بزرگترین سایت پیش بینی و کازینو آنلاین در ایران

بازی انفجار حضرات : وبلاگ نویسی جمعه مرکب: SQUIDS به اندازه نانو


انفجار حضرات
بازی انفجار حضرات بت

وبلاگ نویسی جمعه مرکب: SQUIDS به اندازه نانو

اخبار SQUID:

فیزیکدانان یک جمع و جور کوچک و کوچک را توسعه داده اند دستگاه تداخل کوانتومی ابررسانا (SQUID) که می تواند میدان های مغناطیسی را تشخیص دهد. تیم بر روی هسته ساز متمرکز شد ، که شامل دو لایه موازی از گرافن.

طبق معمول ، می توانید از این پست ماهی مرکب برای صحبت در مورد داستانهای امنیتی در اخباری که من آنها را پوشش نداده ام ، استفاده کنید.

رهنمودهای ارسال وبلاگ من را بخوانید اینجا.

ارسال شده در 18 سپتامبر سال 2020 در ساعت 4:14 بعد از ظهر
5 نظر

عکس نوار کناری بروس اشنایر توسط جو مک ایننیس.


سایت انفجار پویان مختاری
انفجار شرطی نیلی حضرات

بازی انفجار حضرات : You Won’t Believe My Morning — Wait But Why


انفجار حضرات
بازی انفجار حضرات بت

You won’t believe my morning.

I went out on my daily excursion to sit on the front step of my building for ten minutes holding my breath when people walked by. Normally, I spend the time diddling around my phone, but I forgot to bring my phone this morning, so I just looked around.

As I was taking in the emptiness of the street, a little glint caught my eye in a patch of dirt on the sidewalk. I bent over to look closer, and there was the glint again. It wasn’t a normal glint like from a shiny rock or a piece of metal—it was a little pinprick of flashing light.

Intrigued, I was now on all fours looking closer. And I saw the most surreal thing.

Tiny houses.

Like tiny houses. Each about a millimeter high, like ornately carved grains of sand.

I was either dreaming or looking at the coolest, cutest little art project ever.

As I examined the microscopic village, I noticed what looked like a scrawl of teeny letters on the dirt next to the houses. It said:

PUT YOUR THUMB ON THE OVAL

Now fully having the time of my life, I looked around for an oval. I searched for a few minutes with no luck until I saw, a bit outside the area where the houses were, a little strip of silver, maybe two millimeters long and a millimeter wide. Careful not to damage the houses, I put my thumb on it.

I won’t be able to accurately describe what happened next, but I’ll try my best. Imagine if the ground underneath you suddenly felt like a furiously spinning liquid whirlpool, combined with the feeling of freefalling, combined with your entire visual field turning into a blurry gray, combined with the worst nausea of your life.

And then, just as fast as it started, it all stopped. I cowered for a few seconds trying to catch my breath, and when I opened my eyes, I wasn’t in New York anymore.

I was on a pastoral ranch, surrounded by big log cabins and a bunch of people staring down at me as I looked up at them, still on all fours. One of the people said to me, “Are you okay?”

“I feel okay, but I’m having severe hallucinations.”

They all started cheering and hugging and high-fiving each other.

“Are you doctors?” I asked.

“He thinks he has the virus,” one of them said, and they all roared with laughter.

A woman shushed the crowd and said, “Okay, back to work everyone. I’ll give him the briefing.”

The others left, and the woman smiled at me. “I’m Layla.”

“Hi Layla. Do I have coronavirus?” I asked.

“You don’t have coronavirus,” she said. “You’re just tiny. We shrunk you to 1/10,000th of your normal size. You haven’t moved anywhere, you’ve just gotten much smaller.”

“Fuck,” I explained.

“Yeah, I imagine it’s a lot to take in,” she said. “Let me try to clear things up. There are different tiers of human life, not just the one you’re used to. Our tier is exactly 1/10,000th the size of yours. In yours, people are about 180 centimeters tall. Here, we’re about 0.18 millimeters tall. We’d say 180 micrometers tall, but I know in your world, micrometers don’t mean very much.”

I stared at her. “You’re telling me I’m 0.18 millimeters tall right now?”

“Correct,” she said. “About half the size of a dust mite, or a little taller than the width of a human hair up in your world. A person in your world with really good eyesight could barely see you, if they looked closely. And see that house over there?” She pointed to a large, three-story house. “In the scale you’re used to, that would be about 10 meters high. Here, it’s about the size of a cubic millimeter—the size of a grain of sand on the sidewalk. Some of our houses were actually carved from grains of sand.”

“Hold on.” I stopped her. “I’m very scared of bugs. I wrote a whole post about it once. Are there giant bugs here?”

“Yes and no. There are no bugs in our village because we lined the perimeter with a poison that kills any insects that come too close. But you wouldn’t want to walk too far away from the houses—about three centimeters from here, you’ll cross that barrier and run into things you won’t like.”

“How about flying bugs?” I asked diligently.

“Oh, I haven’t mentioned time yet. Okay so time here moves 100 times faster than it does up on your tier. Time scales up inversely with the square root of the size difference. So 1/10,000th of the size means 100X faster time. So when a flying insect starts to descend into the village, our defense crew has over a minute here to handle the situation. They fire a jet of air at the insect that deflects it away from us. Same deal for dogs. Every year or two, a dog will pee on us. The defense crew keeps track of every dog walking by. At 1/100th the speed of our world, we first see an approaching dog about ten minutes before it gets near us, and by the time a peeing dog is lifting its leg over us, we’ve had plenty of time to draw the tarps, which roll over the entire village and cover everything—the same tarps we use every time it rains or snows.”

“Good to know. But why am I here?”

“Right, I was about to get to that. After a heated debate in the village, we voted to bring someone from your world here, because we wanted to show you something. We’ve been trying to catch someone’s eye in your world for three of your weeks. That’s almost six years here. That’s why everyone was so excited to see you.”

“How did you catch my attention?”

“With that.” She pointed at a tube on the roof of one of the houses that looked like large telescope. “That’s a super-powered laser that we’ve been trying to shine in people’s eyes as they walked by on the sidewalk. But no one noticed. Until today. Way out on the horizon, we piled boulders into the shapes of letters that spelled out the instructions, and you were dicking around just hard enough that you actually bent down to read them. We’re thankful.”

“What was that oval in the instructions?”

“Look down.”

I was standing on a metallic oval about the size of a swimming pool.

“This is our trans-tier station. When you touched this with your thumb, it shrunk you down to our tier.

“Wait.” I looked up at her. “Do I live here now?”

She laughed. “Don’t worry. We’ll send you back to your world in a little bit. Now come with me.”

I walked with Layla towards the other side of the village. I looked around. Everyone was staring at me. Some people waved.

“What’s that?” I asked Layla, pointing up at what looked like a sheet of color stretching into the sky.

“That’s your apartment building. All you can see from here is the first brick. That band of light way up in the sky is the mortar between the first and second brick in the wall.”

We walked into a small building and entered a room with a long white table in the middle. Layla turned towards a wall on the side of the room, and suddenly the outline of a square formed in the wall. The square moved outwards into the room and rotated downwards until it was parallel to the floor. Layla pulled a tweezer-like tool from her pocket and carefully pinched what looked like nothing a few centimeters above the panel.

She walked over to me. “Open your palm.”

She put her tweezers into my hand and dropped something the size of a grain of sand. I raised up my palm to look at it. It was reddish and fuzzy.

“What is it?” I asked.

“SARS-CoV-2. What you’ve been calling ‘coronavirus.’”

I flung it across the room. “What the fuck.”

Layla laughed, touched the square, and the little object flew back across the room into its spot above the square.

“It can’t hurt you here. The viruses of your world are way too big to do any damage in our bodies.”

I stared at her, trying to process the situation. “How do you know about coronavirus? And how did you…get one?”

“Oh we know everything about your world. Your tier moves so slowly compared to ours that your technology is eons behind ours. Our tools have allowed us to watch your world since your prehistoric days. As for how we got a coronavirus particle, we didn’t get it—we made it.”

You made the coronavirus?”

“Well, with a little help. Follow me.”

Again I followed Layla, again dumbfounded, this time out of the building toward a fenced-in area outside. When we got close, a door in the fence opened and inside, we stood together on the edge of what looked like a barren circle of land.

Layla opened her hand. The little virus was sitting neatly on her palm. “SARS-CoV-2 is a standard sized Coronavirus—about 120 nanometers in diameter. 120 nanometers is ridiculously small in your world, but in ours, you can roll it around in your fingers.

“Cool…let me think about that for a minute.”

“Wait, I can explain this better. In your world, this is a perfect size analogy:

SARS-CoV-2 : grain of sand :: grain of sand : house

In both cases, the relationship is 1-to-10,000, which is also the relationship of our world to yours. In your world, your apartment building is huge, a grain of sand is tiny, and this coronavirus is unfathomably microscopic. In ours, the virus is tiny, a grain of your sand is huge enough to live in, and your apartment building is unfathomably large.”

“Makes sense.”

“Now, what’s a virus made of? Atoms. And atoms are about 0.1 nanometers in diameter—about 1/1,000th of the diameter of a SARS-CoV-2 particle. That’s small even for us. An atom is almost as small for us as a virus is for you. Constructing a virus requires incredibly complex engineering and tools that can interact with the quantum field. We can’t do it ourselves.”

“So how—”

“Look down.”

I looked at the ground.

She pulled me toward the center of the circle of land and then pulled me to an abrupt stop.

“Look closer.”

I bent over as far as I could and strained my eyes. No. Fucking. Way.

Another microscopic world.

“Is that…”

“Yup. That’s the tier below us. Give me your thumb.”

She carefully placed the virus particle onto the ground. Then she guided my hand to the ground, touching both of our thumbs to a little metallic spot.

Whirlpool. Falling. Gray. Nausea. Misery.

I eventually got a hold of my trembling and drooling and opened my eyes. In every direction, as far as I could see, stretched a hazy blue-ish / purple-ish plane. It also began to dawn on me that I wasn’t standing or sitting on anything—I was floating.

After about a minute of wondering what the hell was going on in my life, a patch of the sky darkened. The dark region became smaller and more defined until it condensed into Layla floating next to me.

“Please don’t leave me again,” I said.

“Sorry, my thumb hit the pad a split second later than yours did. Time moves 100 times faster here than up there, so you got to spend some reflective time here by yourself.”

“Okay where are we?”

“We’re outside your apartment building. Remember?”

“Righttt. So what size are we?”

“We went down the same jump you did when you transitioned from your world to ours—we shrunk to 1/10,000th of our previous size. So you’re now 18 nanometers tall. If you stood on the edge of a cross-section of a human hair, it would take you about two hours to walk across it.”

“Jesus.”

“Time here is now going by at 100X the speed of time in my world, which means it’s moving 10,000 times faster than the speed of time in yours. You could spend a year here and less than an hour would pass in your world.”

“Kind of like Inception?”

“Not really. Anyway, nothing down here works the way it does in our worlds. Like see how the ground is all eternal and purply?”

“Yeah.”

“That’s not really ground, and it’s not really purple. When you’re this small, there aren’t any solid objects in the sense you understand. And your eyes are too small now to perceive the visible light spectrum.”

“So what the hell?”

“I don’t really get it either. But the people who live here have incredibly advanced ways of manipulating the quantum field so we can feel like we’re intact humans, floating in place, seeing purple. They set it up this way because it’s something we can make sense of.”

“That’s nice of them. Where are they all anyway?”

“The thing is, they don’t like our world, and they really don’t like your world. They interact with us occasionally, when it’s necessary, but they’ll never allow you or anyone from your world to see them or know anything about how they live. This is actually the first time anyone from your world has been allowed down here, other than Andy Kaufman, who’s lived here since 1984.”

“Then why am I allowed to be here?”

“So I can show you this.”

Layla straightened her arm in front of her, with her palm facing outwards. Her palm lit up and when it did, a bizarre-looking giant object was revealed in front of us.

“This,” Layla said, “is SARS-CoV-2. Down here, it’s the size of a house.”

I looked up at the vast virus in front of me. It looked nothing like it had when it was a fuzzy grain of sand in my hand. It was transparent, like a massive, intricately structured, sphere-shaped jellyfish. There was a kind of furious movement within the transparency, but I couldn’t see anything specific moving. It was confusing.

Layla motioned for me to come close to the virus. She took my hand and placed my palm onto the virus’s almost invisible surface. It felt kind of like palming a grape bunch except instead of grapes it was tapioca balls like the ones in those bubble teas—if the tapioca balls were vibrating so vigorously that it felt a little like being mildly electroshocked, like when you put your finger in an electrical outlet. It was an unpleasant sensation, though not quite painful, and super weird and cool-feeling.

“Pull one off,” Layla said.

It took me a few tries to latch onto one of the atoms, because they’re “slippery” (quotes because there is no word for what it felt like, but “slippery” gets the general idea across), and when I finally got one and pulled, there was a lot of resistance. When I pulled it, it dragged the adjacent atoms along with it, and the harder I pulled, the more ferociously and unpleasantly it vibrated. Finally it snapped free. I looked at my fist—I had an atom.

Layla smiled. “Cool right?”

So cool. Can I keep it?”

“Sure good luck with that.”

I was so awe-struck by so many things, I had forgotten how intensely confused I was.

“Wait, so why did you make this?”

She turned towards me. “As I said, because of the way time moves—”

“Your world has been around a lot longer than ours.”

“Yes. And this world we’re in now has been around a lot longer than mine. They know much more about everything than we do, and they can do things we can’t even begin to understand. The stuff they can do is so over our heads they can’t even explain it to us. And we’re that far ahead of your world.

For a long time, as advanced as this world was, it relied on us to preserve our world for its own survival. It exists on a patch of dirt in our village. If our village were destroyed, they would be destroyed with it. But a while back, they worked out the technology for how to be location independent, which means they can move from wherever they are to any other place in the universe instantly.

We don’t have that technology yet. We tried to learn from them, but we couldn’t grasp the fundamental ideas well enough to develop it ourselves. So we’re stuck in our location.”

“In New York City?”

“Yup. We migrated here in the 1800s when we determined it would be a good place to interface with your world, should the need ever arise. We’re also not the only people in our world. There are lots of villages like ours in different parts of the Earth. Once we connected with you, the others stopped broadcasting their location. There’s no reason for more than one of us to be revealed to your world.

For most of time, Earth was a safe and stable home for our world. But over the last century, your world has been advancing exponentially in technology but remaining stagnant in wisdom. You’re rapidly gaining tremendous powers but still behaving like short-sighted primates. The voice of wisdom is there, but it’s being trampled over by political parties, religions, and nations too mired in blind conflict to lift their heads up and see the bigger picture.”

“It’s funny you say that Layla. I’m actually writing a whole thing about—”

“Oh I know. We did our research on everyone who lives in your vicinity so we’d know how to communicate with the person we brought to us if we caught someone’s attention. That’s why I’m speaking English and speaking in the odd way you do. Your little series is cute, even if it took us forever to read—but it will have limited effect. Your world is stubborn about growing up. And in the process of destroying yourselves, we believe you’ll destroy us as well.”

“So you’re trying to kill us off with a pandemic.”

“If we wanted to kill you off, you’d all be dead right now. It’s an option we hope we don’t have to use. We were once like you and we empathize with your struggle.

We created this coronavirus to fall into a certain sweet spot—not damaging enough to destroy your world, but bad enough to cause a long and scary global crisis. Short of an alien attack, it is the one thing that could make all humans in your world feel like they’re on the same team against a common enemy. The first and most crucial step on the road to a long-lasting species is the epiphany that you truly are a single team, alone in a dark and dangerous universe. We’re hoping the virus can help push you in that direction.”

“I feel like there was a better way to do this.”

“We probably could have thought a little harder about it.”

“Yeah cause it’s going pretty badly up there is the thing.”

“Totes. Anyway, we couldn’t make the virus on our own. It’s hard enough to make something that small and complex that involves atomic and subatomic construction, but we wanted the virus to be precisely as harmful as it is. We needed help. The tier below us is less vulnerable to your world than we are, but for reasons I’m not entirely sure about, they also believe living in a multi-tiered ecosystem may be important in the future—so they share our interests. They agreed to build the virus for us.”

“How did you manage to get the virus into our world?” I asked.

“It’s funny. You have to imagine it from our perspective. If you’re us, the world you’re planning to transform is a planet with nearly an AU diameter, full of 18-kilometer tall people—people so tall, your world’s airplanes could accidentally fly into their belly buttons. Now imagine you’re standing on that planet, smaller than one of their dust mites, pinching between your fingers something the size of a grain of sand on your scale. You find your way onto one of these giants’ football-field-size teeth, and you flick the grain of sand into his kilometer-wide chasm of a mouth. And that’s supposed to change the trajectory of their future. It seems impossible.

“And yet.”

“And yet. With some very clever maneuvers, we flicked our little particle into the mouth of an unlucky giant, and it did the trick. By the way, we were dying when you blamed it on a pangolin of all things.”

“He seemed guilty. I still don’t understand why you brought me down here.”

“We weren’t originally planning to reveal any of this backstory to your world. But after watching things unfold for the first few weeks, we don’t see enough of the effect we were hoping for. Maybe if your world learns that there are other worlds out there—worlds that did manage to triumph in the wisdom game—it’ll empower the wise voices to stand up with a bit more courage in this struggle and in even greater challenges that lie ahead. It’s a long shot, but these are desperate times.”

“I guess it’s worth a try. I’ll write a post explaining what I learned from you.”

“And tweet out the post and send it out to your email list and stuff?”

“Eh. Fine.”

“Ready to go back up to your life? Only 23 seconds have passed there since you shrunk down.”

“Yeah let’s do it.”

Layla and I moved ourselves on top of the big metal oval.

“I’m going to increase my size 10,000-fold and yours 100,000,000-fold, so you can go back home in one shot…which is a good thing because transporting up is even worse than transporting down.”

“Great…”

“Ready?”

“I have one more question.”

“Yes?”

“How many tiers are there?” I asked.

“No one knows for sure. The people on this atomic-level tier tell us they know of at least one tier below them, though they won’t tell us more than that. And no one seems to know about tiers above yours. Your world is thinking about that, with all your multiverse talk. We’re still working on that one too.”

“If you ever figure it out, will you let me know?”

“One thing at a time.”

We touched our thumbs to the metal.

___________

If you like Wait But Why, sign up for the email list and we’ll send you new posts right when they come out.

To support Wait But Why, visit our Patreon page.

More Posts:

As discussed, why bugs ruin everything.

Another time we transported ourselves.

And a puzzle for your quarantine.




سایت انفجار پویان مختاری
انفجار شرطی نیلی حضرات

بازی انفجار حضرات : اعلامیه مهم – تلاش خیار


انفجار حضرات
بازی انفجار حضرات بت

سلام به همه! از خواندن Cucumber Quest متشکرم. دوست دارم کمی در مورد آینده کمیک صحبت کنم. این یک نوع سخت خواهد بود ، اما من را بشنوید.

درست به این نکته پی می برم: من نمی توانم همانطور که هستم روی CQ کار کنم. من نمی خواهم در مورد جزئیات غر بزنم ، اما همه چیز در زندگی من تغییر می کند و من فقط وقت و انرژی ندارم که این وب کم را به عنوان اولویت شماره یک خود ادامه دهم.

من می دانم که این برای بسیاری از شما ناامید کننده خواهد بود ، و متاسفم. لطفاً وقتی می گویم تصمیم گیری برای تصمیم گیری آسان نبود ، باور کنید. مدتها بود که سعی در جلوگیری از نوشتن این پست داشتم ، اما وقت آن رسیده است که درمورد آنچه قادر هستم با خودم صادق باشم. بنابراین ، صفحه 931 آخرین صفحه این داستان به شکل فعلی خواهد بود.

طرح اینجاست: Cucumber Quest در یک وقفه طولانی است. در پایان این وقفه ، داستان در یک به روزرسانی بزرگ – نه بصورت کمیک ، بلکه در قالب متن مصور – به پایان می رسد. اگر از خود می پرسید که چگونه به نظر می رسد ، با ما همراه باشید! من باقی مانده فصل 5 را به عنوان یک متن مصور کامل کردم ، که می توانید بعد از این پست بخوانید.

یک بار دیگر ، بسیار سپاسگزارم که کمیک من را تا این لحظه خواندید ، چه در 8 سال گذشته حضور داشته باشید و چه اینکه امروز فقط به آن برخورد کرده اید. از اینکه خیار را با شما تقسیم کرده ام بسیار خوشحال کننده بوده است و من فروتنانه تا آخر صبر شما را طلب می کنم.

آنجا میبینمت!


سایت انفجار پویان مختاری
انفجار شرطی نیلی حضرات

بازی انفجار شرطی : چگونه نرم افزار MDM می تواند بودجه IT و منابع شما را بهینه کند


بازی انفجار حضرات
سایت بازی انفجار ولف بت

توسط نداو اونی

چگونه می توانید ناوگان دستگاهها را در یک سازمان مدیریت کنید ، سیاست های مداوم را ارائه دهید ، گردش کار را ساده کنید ، و بدون هزینه یک پلت فرم یکپارچه مانند نرم افزار MDM ، تمام کارایی خود را انجام می دهید؟

این یک چالش است.

کارمندان بیشتری نسبت به گذشته از راه دور کار می کنند. گسترش BYOD (دستگاه خود را بیاورید) برای کار و کارگران با استفاده از ترکیبی از دستگاه های تجاری و شخصی ، مجموعه ای از چالش های منحصر به فرد خود را ایجاد کرده است. کارمندان در سازمانها پخش می شوند ، در چندین مکان کار می کنند یا در خانه کار می کنند.

تیم های فناوری اطلاعات در حال حاضر بیشتر شده اند. لیست کارهای انجام شده همچنان رو به رشد است و آنها به طور مداوم در حال دور شدن از چیزهای ساده هستند که باعث می شود لیست کارها طولانی تر شوند.

سپس بودجه وجود دارد. در حالی که هزینه های فناوری اطلاعات در سال 2020 کم می شود در پاسخ به همه گیر کروناویروس (COVID-19) ، نیاز به مدیریت نیروی کار متنوع تر و از راه دور در حال افزایش است. عدم مدیریت و نظارت موثر دستگاهها ، تلاشی برای هرج و مرج است.

یک راه حل وجود دارد.

پلت فرم قدرتمند مدیریت دستگاه تلفن همراه / سازمان مدیریت تحرک سازمانی (MDM / EMM) ، مانند VISO MDM / EMM، فرآیند مدیریت ، نگهداری و پشتیبانی دستگاه ها و کاربران را ساده تر می کند. این به شما کمک می کند تا منابع خود را به طور مؤثر تخصیص دهید تا بتوانید هزینه های خود را مدیریت کرده و ضررها را به حداقل برسانید. همچنین گزارش می دهد تا نحوه عملکرد دستگاههای شما و نحوه استفاده آنها توسط کارمندانتان مشاهده شود.

مدیریت و کنترل دستگاه

در اینجا فقط چند ویژگی اصلی وجود دارد که مدیریت دستگاه را با استفاده از نرم افزار MDM ساده و آسان می کند.

  • تمام دستگاه ها ، برنامه ها ، به روزرسانی ها و تنظیمات را از راه دور از یک بستر مرکزی مدیریت کنید
  • سیاست ها ، محدودیت ها و مقررات جهانی را بطور کلی اعمال و اجرا کنید
  • از راه دور برنامه ها و به روزرسانی ها را نصب کنید
  • کارهای دسته ای و گردش کار را ساده کنید
  • دستگاه های گروهی و برچسب زدن
  • مدیریت سیستم عامل
  • استفاده از دستگاه ها و برنامه ها را ردیابی کنید
  • هشدارها و اعلامیه ها را به دستگاه ها پخش کنید
  • کنترل از راه دور برای کمک

نرم افزار MDM فراتر از کنترل و ردیابی دستگاه ها است. این در سه حوزه مهم نقش مهمی ایفا می کند:

  1. حریم خصوصی و امنیت
  2. کنترل برنامه
  3. انطباق مجوز نرم افزار

حریم خصوصی و امنیت

کاربران می توانند محیط های خصوصی یا رمزگذاری شده و رمزگذاری شده را ایجاد کنند تا لایه ای از امنیت را برای اطلاعات حساس اضافه کنند. کنترل و محدود کردن دسترسی با نرده های جغرافیایی و محیط مکان دستگاه.

ما دوست نداریم در مورد آن فکر کنیم ، اما بیشتر از این هر سال 70 میلیون تلفن هوشمند از دست می روند و کمتر از 10٪ تاکنون توسط صاحبان آنها بازیابی شده اند. آ لپ تاپ به طور متوسط ​​هر 53 ثانیه به سرقت می رود. لپ تاپ های گمشده یا دزدیده شده یا دستگاه های تلفن همراه یکی از مهمترین دلایل نقض داده و نشت اطلاعات است. چنان برجسته شده است که یک مطالعه انجام شده توسط Verizon از متخصصان فناوری اطلاعات مسئول تهیه دستگاه و مدیریت دستگاه ، خبر داده است یکی از هر سه سازمان یکی از سازش ها را ناشی از دستگاه تلفن همراه گزارش داد.

دستگاه هایی که دارای نرم افزار MDM نیستند ، در معرض بدافزارها و سایر تهدیدهای مخرب هستند که می توانند بازیگران را تهدید کنند که بتوانند ارتباطات را کنترل کنند یا دستگاه ها را کنترل کنند. هنگامی که این اتفاق می افتد ، قدم کوتاه برای به خطر انداختن شبکه در هنگام اتصال است. نتایج می تواند فاجعه بار باشد.

در صورت گم شدن یا سرقت دستگاه ها ، VISO MDM / EMM به مدیران اجازه می دهد تا آنها را از راه دور ردیابی کرده و یا آنها را از بین ببرند تا از قرار گرفتن اطلاعات اختصاصی در دست اشتباه یا جلوگیری از سایر اشکال نشت اطلاعات جلوگیری کند. حتی اگر داده های حساس شرکت در مورد دستگاه های شخصی کارمندان در صورت مدیریت از طریق سیستم عامل قابل دسترسی باشند از راه دور حذف می شوند.

همچنین به شما امکان می دهد تا هنگام کارکنان شرکت ، اطلاعات حساس شرکت را از دستگاه ها پاک کنید - حتی اگر آنها نتوانند دستگاههای متعلق به شرکت را بازگردانند.

کنترل برنامه

نرم افزار MDM به سازمان ها اجازه می دهد تا کنترل برنامه های نصب شده را کنترل کنند. این نرم افزار می تواند بر تعداد مناسب مجوزها برای حفظ انطباق نرم افزار نظارت کند و هر چیزی را که نصب می شود ردیابی کند.

این همچنین می تواند به جلوگیری از استفاده کارمندان از نرم افزار غیر مجاز کمک کند. IT Shadow - در جایی که کارمندان نرم افزار نصب می کنند یا از فناوری مجاز استفاده می کنند - می تواند مشکلات واقعی ایجاد کند. این ممکن است برنامه های آسیب پذیر را وارد سیستم های زیست محیطی شرکت کند. مسئله کوچکی نیست. 80٪ از کارمندان با استفاده از برنامه های SaaS تأیید نشده اعتراف می کنند برای کار.

نرم افزار MDM تهیه هر دستگاهی که به شبکه وصل می شود را تهیه می کند. این تنظیمات نرم افزار را حفظ می کند و از پروتکل های سازمانی مطابقت دارد. کاربران مجبور به انجام کارهایی هستند که به نظر شما برای سازمان شما بهترین است. همچنین نرم افزار MDM به شما امکان می دهد مدیریت دسترسی مبتنی بر نقش را ایجاد کنید و در صورت لزوم می توانید برنامه ها را غیرفعال کنید.

انطباق مجوز نرم افزار

همچنین نرم افزار MDM به شما کمک می کند تا سازمان خود را در معرض خطر انطباق مجوزها قرار دهد.

اگر تا به حال به دلیل رعایت نرمافزار حسابرسی شده اید ، می دانید که چقدر وقت گیر و گران است. ادعاهای حسابرسی اغلب 6-18 ماه طول می کشد تا حل شود. برخی از آنها به طول 3 سال می روند و به نبردهای حقوقی طولانی (و گران) تبدیل شده اند. ردیابی نرم افزار با استفاده از نرم افزار MDM می تواند یک حسابرسی سازگاری را برای مدیریت و کاهش مجازات های احتمالی آسانتر کند.

دانستن اینکه چه نرم افزاری در دستگاه های شما وجود دارد و چه مواردی مورد استفاده قرار می گیرد ، می تواند به شما در بهینه سازی مجوزهای خود کمک کند. به شما امکان می دهد دقیقاً بدانید که چند مورد مورد نیاز است. به عنوان مثال ، مجوزهای غیر ضروری یا بلااستفاده را می توان کمرنگ کرد. این می تواند موجب صرفه جویی در نرم افزار شود ، همانطور که مطالعه اخیر توسط KPMG نشان داده است. تخمین زده می شود 35٪ از هزینه های محاسباتی هنگامی که شرکت ها از ظرفیت و یا نرم افزارهای بیش از حد پیش بینی شده تلف می شوند ، تلف می شوندمطالعه گزارش داد.

یک نسخه رایگان از VISO MDM / EMM را بارگیری کنید

VISO MDM / EMM به میزهای کمکی ، سرپرست IT و رهبران پروژه کمک می کند تا دستگاهها را در هر کجا که باشند بطور مرکزی نظارت کنند ، مدیریت و پشتیبانی کنند. این امر در محیط تجارت امروز بسیار مهم است زیرا کار از راه دور با سرعت شگفت انگیزی گسترش یافته است. در طول پنج سال گذشته ، تعداد کارگران از راه دور با نرخ 44٪ افزایش یافته است و این پیش از آن بود که جهان COVID-19 را نشنیده باشد.

سکوی مبتنی بر ابر با رسیدن به شبکه محلی ، سکوی پرنده از ناوگان کل دستگاه را در اختیار شما قرار می دهد. این امر به مدیران IT کمک می کند تا بهترین پشتیبانی ممکن را داشته باشند ، عملکرد دستگاه را بهینه کنند و تصمیمات آگاهانه ای بگیرند.

یک راه حل مدولار و انعطاف پذیر ، VISO MDM / EMM مزایایی را برای همه ذینفعان فراهم می کند:

  • سرپرستان فناوری اطلاعات می توانند کل ناوگان دستگاهها را بطور مرکزی مدیریت و نظارت کنند
  • مدیران می توانند استفاده از دستگاه را در سراسر سازمان تحلیل و بهینه سازی کنند
  • مدیران پروژه می توانند بر اساس گزارش جامع ، تصمیمات مبتنی بر واقعیت بگیرند

Radix بارگیری رایگان و کاملاً کاربردی از VISO MDM / EMM را به عنوان یک آزمایش 30 روزه ارائه می دهد. این به شما امکان می دهد تا نرم افزار را درایو کنید و مطمئن شوید که متناسب با نیازهای شما باشد.

یک آزمایش رایگان از VISO MDM / EMM امروز یا با Radix تماس بگیرید برای اطلاعات بیشتر.


بازی انفجار هات بت
سایت معتبر بازی انفجار

بازی انفجار شرطی : “بازگشت کنندگان اکراه”: مدیریت غیبت پس از قفل کردن


بازی انفجار حضرات
سایت بازی انفجار ولف بت

بدون شک بازگشت به محل کار پس از قفل شدن با پاسخهای مختلط روبرو می شود Felcy Staff ، مشاور عالی ارشد حقوقی در Make UK.

ممکن است برخی از کارمندان مشتاق بازگشت باشند ، اما برخی دیگر ممکن است نگرانی هایی داشته باشند. در صورت عدم وجود مناسب بودن سیاستهای مدیریت در زمینه Covid-19 ، متخصصان منابع انسانی باید در مورد تنظیمات برای بازگشت پس از قفل فکر کنند. آنها همچنین باید برای پاسخ به شرایط و در صورت امکان ، شرایط فردی را به صورت موردی آماده کنند.

برخی از این شخصیت ها ممکن است برای شما آشنا باشند …

Shielding Shona یک نامه محافظ دریافت کرد ، زیرا او دارای مشکلات شدید تنفسی است و از ابتدای قفل شدن به خود ایزوله شده است. اگرچه در حال حاضر محافظان توصیه می كنند كه در خارج از خانه كار نكنند ، اما از اول اوت به نظر می رسد كه اگر محل كار “كاملاً امن” باشد ، می توانند این كار را انجام دهند. این بدان معناست که انجام ارزیابی دقیق ریسک ، کاوش در مورد تنظیمات احتمالی محل کار – و شاید انعطاف پذیری فرورفتگی شونا مهم باشد.

محافظ پیت مناسب و خوب است اما نگران بازگشت به محل کار است ، زیرا شریک زندگی وی باردار است. او نمی خواهد خطر ابتلا به ویروس را گرفته و آن را به خانه ببرد. مدیریت بازگشت مؤثر به کار برای پیت به حساسیت از منابع انسانی نیاز دارد تا وی را از عدم امنیت محل کار جلب کند.

ترسناک Ffion نگران سفر با لوله به محل کار است و نگرانی های جدی درباره خطرات کار در خط تولید ابراز کرده است. او نگران است که برای محافظت از سلامتی و ایمنی وی ، مراقبت کافی صورت نگیرد. در اینجا ، HR باید با توجه به شرایط فردی Ffion هدایت شود ، نه اینکه رویکرد “یک اندازه متناسب با همه باشد”.

Struggling Stan دارای سه فرزند در سن دبستان است و تا زمانی که همه فرزندانش در مدرسه برنگشته باشند قادر به بازگشت به محل کار نیستند. اگرچه در ابتدا استن می تواند خسته شود ، کارفرمای وی پس از پایان یافتن فرسوده ، می تواند حقوق مربوط به خانواده را در دسترس قرار دهد (از جمله ترتیب کار انعطاف پذیر).

Symptomatic Steve با سرویس NHS Test and Trace تماس گرفته شده است و موظف است تا 14 روز دیگر خودزوایى شود. علاوه بر مدیریت مؤثر عدم حضور استیو و بازگشت به کار ، کارفرمای وی نیز باید در مورد تأثیر کارمندان دیگر فکر کند.

جت جوزفین سفر به روسیه را برای قبل از تعطیل شدن عروسی خانوادگی رزرو کرد ، بنابراین هنگام بازگشت او باید به مدت 14 روز در انزوا باشد. در اینجا ، با توجه به تحولات راهنمایی دولت در مورد قرنطینه سفر ، تدوین دقیق سیاست های HR مورد نیاز خواهد بود.

اگر به نظر می رسد که این موارد در سازمان شما به وجود آمده باشد ، به وبینار ، “بازگشت های ناخواسته و مدیریت عدم حضور در متن Covid-19” در تاریخ 28 ژوئیه از ساعت 1 تا 15 بعد از ظهر بپیوندید و در آنجا “انواع” جدیدی از عدم حضور شما را کشف خواهیم کرد. و تعدیل سیاستهایی که ممکن است لازم باشد در چارچوب Covid-19 اعمال کنید.

متخصصان منابع انسانی که با این نوع مسائل پس از قفل مواجه هستند باید مراقب خطرات تبعیض و ادعاهای مرتبط باشند. در این مواقع غیرمعمول ، هنگام مدیریت اهمیت همپوشانی انطباق حقوقی و تأثیر عملی سیاست های داخلی بر نیروی کار ، باید تعادل دقیقی برقرار شود.


بازی انفجار هات بت
سایت معتبر بازی انفجار