سایت انفجار هات بت : QR Code 25 سال جمع آوری ابتکاری داده را جشن می گیرد


سایت انفجار هات بت hot bet

"QR" در QR Code مخفف "پاسخ سریع" است که مستقیماً یکی از مزایای کد دو بعدی را برجسته می کند: این اطلاعات را خیلی سریع و راحت فراهم می کند - و می تواند حاوی بسیاری از داده های مهم باشد.

مربع سیاه و سفید به دلیل کاربردهای فراوان ، به سرعت در سراسر کره زمین گسترش یافته است. امروزه تصور تدارکات و صنعت ، خرده فروشی ، بازاریابی و تبلیغات بدون QR Code تقریباً غیرممکن است.

از آنجا که DENSO WAVE 25 سال پیش کد QR را به صورت رایگان در دسترس قرار داد ، به سرعت محبوبیت زیادی پیدا کرد. طبق گفته شرکت نرم افزار امنیتی Sophos ، امروزه ، به ویژه در آسیا ، میلیاردها معامله از طریق سیستم پرداخت با استفاده از QR Code انجام می شود.

کد 2D ، که در ابتدا برای کنترل تولید کارخانه تولید شده است ، اکنون می تواند کارهای دیگری از ارائه اطلاعات برای جمع آوری داده های تلفن همراه را انجام دهد. در مواردی که نگرانی در مورد ایمنی آن وجود دارد ، کارشناسان DENSO WAVE EUROPE می توانند نسخه ایمن میدان محبوب را ارائه دهند.

کابر کولیوتسیس ، متخصص ارتباطات بازاریابی ، توضیح می دهد: "همانطور که اهمیت امنیت داده بسیار زیاد شده است ، DENSO کد QR امن را ایجاد کرده است. این رمزگذاری داده های حساس را با ترکیبی از مزایای منحصر به فرد QR Code با عامل مهم امنیت امکان پذیر می کند. "

از نظر بصری ، SQRC® را نمی توان از یک کد QR ساده تشخیص داد. با این حال ، این اطمینان را می دهد که دسترسی به قسمت امن فقط با برخی از خوانندگان DENSO با کلید رمزگذاری مناسب تعبیه شده در واحد امکان پذیر است. علاوه بر این ، می توان به گروه منتخبی از افراد با واحد مورد نیاز دسترسی داد.

این یک مزیت بزرگ در مراقبت های بهداشتی است: در SQRC® ، نام و شماره بیمار را می توان در قسمت عمومی QR Code ذخیره کرد. با این حال ، داده های حساس مانند پیشرفت بیماری بیمار در ناحیه رمزگذاری شده ذخیره می شوند ، بنابراین فقط پزشک معالج می تواند با خواننده مناسب به اطلاعات دسترسی پیدا کند.

حتی تشخیص چهره مدرن را می توان با SQRC® ترکیب کرد. ابتدا ، تصویری از کاربر گرفته می شود ، به طوری که ویژگی های چهره شخصی به عنوان داده در دسترس است. سپس یک کد QR امن با برنامه Face SQRC® Generation ایجاد می شود. احراز هویت در نقطه کنترل دسترسی با مقایسه داده های چهره در SQRC® با ویژگی های گرفته شده با دوربین در نقطه کنترل دسترسی انجام می شود.

کولیوتسیس می گوید: "تشخیص چهره دیگر یک سناریو در آینده نیست ، اما می تواند به راحتی و با امن بودن QR Code محقق شود."

توسعه بیشتر کد QR به وضوح نشان می دهد که پس از 25 سال ، ارزش آن حتی بیشتر شده و مزایایی را ارائه می دهد که نیازهای امروز را برآورده می کند.

QR Code یک علامت تجاری ثبت شده از DENSO WAVE INCORPORATED است.

بازی انفجار هات بت
بازی انفجار hotbet
سایت بازی انفجار شرط بندی

سایت انفجار هات بت : اکنون زمان آن فرا رسیده است که مشاغل با استفاده از فناوری همه جانبه خود را در دسترس و فراگیرتر قرار دهند


سایت انفجار هات بت hot bet

این قفل واقعاً نوری را در مورد اینکه چگونه انزوا ، تنهایی و محرومیت می تواند بر ما تأثیر بگذارد ، روشن کرده است ، بنابراین فرصتی بهتر از زمان فعلی برای ادغام ابزارهای بازاریابی همه جانبه در استراتژی های تجاری برای ارائه خدمات جامع تر و در دسترس وجود ندارد.

با فناوری ویدیویی 360 و واقعیت مجازی ، محصولات و تجربیات از هر کجای دنیا قابل دسترسی هستند و فرصت های جدیدی را برای سودآوری در مقیاس وسیع تر ایجاد می کنند و همچنین امنیت را در زمان های بی سابقه ای فراهم می کنند.

یک پروژه کلیدی که قهرمان نوآوری است ، پروژه wAVE ، اعلام کرده است که جلسه بعدی سرمایه گذاری کامل و دیجیتال Immersive Tech در 8 ژوئن برگزار می شود. این جلسه پویا با هدایت شرکت تولید فیلمبرداری Soundview Media ، برنده جایزه ، نشان می دهد که چگونه تجارت در هر صنعت می تواند از ویدئو VR و 360 برای بهترین اثر استفاده کند.

این جلسه رایگان از طریق زوم در روز دوشنبه 8 ژوئن برگزار می شود و بخشی از مجموعه “معرفی فن آوری Immersive” بدون هزینه برای مشاغل در هر اندازه ، نوع و بخش است. این فرصت ها از طریق بودجه جوامع ساحلی به دست آمده توسط پروژه جدید wAVE ، به رهبری کورنوال و مشارکت محلی سازمانی جزایر Scilly (LEP) ، مشارکت موزه های کورنوال و دانشگاه فالموث ، باز شده است.

Soundview Media متخصص تولید ویدئو با کیفیت بالا هستند و مدیر عامل ، گرت آلن ، و مدیر پست تولید ، کریس Dewar ، تخصص خود را در مورد اینکه چرا مشاغل حیاتی با این روند درگیر درگیر می شوند ، به اشتراک می گذارند. هر مشاغل شرکت کننده در جلسه اطلاعاتی در مورد چگونگی استفاده از فرصت استفاده شده و همچنین سود آن برای کسب و کار آنها چه در هنگام شیوع بیماری و چه بعد از آن دریافت خواهد کرد.

در حین قفل شدن در انگلستان ، Soundview Media سخت تلاش کرده است تا دسترسی مجازی رایگان به چندین تجربه VR را ایجاد کند ، به مردم اجازه می دهد از مکان های زیبای کورنیش از خانه خود لذت ببرند. در کنار این ، این شرکت همکاری نزدیکی با پروژه wAVE برای بهبود اقدامات بهداشتی و ایمنی هدست در واکنش به بحران فعلی بهداشت عمومی داشته است.

گرت آلن ، مدیرعامل Soundview Media ، گفت: “به لطف wAVE واقعاً فرصت منحصر به فردی به مشاغل از هر نوع و بخش داده می شود و علی رغم وضعیت فعلی ، ابزارهایی وجود دارد که به شما کمک می کند تا در حال حاضر و در آینده پیشرفت کنید. همانطور که ما از طریق این تغییرات عظیم در نحوه تجارت خود روبرو می شویم ، بسیار حیاتی است که باید با توانایی سازگاری عمل کنیم و چه راهی بهتر از این که تجارت را به مشتری برسانیم ، بدون نیاز به مراجعه فیزیکی. “

گرت ادامه داد: “استفاده از VR و ویدئو 360 می تواند درهایی را باز کند که شما هرگز نمی دانستید فارغ از اینکه در کدام بخش فعالیت می کنید وجود داشته باشد. این که آیا این یک مقصد غیرقابل دسترسی را زنده می کند یا یک تجربه را دوباره ایجاد می کنید ، با این پیشرفته ترین فناوری شما می توانید بدون در نظر گرفتن محدودیت ، مشتریان خود را به قلب داستان خود حمل و نقل کنید. ما واقعاً مشتاقانه منتظر ارائه بینش و دانش خود به مشاغل شرکت کننده در این کارگاه بزرگنمایی هستیم. “

امی شکسپیر ، مدیر پروژه wAVE Community در مشارکت موزه های کورنوال ، گفت: “هرچه قفل طولانی تر ادامه یابد ، فشارها بر کسب و کارهای درخشان ما هر لحظه بیشتر می شود و ما خوشحالیم که می توانیم چنین فرصت یادگیری عالی را بدون هیچ رشته ای ارائه دهیم. شرکت کنندگان این ششمین جلسه معرفی Immersive Tech است و در طول سال 2020 ما مناطق مختلف صنعت در حال ظهور فن آوری را پوشش خواهیم داد ، همه اکنون بصورت دیجیتال اجرا می شوند بنابراین محدودیت جغرافیایی برای شرکت کنندگان وجود ندارد. این بخشی از پروژه نوآورانه wAVE است ، که ما افتخار می کنیم در کنار دانشگاه Falmouth به نمایندگی از Cornwall and Isles of Scilly LEP رهبری آن را بر عهده داریم. “

بازی انفجار هات بت
بازی انفجار hotbet
سایت بازی انفجار شرط بندی

سایت انفجار هات بت : چرا احساس می کند نمی توانید درون ماسک صورت خود نفس بکشید – و در مورد آن چه باید کرد؟


سایت انفجار هات بت hot bet

با ورود بیماری همه گیر COVID-19 به خود هفتمین ماه متوالی، متخصصان موافقت می کنند که پوشاندن برای مهار شیوع ویروس مانند همیشه مهم است. مقامات سازمان بهداشت جهانی تایید شده در ماه جولای ، SARS-CoV-2 ، ویروسی که باعث COVID-19 می شود ، می تواند از طریق قطرات تنفسی (از طریق سرفه یا عطسه) یا از طریق انتقال هوا منتقل شود ، هنگامی که ذرات ویروسی مسافت زیادی را از طریق هوا پخش می کنند. در هر دو مورد ، ماسک های صورت مانع از ورود ویروس به بینی و ریه ها می شوند و می توانند به طور کلی از انتقال جلوگیری کنند از عفونت های شدید جلوگیری کنید اگر شخصی مریض شود

اما علیرغم اینکه ماسک ها به طور بالقوه می توانند جان خود را حفظ کنند ، پذیرش ماسک برای برخی از آنها سخت بوده است. یکی نظرسنجی ملی تقریباً 60،000 پاسخ دهنده دلیل اصلی نارضایتی برخی از ماسک زدن در جمع را “ناراحتی” عنوان می کنند. بسیاری از کاربران نفس نفس ، تعریق ، حالت تهوع و افزایش ضربان قلب ناشی از پوشاندن را گزارش می کنند – حتی اگر پزشکان بارها گفته اند که ماسک ها جریان اکسیژن را مهار نمی کنند.

بنابراین این عوارض از کجا ناشی می شود ، و مردم برای رفع ناراحتی خود چه کاری می توانند انجام دهند؟

ناراحتی بر نحوه نفس کشیدن تأثیر می گذارد

اولین موارد اول: استفاده از ماسک صورت استاندارد جراحی یا ماسک پارچه ای سطح اکسیژن فرد را کاهش نمی دهد. کریستوفر یوینگ ، متخصص ریه ، مستقر در آلبرتا ، کانادا ، می گوید: پوشیدن ماسک مقدار قابل توجهی دی اکسید کربن را به دام نمی اندازد. یوینگ ، که به طور مرتب بیماران اطفال مبتلا به آسم و فیبروز کیستیک را می بیند ، می گوید که قبل از همه گیری ، بیماران او معمولاً در ملا public عام ماسک جراحی می کشند تا از بیماری های تنفسی که با توجه به شرایط آنها تهدید کننده زندگی است ، جلوگیری کنند. در اکثر موارد ، به غیر از شدیدترین موارد ، آنها توانسته اند با خیال راحت نقاب بزنند.

یوینگ می گوید ، پوشیدن ماسک هنوز هم می تواند بر تنفس شما تأثیر بگذارد – فقط به روشی که فکر می کنید نیست.

یوینگ می گوید: “بیشتر ما عادت به ماسک زدن نداریم و احساس داشتن ماسک روی صورت ممکن است کسی را مضطرب یا ناراحت کند.” “اگرچه بیشتر تنفس ما بیهوش است و توسط مرکز تنفسی ما هدایت می شود ، اما می تواند تحت تأثیر ذهن نیز باشد. وقتی حتی ناخودآگاه احساس ناراحتی می کنیم ، می تواند نحوه تنفس ما را تغییر دهد. ” به عنوان مثال ، اگر نفس خود را بیرون دهیم و باعث مه آلود شدن عینک شود ، ممکن است با عدم بازدم کامل در دم بعدی ، این ناراحتی را جبران کنیم.

دم ، بازدم

تغییر الگوهای تنفسی به طور ناخودآگاه می تواند منجر به الگوی تنفسی غیرطبیعی شود: یا ما بیش از حدتهویه کنید ، یعنی خیلی سریع نفس می کشیم یا اینکه هیپوتنفس کنیم ، یعنی خیلی آرام یا خیلی کم نفس می کشیم. هر یک از این الگوهای تنفسی ناکارآمد می تواند منجر به سرگیجه یا نفس نفس شود که افراد اغلب به دلیل کمبود اکسیژن یا تجمع دی اکسید کربن در داخل ماسک خود اشتباه می گیرند. یوینگ می گوید: “وقتی کسی بیش از حد هوا را تخلیه می کند ، شروع به نفس کشیدن خیلی عمیق و بیش از حد می کند ، احتمالاً به دلیل اینکه ماسک باعث اضطراب یا عصبی شدن او می شود.” از آنجا که بدن C02 را سریعتر از توانایی تولید آن ، دفع بیش از حد هوا را به میزان کم دی اکسید کربن در جریان خون منتقل می کند. به نوبه خود ، این باعث سرگیجه ، سبکی سر می شود و گاهی اوقات می تواند باعث غش شود. از طرف دیگر ، هایپونتیلیشن زمانی اتفاق می افتد که بیش از حد آهسته نفس می کشیم یا نفس خود را بیرون نمی دهیم. در این حالت سطح دی اکسید کربن بدن بالا رفته و میزان اکسیژن موجود در جریان خون فرد را کاهش می دهد. هیپوونیلاسیون می تواند باعث خواب آلودگی و احساس “گرسنگی هوا” شود ، احساسی که در آن قادر به ورود هوای کافی به ریه ها نیستید. این احساس نفس نفس زدن همچنین می تواند باعث اضطراب شود.

چگونه بهتر نفس بکشیم

یوینگ می گوید ، خبر خوب این است که اگر خود را در الگوی تنفسی ناکارآمد ببینیم ، می توانیم به راحتی آن را نادیده بگیریم و از هرگونه علائم خلاص شویم. یوینگ می گوید: “بهترین استراتژی برای تنظیم مجدد الگوی تنفس طبیعی چیزی است که در یوگا رایج است و همچنین چیزی است که نیروی دریایی ایالات متحده از آن استفاده می کنند.” استراتژی موسوم به “تنفس جعبه ای” یا “تنفس گوشه ای” ، فرد را مجبور می کند جعبه ای را تجسم کرده و رئوس چهار طرف چشم خود را در هنگام استنشاق و بازدم آرام ردیابی کند. به دنبال رئوس مطالب جعبه ، کاربران به مدت چهار ثانیه به آرامی نفس می کشند ، مکث می کنند ، کاملاً نفس می کشند و سپس دوباره مکث می کنند. (یک تصویر خوب برای تنفس در جعبه است اینجایوینگ می گوید: “این روش به ما کمک می کند تنفس خود را با روشی آگاهانه تنظیم کنیم و همچنین با فعال سازی سیستم عصبی پاراسمپاتیک استرس و اضطراب را کاهش می دهد.”

تنفس شکمی روش سریع دیگری برای تنظیم مجدد است. یوینگ می گوید: “بعضی اوقات با این الگوهای تنفسی نامنظم فقط از عضلات قفسه سینه و گردن برای تنفس استفاده می کنیم ، که ناکارآمد و ناراحت کننده است.” درعوض ، وی توصیه می کند چند دقیقه به استفاده از دیافراگم ، عضله ای گنبدی شکل که بین شکم و قفسه سینه زندگی می کند ، بپردازید. تنفس دیافراگم یا تنفس شکمی شما را تشویق می کند تبادل بهینه اکسیژن و دی اکسید کربن، در حالی که ضربان قلب را نیز عادی کرده و فشار خون را کاهش می دهد. برای تمرین تنفس شکمی ، دست خود را شل کرده و آن را روی دیافراگم ، درست در زیر قفس دنده قرار دهید. هنگام نفس کشیدن ، دیافراگم باید دست شما را از بدن دور کند. در بازدم ، دست شما باید به سمت شما برگردد.

یوینگ می گوید ، در حالی که تنفس به طور طبیعی به بیشتر ما می رسد ، تنفس با ماسک مهارتی است که تمرین می کند. هنگامی که به بیماران اطفال وی مبتلا به فیبروز کیستیک نیاز است که به مدت طولانی ماسک استفاده کنند ، وی توصیه می کند این کار را برای مدت کوتاهی در طول روز انجام داده و سپس تحمل ایجاد کند. اگر استفاده از ماسک به خصوص ناراحت کننده است ، کودکان – و بزرگسالان – می توانند هنگام استفاده از حواس پرتی مانند تماشای تلویزیون یا بازی های ویدیویی ، با پوشیدن ماسک آن را عادی کنند. به زودی ، اوینگ می گوید ، تنفس با ماسک طبیعت دوم می شود.

وی می گوید: “این بسیار شبیه به مواردی است که یاد می گیرید چگونه از عینک استفاده کنید یا از تماس استفاده کنید.” “هرچه بیشتر تمرین کنید ، بیشتر به آن عادت می کنید. ماسک ها نیز همین طور است. ”

بازی انفجار هات بت
بازی انفجار hotbet
سایت بازی انفجار شرط بندی

سایت انفجار هات بت : Cropland vs Climate Change: A Conversation with Wolfgang Busch


سایت انفجار هات بت hot bet

For billions of years, plants and their ancestors, the cyanobacteria, have been powerful agents of change on Earth. They pumped out oxygen and squirreled away carbon dioxide, transforming the chemistry of the biosphere. They colonized land and allowed animal life to follow, changing the course of evolution.

Now molecular biologist Wolfgang Busch wants to recast plants into agents of stability, offsetting the tremendous amount of climate-warming carbon dioxide that humans are pouring into the environment. As part of the Harnessing Plants Initiative at the Salk Institute in La Jolla, California, Busch is working on a bold scheme to modify major crop plants so that they grow deeper, bigger root systems, leaving those carbon-rich roots embedded in the soil after harvest time. While we humans get to work cutting back on our carbon emissions, the plants will be busily lending a hand.

A fundamental challenge with this idea is that the shallow roots of crops normally rot and release much of their carbon over the course of the year. The Harnessing Plants team, under the direction of Joanne Chory, has come up with a clever solution. The researchers are modifying plants so that they produce suberin (the primary ingredient in cork) in their roots. Suberin stubbornly resists decomposition, so the roots masses of these "Salk Ideal Plants" could remain in the soil for an extremely long time without sending their carbon back into the air.

Many different parts of the plan have to come together just right for the Harnessing Plants Initiative to work. The plants have to bury carbon efficiently and effectively. The modified crops have to provide all the same seed yield as before. Farmers need to embrace these crops on a global scale. And the rest of the world still needs to keep working on cutting carbon emissions, since plants alone won't save our bacon.

On the other hand, the humongous scale of agriculture provides a unique opportunity for large-scale decarbonization. Busch and his colleagues are therefore plowing full-speed ahead (with some COVID speed bumps along the way) to see whether carbon-sequestering corn and wheat can help us turn down the heat from climate change while also recharging the planet's carbon-depleted soils. An edited version of my conversation with Busch follows.

What drew you to the idea of using plants as a way of burying carbon dioxide in the ground?

I've been conducting research on the genetic and molecular basis of root growth since a long time. I started my own lab almost 10 years ago in Vienna. Then I moved three and a half years ago to the Salk Institute. My main interest has long been the factors in plant genes that determine whether roots grow deep or shallow, and how they respond to the environment.

Just around the time when I was negotiating with the institute, Elizabeth Blackburn [Salk's president at the time] asked the faculty, “What's the most important question that you'd like to address with your fundamental research?” The plant faculty group came up with an answer after considering: Plants are very good at catching carbon, so they thought about how to make this ability useful for addressing climate change. Which they thought, and I thought, was the world’s most pressing problem.

And that fit in with the work you were already doing?

It was a very good coincidence. The main effort at Salk [the Harnessing Plants Initiative] is related to the root system. We're trying to put more carbon in the root system, to make it deeper with more root mass, and to produce molecules such as suberin that keep the carbon longer in the soil. It fits very well my interests. I have been worried about climate
change since I was in middle school. The Harnessing Plants Initiative gives us all the opportunity to merge our research expertise with what we consider the most pressing problem.

Lots of people talk about planting trees, but this is the first I've heard of using crops to fight climate change. Where did the idea come from?

We had an evolving thought process. At first, we thought about using plants to sequester carbon on marginal lands, and we focused on the things that can grow that can grow on those marginal lands. We would do a good thing for the soil there, and for carbon sequestration.

But soon we realized that it's all about acreage. Focusing on [small amounts of] marginal land, we'd have only a small potential to increase its ability to sequester carbon. Plus, every plant species is different in its lifestyle, and if you have to work with the genetics of many different a species, it's a lot of effort.

Then it became obvious that we should be focusing on crops, because there are only a handful of species that populate a vast area. There's more than 600 million hectares worldwide for the four most prevalent crops. There’s also an existing distribution system. You already have people planting and updated seeds every year. You already have a system of incentives that are market-driven, but also government-driven, like crop insurance.

Each year, human activity releases 18 gigatons more carbon dioxide than the Earth can absorb. Enhanced plants could take up some of that excess. (Credit: Salk/HPI)

Human activity releases 18 gigatons more carbon dioxide than the Earth can absorb. Enhanced plants could take up some of that excess. (Credit: Salk/HPI)

With all of that acreage to work with, how much could re-engineered crops do to offset human carbon emissions?

We did a back of the envelope calculation. Taking into account published biomass data and the acreage of the planted crops, how much biomass do they yield above ground? Taking into account root to mass fractions, how much of the plant is root and how much is shoot?

We ran these numbers on five target crops that we think we can deal with: corn, soy, wheat, rice, canola. We considered that at some point in the future, 70 percent of the target crops could be enhanced for carbon-sequestration traits. Then we asked, what would happen if we could stabilize 30 percent of the biomass in the root mass?

If you run the numbers, you end up with 5.5 gigatons of CO2 [per year], which is roughly 30 percent of the annual surplus [anthropogenic emissions] that is leaked in the atmosphere. I have to say, this is just a very rough calculation, but it showed us that if we could make plants better, it would have a global impact. Even if only 10 percent of the biomass is stabilized, you have 1.8 gigatons [of CO2 sequestered].

Essentially, it looked like we could offset 10 percent to 30 percent of the surplus of CO2 that is currently emitted in the atmosphere each year. So, that was to us encouraging.

Those are huge numbers, but to get there you’d also have to make a huge change in the crops we grow. What are the steps to make that happen?

That, basically, is the question driving us. We and others have to do much more research to know how much can we actually sequester. There are so many unknowns. We need to know the residence time of carbon [how long it stays buried]. Soil chemistry and local microbiomes will play a role.

We know that the [plant root] traits that we are working on can make a difference, but we want to get to more quantitative models. We’ve started field research — collaborations
with soil scientists, soil biochemists, soil geochemists — to systematically study these questions. Time is short, so we are developing our [engineered plant] traits and coming up with a better quantification at the same time.

This month we are starting two field trials. We wanted to have more, but COVID makes it really hard. Next year we want to have 10 field sites, and then 15, maybe more, depending on whether we can get additional funding. We will be planting our first plants in a couple weeks. One of our field trials will be located in Yuma, Arizona; one will close to the Central Valley in California. Those are with commercial partner field sites. In the long term, we want to work with a couple of universities on this.

Plants absorb CO2 as they grow, then release it as they decompose. Engineered "ideal" plants would store carbon for many decades in deep roots. (Credit: Salk/HPI)

Plants absorb CO2 as they grow, then release it as they decompose. Engineered "ideal" plants would store carbon for many decades in deep roots. (Credit: Salk/HPI)

What about the central issue of how long the carbon stays buried? Can cropland hold the carbon in place long enough to be useful?

So, we know from the literature that deeper rooting leads to slow decomposition rates. And suberin or potentially other stable compounds go into long-lived carbon pools, which can have interactions with the soil minerals. These pools are considered to be stable from decades to centuries.

Centuries! I had no idea.

The root depth and the root depth distribution are important factors in how much carbon you can put into the long-lived carbon fractions in the soil, including suberin. We know it will be dependent on soil chemistry. The quantities and the residence time [of the buried carbon] will very much depend on these variables. That’s why we need to get the experiments going, to be able to quantify these things better.

Right, I was also wondering about total quantity of carbon that farmland can absorb. Can you keep burying more carbon there, year after year?

One fundamental consideration is that the soil carbon content has been reduced dramatically over the past century in industrialized, monoculture agriculture. We know there's a huge potential, because if the soil carbon was there before, we can at least replenish it. I can't give you a specific number until we do more modeling. But there is definitely many years of potential carbon sequestration that can happen.

How far along are you in developing and testing the engineered, deep-root plants you would need for agricultural carbon sequestration?

In the first year [of field experiments], we are not planting any genetically changed plants. We are basically taking crops that we know and quantifying different properties of rooting under field conditions. We estimate that our first [suberin-enhanced] test lines will hit the field site next year. The bulk of our studies of the potential of our changes will come in three years, say.

Have you done studies yet to make sure that suberin-enhanced crops are just as good as the ones the farmers are planting now — similar in yield, quality and so
on?

That's a very important and interesting question. What we are currently trying to do is to have a first pass at answering these questions with the help of our collaboration partners. We are looking to see whether there are trade-offs.

A trade-off that one would be worried about would be the root mass to yield allocation [with the increase in root mass coming at the cost of the harvest]. I think there is ample evidence from the literature that it’s not a fixed trade-off. We’re going to try a lot of different strains. We're going to evaluate the genetic recipe to store more carbon in the roots, and at the same time we will also measure the yield.

Despite COVID, we just finished the construction of a 10,000-square-foot greenhouse that will allow us to grow the crops we are interested in — corn, soy, wheat, rice, canola — in field-like conditions. Not true field condition, but field-like.

Wolfgang Busch (right) with his postdoc Takehiko Ogura, examining one of his green test subjects. (Credit: Salk Institute)

Wolfgang Busch (right) with his postdoc Takehiko Ogura, examining one of his green test subjects. (Credit: Salk Institute)

Let’s be optimistic and assume the experiments go well. How do you get farmers planting carbon-sequestering crops on the scales needed to have a meaningful impact?

We have started talking to many different agribusiness companies. We are all active scientists in the [Harnessing Plants] initiative. We get invited to talk a lot, we go to a lot of conferences. Most of the companies in this space are very aware of our activities. Some of them have expressed interest in talking more about the specific issues that are important to them.

We know we won’t get the scale we need without partnering with big seed companies and big ag [agribusiness]. Without seed companies that will allow us to distribute seeds to the farmers, and without the farmers who are interested, this project will never fly. We’re also talking to NGOs [non-governmental organizations], because some crops and some parts of the world are not dominated by the big ag companies. We’re trying to spread the word so that NGOs and companies come to us, but we are also talking to as many of them as we can, to see if we can get together.

In the future, there might be market incentives when it comes to things like carbon credits or other ways that governments might reimburse farmers to store carbon in the soil. We’re
exploring all this, because this is more than just a science project. We really want this to succeed.

What about the consumer side? I’m picturing a future in which some customers might seek out products that have a stamp that says “this was made with greenhouse-fighting crops” or something like that.

That would be wonderful if it could be a consumer choice. We are thinking about this, too.
We have this term, the “Salk ideal plant.” It would be wonderful if that would be a label that consumers at some point could say, "Okay, I'm going to make this choice."

How does the Harnessing Planet Initiative fit in with related concepts, like using partially burned plants (biochar) to increase the carbon content of soils? Are these
potentially synergistic approaches?

Absolutely. Just before the COVID lockdown in California, we had a conference called Plant
Carbon Drawdown 2020
at Salk. We wanted to bring together scientists who think about all these different solutions for sequestering carbon, like biochar, enhanced rock weathering, forestry, and enhanced carbon absorption in the oceans and in wetlands.

A lot of these approaches could be important. We just come at the issue from a genetics
perspective because genetics has revolutionized agriculture multiple times. There's a huge potential to make a global impact by changing plants in a manner that's beneficial for humans. But then, everything else, like no-till agriculture [allowing more organic material
to stay in the ground], and supplementing soils with different materials, is also wonderful. The more approaches, the better.

Who is supporting this type of research? Do you get any state or federal funding?

Not yet. We're reaching out to funding agencies to see if that would fit in. The [government] funding is not currently structured in a way that you could say, "Oh, we want to do carbon sequestration using plants." We’re pretty much ahead of the curve. But we're hoping that by providing data and evidence that we can actually do it, we make it possible for the federal government to spend money on this, and to allow other groups to work on this.

We were lucky to get Audacious funding [funded by the TED nonprofit] last year: a large grant to do what we think we have to do, and to show others that there is a potential. Part of where I see us as hopefully having a big impact is to show not only scientists, but also potential funding agencies and the government that there's something else [for agricultural funding] beyond crop yield and stress resilience. That we should, as a society, put money into this because it's really important, and also realistic.

Your idea to remake agricultural crops around the globe is, as you say, rather far ahead of the curve. What are the obstacles you’re most concerned about?

I think the main unknown is, if we change the crop plants, will there be a trade-off? Will there be something that a farmer will not like about it? Until we have the data, we don't know. But we know that we don't need to change the traits radically. Even a small improvement would help. We think that there's not a lot of question that we can make a large impact just by making roots deeper and having more suberin in them. So, we are optimistic about that.

Another unknown is whether governments will be convinced that addressing climate change is something important. Will they take real action on changing the incentives in our systems to make a positive impact?

Personally, I hope there will be an incentive system for storing carbon in the soil, and good protocols for quantifying this. It really depends on governments all around the planet. There are already a lot of incentives given to farmers in the big agricultural regions; it's just a shift in the type of incentives. Countries could say, "We don't really care about providing incentives for drawing down carbon." That's a risk. On the other hand, I'm hopeful, because it seems that governments are more and more willing to think about this.

Clearly you wouldn’t be devoting your energy to a project like this if you weren’t fundamentally hopeful the world will step up and address climate change.

Yeah. We are all really enthusiastic and motivated here! I'm thrilled to be doing this every day.


For more science news and ideas, follow me on Twitter: @coreyspowell



بازی انفجار هات بت
بازی انفجار hotbet
سایت بازی انفجار شرط بندی

سایت بازی انفجار : راهنمای والدین گیاهچه برای رفع مشکلات معمول گیاهخواری

سایت معتبر بازی انفجار
بازی انفجار هات بت
بازی انفجار حضرات

علیرغم بهترین تلاش شما ، خانه دارانی که در ابتدای سفارشات ماندن در خانه خریداری کرده اید ممکن است با مشکل روبرو شود. ممکن است برگها به رنگ زرد یا افتادگی درآمده باشند ، در حالی که لکه ها یا لبه های سوخته به نظر شما می رسد که شما یک والدین گیاه بد هستید.

این لزوما درست نیست. بدیهی پنسی ، باغبان دانشگاه دانشگاه جورجیا توضیح می دهد که اغلب اوقات ، دلهره های ناشی از خانه ، محصول جانبی اهداف خوبی است که به اشتباه انجام نشده اند. عیب یابی مشکلات گیاهان می تواند به آسانی تکرار مجدد نحوه ارائه مراقبت باشد.

صحبت کردن به زبان گیاه

پنیسی می گوید: “به نظر من ، مشکل اساسی که ایجاد می شود ، نور کافی نیست.” هر گونه گياه نيازهاي خاص خود را دارد ، اما به طور كلي ، آنچه كه ما از آن به عنوان روشنايي بالا استفاده مي كنيم ، واقعاً آن را براي خانه هاي سبز ما كاهش نمي دهد. همانطور که ممکن است از مدرسه به یاد داشته باشید ، نور برای فتوسنتز بسیار مهم است ، گیاهان فرآیند برای خاموش کردن قندها به آن اعتماد دارند. این مولکول ها رشد و نمو گیاهان را تأمین می کنند. Pennisi می گوید ، بدون نور کافی ، گیاهان برای تأمین نیازهای زنده مانده از ذخایر قند استفاده می کنند و می توانند به آرامی در اثر گرسنگی از بین بروند.

علائم روشنایی کافی می تواند به سرعت وارد شود. برگهای جدید کوچکتر و خوش رنگ تر از برگهای قدیمی هستند ، یا ممکن است گیاه به هیچ وجه رشد نکند. این گیاه با هدف هدایت ذخایر محدود قند خود به برگهای جدید ، ممکن است گیاه را بمیرد. برای جلوگیری از این امر ، می توانید نور آفتاب را با لامپهای فلورسنت یا رشته ای تکمیل کنید ، یا گیاهانی را انتخاب کنید که به میزان مناسبی که خورشید در منزل شما فراهم می کند مناسب باشد.

گیاهان دارای برگهای سفید از Too Much Light - دانشگاه جورجیا

همچنین نور زیاد می تواند باعث ایجاد مشکلاتی مانند سفید شدن گیاهان شود. (اعتبار: بدی پنیسی ، دانشگاه جورجیا)

پنیسی می گوید ، اگر کمبود نور بزرگترین مشکل باشد ، دومین مسئله بزرگ آبگرفتگی است. آب بیش از حد ریشه های گیاه را از اکسیژن محروم می کند. پنیسی می داند چه فکر می کنید. او می گوید: “شما مانند هستید ، یک دقیقه صبر کنید ، فکر کردم اکسیژن همان چیزی است که گیاهان به حیوانات می دهند.” “خوب ، بله و خیر.” گیاهان می سازند اکسیژن ، اما برای استفاده از قندهای ذخیره شده نیز به آن احتیاج دارند. ریشه ها ماده اصلی را از جیب هوا در خاک می گیرند و رطوبت بیش از حد اکسیژن را به بیرون هدایت می کند. اگر این اتفاق بیفتد ، برگهای زرد یا افتادگی را نشان می دهد و ریشه ها می توانند به رنگ قهوه ای بروند. بهتر است با چسباندن انگشت یا اینچ یا انگشت خود به خاک ، چقدر آب مورد نیاز گیاه را سنجید. احساس رطوبت به شما امکان می دهد گیاه خود را در مورد هیدراتاسیون خوب کنید.

برخی دیگر از مشکلات تعمیر و نگهداری کمتر ، رایج تر که ممکن است باغبان جوانه زده در برابر آنها باشد ، وجود دارد. به عنوان مثال ، خانه های گیاهان معمولاً از شرایط مرطوب بیشتر از افراد استفاده می کنند ، زیرا بیشتر آنها از مناطق گرمسیری بیشتر به وجود می آیند. گیاهان از طریق فرآیندی به نام تعرق ، رطوبت خود را در هوا از دست می دهند و رطوبت کم اتاق های تهویه مطبوع می تواند سرعت انتشار شاخ و برگ آب را افزایش دهد. پنیسی می گوید برخی از افراد با غلط کردن گیاهان یا ریختن آب بر روی ماسه سنگ زیرین ، این مشکل را حل می کنند ، اما اینها رفع موقت است. جریان هوا در یک خانه به اندازه کافی سریع است تا رطوبت اضافه شده را نفی کند. “شما فقط باید خود را استعفا دهید که برخی از لبه های برگ وجود دارد که خشک می شوند.”

به ندرت ، مردم نیز گیاهان خود را بیش از حد بارور می کنند. پنیسی می گوید ، این مواد مغذی اضافه شده اساساً نمکی هستند. در مقادیر بیش از حد زیاد ، آنها می توانند بافت ریشه گیاه را بسوزانند. اگر گیاه کود را جذب کند ، پس از تبخیر آب ، مواد افزودنی می توانند در برگها جمع شوند – و سوختگی های قهوه ای و شفاف را نیز در آن مناطق باقی می گذارند.

برگ های گیاهی با لبه های قهوه ای ، ترد - دانشگاه جورجیا

کود بیش از حد باعث سوختگی می شود. (اعتبار: بدی پنیسی ، دانشگاه جورجیا)

این نوع صدمات می تواند گیاهان را در معرض آلودگی آفات قرار دهد. مانند انسان ها ، گیاهان در میکروارگانیسم هایی پوشیده شده اند که می توانند مفید یا مضر باشند. پنیسی می گوید: “گیاهان فقط با آدمهای خوب و بدی پوشیده شده اند. “و افراد بد آنجا نشسته اند ، منتظرند [opportunity for] ورود. ” بافت آسیب دیده دهانه ای است که آفات منتظر آن هستند.

علاوه بر حفظ سلامت کلی گیاهان ، یکی از راه های جلوگیری از آلودگی یا عفونت بررسی گیاهان قبل از خرید آنها است. و هنگامی که پنیسی می گوید تحقیق کنید ، منظورش این است – ساقه را بازرسی کنید و به دنبال نشانه هایی از حشرات ، خزیدن یا نشستن در زیر برگ ها باشید. اگر می توانید گیاه را از ظرف آن بیرون بیاورید و ریشه ها را ارزیابی کنید. آیا بوی خاکی دارند؟ این نشانه خوبی است. اگر لکه های سفید (در غیر این صورت سفید) دارای لکه های سیاه و قهوه ای یا لمس نرم باشند ، گیاهان رطوبت زیادی دارند و می توانند شما را برای موارد بعدی تنظیم کنند. پنیسی می گوید: “این کارخانه ای نخواهد بود که من پول خود را خرج می کنم.”

تنظیم در یک خانه جدید

اگر شما با ارزش جدید خود را به خانه می برید و به همه چیز لازم – نور مناسب ، مقدار مناسب آب ، رطوبت مناسب – می دهید ، می توانید شکل و رنگ کلی گیاه خود را با گذشت زمان تغییر دهید. برگهای جدید ممکن است کمی طولانی تر و گسترده تر از همتایان قدیمی خود باشد ، یا سبز تیره تر باشد. فضای بین هر جوانه جدید شاخ و برگ ، به نام internodes ، ممکن است طولانی تر شود. این می تواند نشانه هایی باشد که گیاه شما با خانه جدید خود سازگار است.

برای پرورش دهندگان ، هر چه سریعتر گیاهان سالم و پر رشد سریع وارد فروشگاه شوند ، بهتر می شوند. مخصوصاً وقتی صحبت از انواع بزرگتر است ، پرورش دهندگان قلمه ها یا نهال های پر از کود را پمپ می کنند و آب و نور مورد نیازشان را تأمین می کنند تا احتمالاً در شکسته (به خوبی برای گیاه) سرعت بیشتری پیدا کنند. پنیسی می گوید ، در حالت ایده آل ، این پرورش دهندگان گیاهان خود را نیز از این دوره های رشد شدید جدا می کنند ، زیرا یک تغییر سریع می تواند باعث ایجاد شوک در گیاه و ایجاد برگ آن شود. تنظیم سالم کند است و ممکن است پس از قرار گرفتن گیاه در خانه شما ادامه یابد. پنیسی می گوید ، دقیقاً چه نوع تغییراتی به این نوع بستگی دارد و به گونه هایی که پرورش دهندگان تشویق می کنند بستگی دارد ، زیرا این صنعت همیشه در حال تولید آزمایش هایی است که به طور فزاینده ای به خانه ها انتقال می یابد.

یکی از راه هایی که یک صاحب گیاه جدید می تواند تغییرات ظریف را امتحان کند و تشخیص دهد ، نگه داشتن دفتر خاطرات است. پنیسی می گوید ، هر روز یک یا دو نکته را در مورد چگونگی ظاهر شدن برگهای جدید یادداشت کنید ، زیرا در اینجا گیاه شما تمام انرژی خود را سرمایه گذاری می کند. این ممکن است برگهای قدیمی را رها کند زیرا رشد می کند و سازگار با شرایط جدید و کم نور است ، به طوری که شاخه های قدیمی تر زرد شده و از بین می روند.

برای مشاوره بیشتر در مورد گونه های دقیق گیاهی که انتخاب کرده اید ، با مهد کودک مورد خریداری خود را بررسی کنید یا به دنبال منابعی از انجمن های صنعت باشید. پنیسی خاطر نشان می کند که این گروه ها به خاطر تلاش های شما برای موفقیت ، سود می برند. و اگر معلوم شود شما فقط نتوانستید گیاه خود را نجات دهید ، اشکالی ندارد. حتی یک گیاه در حال مرگ در مورد مراقبت به شما می آموزد – و اینکه دفعه بعد که یک دوست گلدان جدید را روی پیشخوان خود قرار دهید چه کاری انجام دهید.


بعدی را بخوانید: آیا می خواهید یک باغ سبزیجات را شروع کنید؟ در اینجا چگونه است ، طبق علم

بازی انفجار
بازی انفجار شرطی

سایت بازی انفجار : Human Composting: How Our Bodies Can Nourish New Life After Death

سایت معتبر بازی انفجار
بازی انفجار هات بت
بازی انفجار حضرات

This story appeared in the September/October 2020 of Discover magazine as “Life After Death.” We hope you’ll subscribe to Discover and help support science journalism at a time when it’s needed the most. 


Imagine a world where, when a person died, they took all their riches with them like the pharaohs of Egypt. If you consider biological material to be of value, this is not so far removed from modern reality, except that instead of gold and silver treasures being buried with us, it’s our nutrients.

These riches we hoard in our graves are the mineral building blocks necessary for those still alive — the carbon in our skin, the iron in our blood and the calcium in our bones. These nutrients exist as finite, limited resources in the world. But conventional practices of embalming and cremation prevent their recycling, hindering our ability to give back that which we have attained from other living things.

The average human weighs 136 pounds at the time of their death. After subtracting water weight, that means we depart this world holding on to about 54 pounds of mass we borrowed from the plants and animals we ate while we were alive. In the current mainstream American system of embalming a body with chemicals, then entombing or cremating remains, very little of our bodily nutrients — carbon, calcium, nitrogen, phosphorus and more — are returned to our ecosystems in a usable way. Scientists say this may be contributing to nutrient-poor soils, as well as air pollution when chemical additives are burned during cremation. Instead of nourishing our environment after death the way it nourished us during life, for the last 150 years, the legacy we leave behind is largely toxic sludge.

greatbeyond sidebar

(Credit: Dewi Putra/Shutterstock)

How that 54 pounds of our organic matter and minerals might be more effectively returned to the living planet is the business of the rising “ecodeath” movement. On the front lines of this mission are a couple of architects, a passionate young gravedigger and a scientist working hard to compost a cow. These ecodeath warriors are making it possible for people to choose not what type of hardwood they want for their casket, but what kind of tree they want their body to nourish.

Our Chemical Romance

Americans first lost touch with more ecosystem-inspired processes of death care during the Civil War. With thousands of soldiers dying on battlefields far from home, the custom of keeping bodies on ice until funeral arrangements could be made was suddenly inadequate. Railway conductors were struggling — olfactorily — to get the men to family burial plots in an acceptable state. Physicians began offering embalming services to families who could pay, and some started specializing in the service and charging for it. The profession of commercial undertaking was born.

Embalming fluid is primarily formaldehyde mixed with methanol. These chemicals preserve tissue by linking molecules across cell membranes so they can’t properly break down, says Kartik Chandran, an environmental engineer at Columbia University. Small formaldehyde molecules easily permeate cell membranes where they join larger molecules like fats and proteins together, temporarily stabilizing them against decay.

The embalming process is a bit like taking your car in for a final oil change. Natural fluids are flushed out of the circulatory system and replaced with a fresh blend of lubricants. What sounds like a squeaky-clean way to spare someone the indignity of decay is a grisly scene behind the mortuary curtain. After the embalmer slices open a vein in the neck, the body is inverted to allow the blood to drain, often directly into the sewer through a grate in the floor. A pinkish blend of embalming fluid is then pumped in through an artery, which restores color and plump to sunken, pallid skin. Orifices are stitched closed to prevent seepage, and the body is encased in tight clothing to catch any leaks — all for a few hours of open-casket viewing at a wake. Once the body is out of sight underground, embalmed tissues eventually melt into a toxic putrefaction.

deathsidebarlincoln

(Credit: Everett Historical/Shutterstock, JL Jahn/Shutterstock)

Cremation, the other common postmortem option, also doesn’t leave much behind in the way of nutrients that can nourish new plant life. It’s more likely, Chandran says, that cremation converts body carbons to the greenhouse gas CO2, leaving behind ash with minimal amounts of nitrogen and phosphorus, the nutrients that plants need.

“In cremation, a huge amount of natural gas is consumed to combust the body, and then the body itself becomes emissions,” says Troy Hottle, a sustainability researcher and life cycle analyst at the private firm Franklin Associates. In other words, cremation requires burning the dead tissue of ancient plants — a common source of fossil fuels — in order to burn the dead tissue of modern humans.

Often, bodies are embalmed and then cremated, resulting in gallons of formaldehyde being burned off into the air, along with mercury and other heavy metals from the body. The fuel required for cremation also has impacts. In India, for example, demand for exotic hardwoods for funeral pyres — over 1,000 pounds of timber each — is driving deforestation in parts of the Himalayas. All year long, black clouds of smoke can be seen rising from the ceremonial funeral fires on the banks of the Ganges River.

Death Stoichiometry

If you place a dead cow out in the sun on a bed of woodchips, it will take about a year in a moist environment for the flesh to decompose back into the soil. Lynne Carpenter-Boggs, a soil scientist at Washington State University, knows this because she’s done it. Her research may help new efforts to compost human bodies, too, turning them into usable, life-giving soil.

“Soil makes life on Earth possible. It’s underappreciated,” says Carpenter-Boggs.

The bulk of an animal’s body is made of carbon, hydrogen and oxygen. But it’s also full of other life-sustaining nutrients — nitrogen, phosphorus, potassium, sulfur and calcium — that form the basis for new plants and animals. Our agricultural system of mass production has depleted our soil of these nutrients, particularly nitrogen, she says.

“Farmers are increasingly dependent on feeding nutrients back into the soil,” says Carpenter-Boggs. But while ammonium fertilizer does support crop growth, we tend to overcompensate. The excess runs off into waterways, fueling rapid algae growth that uses up all the oxygen, killing aquatic life and resulting in massive dead zones in the Gulf of Mexico, the Amazon and the Columbia River.

So, how do dead cows factor into this chemical equation? By becoming slow, perfect compost with an ideal mix of elements for plant growth. Animal material that decomposes slowly, like that used in Carpenter-Boggs’ cow-composting system, releases nutrients into the soil at a rate plants can absorb as they grow. Humans, theoretically, can become perfect compost, too, Carpenter-Boggs says: “Returning our bodies to the soil in a way that can be used is helping.”

Planet of the Dead

Urban sustainability designer Katrina Spade heard about Carpenter-Boggs’ work and took the idea one step further: If you can compost a cow, why not a human?

In Seattle, Spade’s company, Recompose, is tackling the challenge of how to bury humans in a sensitive and environmentally friendly way. Spade is making waves by building human composting pods in a crowded city where grave plots sell for thousands of dollars. Already creating nutrient-rich soil from human bodies, Spade is turning Carpenter-Boggs’ theory about human compost into a material reality.

“I was in grad school for architecture, so I was thinking about humans and culture and space, and how all these things fit together,” Spade says. “And I would say I just felt, the word is probably disappointed, about the current offerings of the funeral industry. All the options were really toxic,” she says, referring to the chemicals and air emissions that result from many modern burial practices.

deathsidebarburial

(Credit: Elizabeth M. Weber/Discover)

“I wanted to bring nature to the city in some way.”

Spade’s design features human-sized honeycomb-shaped vessels, stacked three high in a tranquil, indoor, gardenlike space open for family visitation. Using a balance of woodchips, alfalfa, straw and airflow to create the optimal environment for microbial decomposition activity, she’s already producing usable, biohazard-free compost. As of early May, the process is legal in Washington state. She’s now fine-tuning the method down to 30 days to dirt.

Hottle, the life cycle analyst, calculated that Spade’s method would reduce carbon emissions compared with conventional burial or cremation by over 2,200 pounds per body by removing the need for a casket, land or fuel. Families would also save thousands of dollars compared with conventional burial and, if they wanted, could take home about a cubic yard of their loved one as life-giving soil, instead of ashes devoid of the most important plant nutrients.

On the opposite side of the country, another architect has developed a different solution to the same problem. In 2013, Columbia University architect Karla Rothstein assembled a team of scientists who call themselves DeathLAB to figure out how to make urban death more sustainable and beautiful. She and Columbia environmental engineer Chandran have been exploring whether it’s possible to create light from energy released by the chemical reactions that happen when bodies decompose.

deathlab1

As a body decomposes, chemical reactions happen that give off energy at the molecular
level. But what if we could harness that energy and turn it into light? Researchers at Columbia
University’s DeathLAB think it’s possible — and that the light could make for a new kind of
cemetery, like these artist’s renderings of what they call a “Constellation Park.” (Credit: Keizo Kioku)

“Instead of just a chemical or physical breakdown of human remains, we want to turn that organic carbon into some form of energy,” says Chandran, explaining that it’s possible to capture the energy resulting from decomposition and use it to power LED lightbulbs. “It’s not too far-fetched.”

In 2018, Rothstein debuted an exhibition of her concept, which she calls a “Constellation Park,” at the 21st Century Museum of Contemporary Art in Kanazawa, Japan. Monitors featured interviews with urban designers, scholars and funeral directors, while a collection of models of elegant, reusable 3D vessels hung from the ceiling. Waxing and waning with a soft, white light, each vessel represents a soul moving on.

“The idea that, upon death, you could do something meaningful and impactful and not damaging to the Earth is really appealing to some people,” says Rothstein.

Spade, too, is excited to move forward with her vision, and plans to open a facility in early 2021. She already has a list of volunteer participants.

Steps of Decomposition after Death, Infographic - Jay Smith

(Credit: Jay Smith)

Hot Spots and Hot Moments

In more spacious rural areas, posthumous volunteers are sometimes just placed out in a field, for science. If you hang around the research body farm in Knoxville, Tennessee, long enough, researcher Jennifer DeBruyn says you can smell the difference between a human and an animal decomposing. To the insects and mammals that find these bodies within hours of death by following the scent, however, it’s all a feast.

DeBruyn is an environmental microbiologist at the University of Tennessee studying how animal, including human, remains become part of the environment — a field sometimes referred to as taphonomy. Specifically, she researches the bacterial processes involved in natural decomposition that can be summed up as the necrobiome: the microbiome of a dead person. Or, as she puts it, “microbial life after death.”

In a 2016 talk at a meeting of the American Society for Microbiology, DeBruyn described the process of decomposition after the death of a beaver. What happens to the carbon and other nutrients the animal has accumulated in its tissue during its life? First it goes to the scavengers: vultures, raccoons and carrion beetles, like the endangered American burying beetle. Blow flies, those metallic-green nuisances, use the beaver’s tissue as fuel for their own reproduction, laying eggs that grow into maggots that might become a meal for moths, wasps or birds. Sometimes, bacteria and fungi bloom on the tissue surface and are consumed by tiny soil organisms called nematodes. This is the cycle of death to life.

burialchallengesswamp

(Credit: Joan Meiners)

“So, this one animal contributes to this whole food web of organisms, this whole little pop-up pocket of diversity in an ecosystem,” explains DeBruyn. “It’s a realm of diversity we just don’t often think about, and one of the reasons is that it’s very rapid and very ephemeral. All these nutrients are fairly rapidly cycled back into the environment. In biogeochemistry, we refer to this as a hot spot.”

Hot spots like the one left by the dead beaver increase local biodiversity and ecosystem health. The greater the diversity of organisms in one place, brought together by these carcass bounties, the less likely you are to lose some key environmental function. And the analogous hot moments in time — such as when a whale carcass sinks to the bottom of the ocean and revives an entire dormant community of sea creatures for another generation — are vital to the periodic abundance of many strange and wonderful creatures.

“The one truism of all life is that everything has to die,” says DeBruyn. “If there weren’t organisms specialized in cleaning that up, we would just be buried in dead things.”

So, What Do You Want to Be When You Die?

On a crisp, sunny spring day in 2019, the Society of the Pick & Spade assembles just after daybreak at the 93-acre Prairie Creek Conservation Cemetery (PCCC) outside of Gainesville, Florida. At a spot marked by four yellow flags in the restored loblolly pine uplands and cypress wetlands, a crew of five senior men begins to dig. They whistle while they work, at first, and then they fire up their Native American flute playlist on Pandora. It’s Buddy Irby’s 35th grave, but “Uncle” Mike Myers has lost count of how many graves he has volunteered to dig. At 72, Myers swears that digging graves keeps him fit and further from his own.

This particular grave — one of about 600 so far at PCCC — is for a woman named Donna, who has chosen to be buried directly in the ground, without a casket or chemicals, in order to return naturally to the earth over a period of a few years and to save her family unnecessary expenses.

grave mound

Some prefer a more direct path back to nature, like at the Prairie Creek Conservation Cemetery in Gainesville, Florida. Volunteers dig the graves, while then-assistant director David Ponoroff manages the plots. The restored habitat will benefit native ecosystems for the long haul. (Credit: Joan Meiners)

PCCC is one of 10 cemeteries offering people the choice to make land conservation their final act: three in Ohio, two in Florida and one each in North Carolina, South Carolina, Tennessee, Georgia and Washington state. Mortician and self-proclaimed death tourist Caitlin Doughty calls this activist option “chaining yourself to a tree postmortem.” Even more common are “green burial” grounds, which also prohibit embalming and non-biodegradable materials but, unlike conservation cemeteries, don’t go the extra step of setting aside land to preserve as wildlife habitat with each burial. Over 160 have sprung to life as their own sites or new sections of conventional cemeteries, most smaller than PCCC. Options for home wakes and death midwives to help families grieve are on the rise as well. Death culture is changing.

One of the people changing it is 25-year-old David Ponoroff, who learned about the PCCC in his sustainability class at the University of Florida in 2015. One spring day after class, he hopped into his Honda Accord, drove out to help dig a grave and never looked back.

While standing in the finished hole that evening, as the last person who would occupy it before its eternal resident was lowered there by volunteers the next day, Ponoroff described a moment of connection, to the beyond and to his fellow volunteers. Soon after, he would turn a cemetery intern position into a role as assistant director of the PCCC.

As he kneels to adjust the hockey puck-sized marker atop one gravesite while giving a tour, Ponoroff rattles off a list of environmental woes caused by the modern funeral industry, including destructive mining of precious metals for luxury casket trim. On top of that, he says, many cemeteries require caskets to be placed within a metal vault underground to prevent the settling earth from making the plot harder to mow.

“Your body has bacteria already in it. The degradation is going to happen anyway,” Ponoroff says. “So, really, the question is: Are you going to sequester yourself [and] your nutrients? Or are you going to give them back to the Earth?”

Conventional burial commonly costs American families between $8,000 and $25,000. In the U.S., the Green Burial Council reports the custom also results in an estimated 64,500 tons of steel; 1.6 million tons of concrete; 20 million feet of hardwood; 17,000 tons of copper and bronze; and 827,000 gallons of toxic formaldehyde, methanol and benzene embalming fluid being placed underground with the deceased. That’s not to mention the lead, zinc and cobalt used in some casket designs that might also leach out into the surrounding environment.

Donna’s funeral will add only her body wrapped in an elegant red shroud to the ground — costing just around $2,000 and conferring a conservation easement on the land in the process. As they gently covered her shrouded body with Florida sand, Donna’s family admitted to having been wary of her desire to be placed in the ground so exposed. By the time Ponoroff and the Society of the Pick & Spade had helped them finish the burial with a mound of loblolly pine needles, they were asking how long a mockernut hickory would take to grow in her place.  


Joan Meiners is a freelance writer and ecologist based in Utah. Connect with her on Twitter @beecycles.

بازی انفجار
بازی انفجار شرطی