carrying all that entrained sediment because there’s energy of flow. Then when it hits the standing water, the energy drops and the sediment drops out in a big pile, just like where the Mississippi Delta meets the Gulf of Mexico.

So that’s Jezero itself, but it’s zooming out to the broader region around it that really led us here in the first place. The crater sits within a region that offers access to not only the earliest interval of Mars’ history but a younger interval where we have the Syrtis volcanic province [when the huge Martian volcanoes erupted]. Jezero is situated between Isidis to the northeast of Jezero and the Syrtis volcanic province to the southwest. Materials from that volcano would’ve been interacting and the impact of that volcanism on the Martian environment would have been recorded to some extent in the rocks around Jezero.

Is it possible to deduce how long ago Jezero crater was a lake, and how long that wet period lasted?

Our best estimate so far for the age of the Isidis impact, which has to have been earlier than the Jezero impact, is about 3.9 billion years ago. We are not about the absolute age of Jezero, however. The estimates range as old as 3.8 billion to a good bit younger, but we’re quite confident it’s in the period between three and four billion years ago. Interestingly, that is the time when we find the first evidence of life on Earth.

Perseverance is bringing along an experimental helicopter called Ingenuity. Will it help you locate interesting places to explore?

Ingenuity has a well-defined mission that it plans to execute over 30 sols [Martian days] with five flights of increasing complexity. The mission there is to demonstrate that that flying technology can work on Mars. It would be really powerful in enabling future helicopters that could land and be a major component of the science exploration. We’re all rooting for the team and can’t wait to see the images that result, but it’s not a component of our science mission planning.

What makes Jezero crater such a significant place to go prospecting for evidence of ancient Martian life?

Jezero offers clear set of environments and sub-environments, all the different areas within the ancient crater lake. We can very confidently say, if we go there and we do our job and we collect a diverse set of examples that have been very well characterized and we bring them back — if we do not find any evidence of life in there, that tells us something quite significant. This is a clearly habitable environment early in Mars’ history. If life had emerged on Mars, it seems very likely that it would’ve left signs in an environment like Jezero crater.

That’s quite a powerful statement! If we bring back samples from Jezero crater and find no signs of life, what then? Would the next step be to do a deep drilling mission on Mars?

Yeah, I think a deep drilling mission or, more broadly, a mission that looks whether there are still habitable environments on Mars today. We believe, based on what we know, that
any modern life would have to be confined to the subsurface, maybe the quite deep subsurface, so deep drilling might be required.

Part of the way I look at this is that it seems we’re on a path toward human exploration of Mars in perhaps the not too distant future. This is something I’m very excited about. The idea of seeing a human being on Mars and having that human come back and relay her experience to the people of Earth and show the images and everything… Just to be our representative there and to have the planet seen directly through human eyes, that’s really inspiring to me.

Dead or alive? This famous micrograph of Mars meteorite ALH84001 shows structures that resemble fossils, but most scientists regard them as mineral formations. Perseverance seeks less ambiguous evidence. (Credit: NASA/JSC)

Dead or alive? This famous micrograph of Mars meteorite ALH84001 shows structures that resemble fossils, but most scientists regard them as mineral formations. Perseverance seeks less ambiguous evidence. (Credit: NASA/JSC)

Do we really need human exploration to answer the question of life on Mars?

There’s a lot of connections and implications between human exploration of Mars and any effort to understand whether Mars might currently be inhabited. Those two efforts are
linked, first of all, from the side of planetary protection. The Mars 2020 team spent a lot of time and effort building a system to avoid contamination of the Martian surface by Earth organisms in the interest of preserving Mars as a pristine environment and preserving our ability to look for evidence of life on Mars, extant life. When you bring humans, it’s very difficult to meet the stringent planetary protection requirements [preventing contamination] that are the subject of international agreements.

Another really interesting connection is that we have this instrument on our rover called
MOXIE. It’s a type of experiment called in-situ resource utilization, going to an environment and using something that’s there to be useful to your exploration. In this case, MOXIE will be generating oxygen from Martian CO2. More broadly, if you land humans on Mars, what resources are they going to be able to use there? A key resource is water, so landing where there might be access to water for humans is a big thing that they’re thinking a lot about.

In some ways, then, won’t human astronauts make the search for life more difficult?

Well, the places where you find water are the places you’d be most likely find any life, so that’s an interesting connection. I’m just looking forward to seeing how it all goes. Right now, we’re focused on the robotics side and both protecting Mars from undue contamination by Earth organisms. Quite critically, and for the first time, we’re also concerned with being part of a larger system enabling future missions to get the samples that we collect back to Earth. We have to do it safely, such as that there is no contamination of Earth by any Martian material, so that the container that holds those samples is opened in an extremely secure environment and assessed for Earth safety prior to all the great science will happens after those samples make their way out of the secure facility.

It all comes down to the Mars samples that Perseverance will seal into these 15-centimeter-long titantium tubes and set aside for return to Earth. (Credit: NASA/JPL-Caltech)

It all comes down to the Mars samples that Perseverance will seal into these 15-centimeter-long titantium tubes and set aside for return to Earth. (Credit: NASA/JPL-Caltech)

When the Mars samples come back home, how will you evaluate them? Do you have a ranking system, from mildly interesting to strong evidence of Martian life?

Well, honestly, my mind doesn’t go much to thinking about in that way! It would be fantastic to find something so incredibly exciting that we’re jumping up and down thinking that we maybe have evidence of life on Mars. But right now my mind is just so focused on the present concern and with building a strategic structure for a mission, so that whether or not we ever find any evidence for life on Mars, we put together an absolutely phenomenal set of samples. It helps, psychologically, to keep our focus. It’s not about assuming the worst, it’s just saying, “No matter what, we’ll learn a lot from these samples here.”

Understood. But still, you must have considered what kinds of evidence would get you jumping up and down.

Yes, we’re keeping our eyes peeled for the types of things we look for when we’re exploring the Precambrian rocks on Earth, where life is confined to stromatolites and things like that. We’re looking for structures like that. I can stop and put together a scenario that says we find something like what you see in Australia, called the Mickey Mouse-ears stromatolites.

Excuse me, did you say “Mickey Mouse”?

The canonical [non-biological] stromatolite is a layered dome. When you see it eroded off into a flat, horizontal plane, you see a bunch of concentric circles. Many minerals precipitate that way. But when life is involved, often the layers are of different thicknesses, and they can pinch and swell and wrinkle. Branching is something that we see in life expressed all over the place. You’ll see two domes growing out of one, like the ears of Mickey Mouse on his head. The specifics of the shape are very difficult to impossible to explain without biology. It would be exciting to find that in a Mars rock.

If you see a Mickey Mouse mineral structure on Mars, what’s the next step as you try to nail down, once and for all, the evidence of life?

Even on [ancient] Earth, most of what you find is ambiguous. Next you look at the composition, but you find compositions that also have some complexity to them; maybe there’s two different chemical compositions in alternating layers. Where it would start to
get really profoundly exciting is if we start to see organic matter concentrated in certain layers and not in others, and if it’s all organized in some sort of wrinkly, layered, dome-shaped structure. These are evidence of ancient life we can observe on Earth today, and they’re the closest analog to the most powerful observations we could imagine making on Mars.

The chances of us finding that needle in the haystack, that’s another matter. It gets back to the importance of bringing samples back home. There are areas on Earth where you might have Mickey Mouse ears stromatolite over here but maybe you never see that. But if you take a sample that’s anywhere near that thing, it’s going to have some [chemical or microscopic] expression of life within it, even though it won’t be obvious to you in the field. It won’t show up for you until you get it back to the lab, do a bunch of careful sample preparation, and take it through a number of different analytical techniques.

That’s more of the scenario that I guess I would say is even optimistically likely.


For more space news and ideas, follow me on Twitter: @coreyspowell



بازی انفجار هات بت
بازی انفجار hotbet
سایت بازی انفجار شرط بندی

سایت انفجار : Kirby Runyon is Ready to Go Interstellar. Is NASA?


بازی بوم شرطی:بازی انفجار

We are all living in a bubble. In pandemic times, we’ve been stuck in our little social bubbles for nearly a year. Politically speaking, we’ve been living in bubbles for decades, probably. But astronomically speaking, this thing has been going on for about 4.5 billion years, ever since the Sun ignited its internal nuclear reactor and began blowing out a steady flow of charged particles, the solar wind.

The blowing of the solar wind creates an enormous magnetic bubble around the Sun, known as the heliosphere. The interstellar medium — the wisps of atoms and molecules that flow between the stars — is pushed away by the heliosphere. Earth and all of the other major planets are embedded deep inside, cut off from the rest of our galaxy. The team that has developed the Interstellar Probe concept want to escape from the trap.

Kirby Runyon, a planetary geomorphologist at Johns Hopkins University, is the planetary science working group lead for the Interstellar Probe. It’s a concept that has been in discussion and in development for decades, but recently the idea has been getting more serious attention and a more fully developed plan for execution. Upcoming heavy-lift rockets from NASA and SpaceX could finally provide the kind of oompf that Insterstellar Probe would need to reach interstellar space in a reasonable amount of time.

But even at the best-available speed, time will still be a huge challenge. The soonest a mission like this could plausibly launch is in the 2030s. From there, the primary mission would last 50 years, and the extended mission could run much longer if the hardware survives. For anyone working on such a mad venture, Interstellar Probe would be a multi-generational effort. It might reach fruition in the lifetime of people working on it now, but it would certainly exceed the span of any researcher’s active career.

And yet Runyon is cheery, optimistic, and utterly driven to make Interstellar Probe happen. It’s one of the most appealing attributes of the people who work on long-distance, long-timeline planetary missions. By necessity, they have to think about goals larger than themselves, and about efforts that will continue long after they are gone. Thinking inside the bubble is simply not a meaningful option.

I spoke with Runyon about the goals and challenges of launching Interstellar Probe. An edited version of our Zoom conversation follows.

Pay attention to those powers of 10: It's a long, long way from here to the interstellar medium. (Credit: JHU-APL)

Pay attention to those powers of 10: It’s a long, long way from here to the interstellar medium. (Credit: JHU-APL)

“Interstellar Probe” sounds like something from science fiction, but I know that you’re quite serious about this as a near-term mission. What are your actual goals?

Thanks for asking about Interstellar Probe. It’s one of my favorite things to talk about. Interstellar Probe is actually a heliophysics mission to understand the furthest reaches of the Sun’s influence, the heliosphere, and to dip our toes into interstellar space. It would be the first purpose-built mission to get to interstellar space — not to another star, but to that realm of space just beyond the Sun’s particles and the influence of its magnetic field, all of the atoms and plasma moving out from the Sun.

How far are you aiming to go? Could you get out to 1,000 AU, that is, 1,000 times Earth’s distance from the Sun?

The goal is to leave the solar system quickly on a 50-year prime mission, and to get as far as we can. There’s an independent criterion to be able to operate at 1,000 AU, even if it takes longer than the prime mission to get there.

The goal is to get into interstellar space, which we think begins roughly around 120, 130 AU, as shown by the Voyager 1 and 2 spacecraft. With the speeds we’re talking about, we think we can get Interstellar Probe up to carry out a 50-year mission. With that timespan, we think we can get beyond 350 AU, which is well into interstellar space. We want to get to hundreds AU with Interstellar Probe.

NASA has sent five spacecraft on interstellar trajectories, but they were all planetary missions that are leaving the solar system basically as a side-effect. Interstellar Probe would be different, right?

Yes, with Interstellar Probe we hope we can create a large, strategic mission that is
shared between at least two divisions, and maybe three divisions, within NASA. This would be unprecedented. We want to break down the pigeonholes between being heliophysics or astrophysics or planetary science. As much as we want the science to be interdisciplinary, we also hope that the money can flow between different parts of NASA. That might be even harder.

Could Interstellar Probe be a high-frontier planetary mission as well, visiting the dwarf planets of the outer solar system?

We hope that, if NASA decided to go through with Interstellar Probe, that they
would strongly consider what we would call the “planetary augmentation”
to Interstellar Probe. We can put a camera — or, really more accurately, an imaging spectrometer — on board the spacecraft and fly by one of the solar system’s 130 dwarf planets. I want to break a misconception about dwarf planets. Whether or not you think dwarf planets are planets, whether or not you think Pluto’s a planet, we need a different way of thinking about the solar system as opposed to eight or nine planets.

Dwarf planets are the most common type of planet in the solar system, but we've seen only one of the up close. Interstellar Probe could rendezvous with another on its way off to the stars. (Credit: JHU-APL)

Dwarf planets are the most common type of planet in the solar system, but we’ve seen only one of the up close. Interstellar Probe could rendezvous with another on its way off to the stars. (Credit: JHU-APL)

Oh man, you’re willing to dive into the “what is a planet” debate. You’ve spoken with Alan Stern about this, I expect?

Alan Stern and I pretty much 100 percent agree with each other on this. Forget about eight or nine planets that are in concentric circles around the Sun. Both planetary
scientists and the IAU [International Astronomical Union] consider Pluto to be a dwarf planet. Okay. What bothers me is when people say that dwarf planets are not planets. That is a grammatical absurdity.

To me, we have terrestrial planets. We have an adjective in front of a noun. We have giant planets. There’s four of those. And dwarf planets, they’re just like other planets, except that they’re little. I don’t buy that IAU “clear its neighborhood” bullcrap. They’re just little. Pretty much everyone agrees that Pluto is a dwarf planet. It just depends on whether you think dwarf planets are planets or not. Pluto is the largest known dwarf planet, and it is the archetype for trans-Neptunian dwarf planets. So that’s my soapbox on why Pluto still a planet. Sorry, how’d I get off on that?

I led you off-track, asking about Interstellar Probe as a mission to the dwarf planets.

Right! There’s a hundred thirty known dwarf planets in the trans-Neptunian region. They’re the most common type of planet. If you accept dwarf planets as a type of planet, dwarf
planets are the most common type of planet in the solar system, far outnumbering giant planets and terrestrial planets and even satellite planets. And yet, they’re also the least explored and least understood category of planet.

If NASA headquarters decides to (a) do Interstellar Probe and (b) choose the planetary
augmentation where we can put an imaging spectrometer on, we can fly by another
one of these dwarf planets, probably either Quaoar or Gonggong, formerly 2007 OR10 —

Wait, the IAU finally gave a formal name to that poor dwarf planet? It had been sitting there with nothing but a number for years.

Thank God, it got a real name. 2007 OR10 is now Gonggong. It’s a Chinese creation deity.

Both of these dwarf planets right on that line between either having lots of
bizarre ices, like frozen methane and nitrogen, or not. So they may or may not
be active. They’re right on that line between geologically really, really interesting and maybe geologically subdued. Interstellar Probe, hopefully, would be able to fly by Quaoar or Gonggong or another dwarf planet. With even one more flyby of another trans-Neptunian planet [besides Pluto and Neptune’s moon Triton, which is probably a captured dwarf planet], we can revolutionize the field of comparative planetology among dwarf planets.

A 50-year mission is awfully long compared to a human lifetime. If Interstellar Probe launches in the 2030s, you’ll be in your 90s by the end. Do you dream of faster rockets that could speed things up?

Let me start with our engineering philosophy with Interstellar Probe. It’s a pragmatic mission. The idea is that nothing new has to get invented for us to fly. We have a very pragmatic, almost conservative, engineering approach where were talking only about existing technology that can be tweaked a little bit. We want to actually go do it. We don’t need to invent anything new.

The only thing that we would call a miracle, so to speak, is that we need is a super heavy launch vehicle like NASA’s SLS or Starship Super Heavy from SpaceX [neither of which is ready yet, but should be soon]. We’re using SLS as a baseline, because NASA has some pretty good engineering performance numbers on that rocket. Using that rocket, we think we can achieve speeds of between 7 and 8 astronomical units per year. That compares to Voyager 1, our next fastest spacecraft, at 3.6 astronomical units per year. We’d be more than doubling the current record.

There are experimental technologies under development, at JPL for instance, that might be able to double that speed again. Are they worth waiting for?

If we could double that speed, getting up to 14 to 16 AU per year, for the science objectives for this mission, it actually wouldn’t be that useful. Going 7 or 8 AU per year is a nice sweet spot where you leave the heliosphere pretty quickly, get into interstellar space within about 15 years or so, but go slowly enough so that the instruments on board the spacecraft can sense the Sun breathing.

The solar wind puffs the heliosphere out and then it comes back in. That “breathing” happens slowly, and we want to be going slowly enough that we can record it. If we just go out of the heliosphere too fast, we’re going to miss a lot of those solar dynamics.

So slow is bad, but too fast is bad as well?

Yeah. Now if we wanted to go to explore the dwarf planet, Sedna, which currently is at around 90 AU or so from the sun and gets out to almost 950 AU on this really long elliptical orbit, then a factor of two faster would be useful. If we didn’t care what the heliosphere is doing and we wanted to explore farther out into the interstellar medium or explore a more distant trans-Neptunian planet, then faster would be useful. If Planet X exists — this planet hypothesized by Mike Brown and Konstantin Batygin — then we
would want to go really, really fast to get out to it on a reasonable time scale.

Regardless, there really doesn’t seem to be any viable technology available in the next decade that we could use to do that. Rather than constantly waiting for the next decade to get here for new technology to be developed, we want to do this mission basically now. We’ve been talking about it since the early ’60s. Let’s go do it!

I have to ask one more question about high-speed spaceflight, because I am excited by the idea of exploring the far, far outer solar system. What do you think of the idea of a solar-thermal rocket: flying close to the Sun, then letting solar heat boil your fuel for a big rocket boost?

With solar thermal and a solar Oberth maneuver [getting maximum boost closest to the Sun] the problem is the mass of your heat shield and the mass of all the plumbing you need for your rocket system. By the time you’ve got all that together, you might as well go with a more conventional propulsion system in a much, much lighter spacecraft. The engineering trade-off studies tend to favor more pragmatic, near-term technology.

Well that’s kind of depressing.

Not at all! I’m a scientist, but I’ve found that my brain likes to think like an engineer. It’s such a puzzle to solve: We could go faster, but if we do this, then we need to bring more fuel along, which means our fuel tanks have to get bigger, which means we’re more massive to begin with. Then that has implications for the thermal problems on the spacecraft…

It’s a whole optimization problem for every component: the communications, the radio, the thermal protection, the mass, how big the fuel tanks are. Do you use just hydrazine [propellant] or do you use both hydrazine and nitrogen tetroxide? Are you a spin-stabilized or can you have three-axis control to orient the spacecraft in any direction? I find these problems really fascinating. And optimizing and trying to find the right solution is a pretty cool problem to try to solve.

It’s striking that the problems you are trying to solve are about the very hardest ones in all of space exploration. Given the difficulty, the expense, and the time involved, why are you so drawn to a far-frontier mission like Interstellar Probe?

When I was an undergrad, I shifted my focus from wanting to do a PhD in astrophysics to
wanting to do a PhD in planetary geology. One of the reasons was that I want to be able to, by proxy through a robotic spacecraft, physically go to these places. Astrophysics is awesome, don’t get me wrong, but we’ll never go to a neutron star. That will never happen.

There’s something satisfying of going to the far-off place that you’re studying. Maybe someday we’ll send a spacecraft to the closest star system, to the Alpha Centauri star system. For now, this is the best we can do. I guess I’m just a romantic and I’m drawn to the frontier.

Beautifully said. And I love that there’s a cat prancing around behind you as you’re talking about this.

Yeah, that’s Nixie. She’s named after Nix, a moon of Pluto.


For more science news and ideas, follow me on Twitter: @coreyspowell


بازی انفجار شرطی
سایت انفجار
سایت شرط بندی انفجار
سایت بازی انفجار